tag:blogger.com,1999:blog-58220075548509259802012-01-14T13:00:54.218+08:00မိုးျမင္႔တိမ္Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.comBlogger1671100tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-34619098025067043522012-01-07T00:59:00.009+08:002012-01-07T01:10:17.097+08:00<h2 style="text-align: center; font-weight: normal;" tabindex="0" class="uiHeaderTitle"><span style="font-size:100%;">လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာ ဒါရိုက္တာ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ရဲ႕ ရုန္းကန္ရွင္သန္ေနေသာ အလွတရား ရုပ္ရွင္ျပပြဲႏွင့္ အႏုပညာေဟာေျပာပြဲ</span></h2><p> </p><p><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p><span>ရသအလင္းရဲ႕မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္..</span></p><p> </p><p>ဇန္န၀ါရီလ(၂၁)ရက္ေန႔မွာ ရသအလင္းက စီစဥ္က်င္းပမယ့္ လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာ(ဒါရုိက္တာ ကိုသူရ)နဲ႔ ဒါရိုက္တာ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ရဲ႕ ရုန္းကန္ရွင္သန္ေနေသာ အလွတရား (SURVIVING BEAUTY )ရုပ္ရွင္ျပပြဲႏွင့္ အႏုပညာေဟာေျပာပြဲေလးကို ေအာက္ပါ ေၾကာ္ျငာအတိုင္းက်င္းပသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။</p><p><br /></p><p><img class="img" src="https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/s320x320/401318_2523630445930_1108437181_32256621_324963818_n.jpg" alt="" width="300px" height="73px" /></p><span style="font-size:100%;"></span><div class="uiAttachmentTitle" ft="{&quot;type&quot;:11}"><span style="font-size:100%;"><strong><a href="https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1401611996170.2051281.1108437181&amp;type=3" target="" hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=1108437181">Wall Photos</a></strong></span> </div><span class="caption" style="font-size:100%;"><div id="id_4f0727cd3e0751717044576" class="text_exposed_root text_exposed">‎<br />"Surviving Beauty" ကို ရသအလင္း ေဖာင္ေဒးရွင္းမွ စီစဥ္က်င္းပျပီး ရရွိလာေသာ အက်ိဳး<span class="text_exposed_show"><span>အျမတ္ပမာဏေပၚမူတည္၍ မူရင္းရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္သည့္ ျပည္တြင္းရွိ က်န္းမာေရးအတြက္အေရးေပၚေဆးကုသမႈ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ခံယူရန္လိုအပ္ေနေသာ စာေပ၊ကဗ်ာ၊ကာတြန္း၊ပန္းခ်ီအႏုပည</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ာရွင္မ်ားကို ဂုဏ္ျပဳေငြေထာက္ပံ့သည့္ရန္ပံုေင</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ြြ အျပင္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနေသာေနရာမ်ားသိ</span><wbr><span class="word_break"></span>ု႔ လက္ထိလက္ေရာက္ လွဴဒါန္းသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။<br /><span> ေနာက္ဆက္တြဲ အလွဴသတင္းမ်ားကို မီဒီယာမ်ားမွတဆင့္ ရွင္လင္းတင္ျပေပးသြားမည္ျဖစ္ပါေ</span><wbr><span class="word_break"></span>ၾကာင္း..<br /><br />ရသအလင္းအမႈေဆာင္အဖြဲ႕<br /><br />လက္မွတ္ႏႈန္းထားေတြကေတာ့ $25 - $20 -$15 တို႔ျဖစ္ျပီး<br /><br />Peninsular Plaza ရနံ႔သစ္စားေသာက္ဆိုင္ B1-087 နဲ႔ ျမနန္းႏြယ္02-41 တို႔မွာ ေရာင္းခ်ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ ေတြကေတာ့<br /><br />ကိုဘိုဘို၀င္း( ရနံ႔သစ္) ၈၁၆၁ ၂၂၄၄<br />ကိုေဇာ္၀င္းလိႈင္ ( ျမနန္းႏြယ္) ၉၆၆၉ ၃၀၃၉<br />မခ်စ္ၾကည္ေအး (၉၀၀၃ ၃၈၀၄)<br />နီလာျမင့္(၉၁၀၆ ၉၃၇၇)<br />ခိုင္ဇာမင္း(၉၁၀၈ ၄၄၂၇)<br />မအိအိေအး( ၉၁၆၈ ၂၀၃၇ )<br />မိုးျမင့္တိမ္(၈၃၃၈ ၉၀၄၅)<br />ဘုန္းျမတ္ေက်ာ္(၉၇၇၂ ၀၀၀၇)<br />အိျႏၵာ( ၉၆၄၈ ၇၆၆၇)<br />ဖိုးစိန္( ၉၀၆၂ ၃၂၃၉)</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3461909802506704352?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-59197704926707569132011-12-30T20:20:00.005+08:002011-12-30T22:34:41.730+08:00အဲဒီ့ျပဇာတ္က<br />မတိတ္ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္<br />ညဥ္းညဴစရာ မရွိေတာ႔ေလာက္ေအာင္<br />နင္႔နဲျခင္း တင္းျပည္႔ၾကပ္ျပည္႔ ။<br /><br />ဘ၀နဲ႔ရင္းလိုက္ရတဲ့ ဇာတ္<br />အသက္နဲ႔ခင္းလိုက္ရတဲ့ ဇာတ္<br />ရုပ္လံုးၾကြဒဏ္ရာ အရႈိးအထပ္ထပ္နဲ႔<br />ၾကီးျမတ္သူအျဖစ္လဲ(လည္း) စာရင္းမ၀င္<br />သူရဲေကာင္းအျဖစ္လဲ(လည္း) အမည္မတြင္<br />နစ္ေနတဲ႔ဘ၀ထဲ ခဲပစ္ခ်ရံုသာသာ ။<br /><br />တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္လုဆဲ လမင္းနဲ႔<br />အပူတျပင္းေရာက္မလာႏိုင္တဲ႔ ေနမင္းရဲ႕ၾကား<br />မနက္မဟုတ္တဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ<br />ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အသံတစ္ခုရဲ႕ေနာက္<br />ပုထုဇဥ္ျဖစ္တည္မႈေတြ က်ေပ်ာက္ခဲ့ျပန္ေပါ႔ ။<br /><br />ဘာအတြက္ သီးပြင့္ခဲ့သလဲ<br />ဒီေမးခြန္းေမးမိေတာ႔<br />ဒီဇင္ဘာက သူ႔ကိုယ္သူရင္နာတယ္ ။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားနဲ႔ အဆံုးသတ္ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္<br />လူအမ်ားတြက္ ၾကည္ႏူးစရာေပြ႕ပိုက္သယ္ေဆာင္လာမယ့္<br />ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ ျပည္ဖံုးကားခ်ပိတ္ကားထက္မွာ<br />ေပါက္ကြဲျခင္း သေကၤတနဲ႔<br />ပူေဆြးမႈ ျပယုဂ္နဲ႔<br />အသက္မဲ႔သြားတဲ႔ ဘ၀ေတြနဲ႔<br />အသက္စြန္႔သြားတဲ႔ ဘ၀ေတြနဲ႔<br />အေရးေပၚေရာက္ လူနာေတြနဲ႔<br />ေသြးသံရဲရဲ ၀မ္းနည္းလြန္းစရာျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ ။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ေဖါက္ခ်ခံလိုက္ရတဲ႔<br />မ်က္ရည္စက္လက္ မ်က္ႏွာေတြ<br />ယူၾကံဳးမရ ပူေဆြးဗ်ာပါဒနဲ႔<br />က်န္ရစ္သူ မိသားစုဘ၀ေတြ<br />အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေျခြခ်ခံလိုက္ရတဲ႔<br />ႏြမ္းႏြမ္းလ်လ် ဘ၀အညတရေတြ<br />အဲဒီလိုေတြနဲ႔ ျခယ္သ ဒီတစ္ႏွစ္ဒီဇင္ဘာက<br />လွႏိုင္ပါသတဲ႔လား ။<br /><br />မြန္းၾကပ္လြန္းလာတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ေထြးလံုးရစ္ပတ္<br />အျမန္ဆံုးသက္သာေပ်ာက္ကင္းပါေစ..<br />ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ..<br />ဆုေတာင္းေတြနဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ဦးညႊတ္ရင္း<br />ေၾကကြဲျခင္းေတြ ပိပိက်ေနတဲ႔ညမွာ<br />ရွင္သန္မႈရုတ္သိမ္းခံရတဲ႔ ဘ၀ေတြအတြက္<br />ဒီဇင္ဘာက<br />သူ႔ကိုယ္သူရိုက္ခြဲ ကမၻာေျမေပၚျဖန္႔က်ဲလိုက္တယ္<br />ဆင္းရဲျခင္းမွ ကင္းပါေစ ။<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br />(၂၉.၁၂.၂၀၁၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5919770492670756913?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-36036174721586779032011-12-14T01:48:00.001+08:002011-12-14T01:48:59.010+08:00ေၾကးစားဆန္ဆန္ ေန႔ရက္ထဲ<br />စြန္လႊတ္သူမ်ားရဲ႕ အဘိဓမၼာဟာ<br />အေလွ်ာ႔အတင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျပ႒ာန္းရင္း<br />မာတိကာဟာ ဘ၀စာမ်က္ႏွာျဖစ္လာတယ္ ။<br /><br />စားေနက် ထမင္းတစ္လုတ္ဟာ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ၾကီးမွန္း<br />၀ယ္ျခမ္းစရာမရွိတဲ႔အခါမွ တမ္းတမ္းတတေရရြတ္<br />ေန႔တဓူ၀ကေတာ႔ ဖုန္ေတြသဲေတြနဲ႔အတူ လြင္႔ပ်ံလို႔<br />ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းေန႔ရက္ေတြဆီ လည္ျပန္ၾကည္႔ေတာ႔<br />ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ၾကည္႔ရင္း သံုးပစ္လိုက္တဲ႔ပိုက္ဆံေတြျပန္လိုခ်င္မိတယ္ ။<br /><br />သိပ္ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔<br />ေရႊထီးေဆာင္းေန႔ရက္ေတြအေၾကာင္း တဖြဖြေျပာျပမိေတာ႔<br />တစ္ခ်ိဳ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြက စုပ္တသတ္သတ္<br />တစ္ခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာျပင္ေတြက မဲ႔ရြဲ႕လို႔<br />တစ္ခ်ိဳ႕မ်က္၀န္းေတြက ဟုတ္ပါ႔မလားဆိုတဲ႔အၾကည္႔နဲ႔<br />လူေတြသိပ္ရီဖို႔ေကာင္းတယ္ ။<br /><br />ငါအိုခဲ႔ပါျပီ<br />အေထာက္အပံ႔ဆိုလို႔ ငါေထာက္ထားတဲ႔ေတာင္ေ၀ွးကလြဲလို႔မရွိ<br />မင္းတို႔အၾကည္႔ေတြၾကားထဲ ေသးငယ္လာတဲ႔စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔<br />ေမွ်ာ္လင္႔တၾကီးရပ္လိုက္မိတယ္ အူေတြမီးထေတာက္ေနတယ္ ။<br /><br />မင္းတို႔အစာေျပဟာ ငါ႔အတြက္တစ္ရက္စာျဖစ္ေလရဲ႕<br />ဟိုတစ္ေန႔က အမ်ိဳးေကာင္းသားေလးတစ္ေယာက္<br />သဒၵါေပါက္လို႔ေကြ်းတဲ႔ မနက္စာ<br />ငါ႔တစ္သက္မွာ အရသာအရွိဆံုးအျဖစ္သတ္မွတ္ရင္း<br />မ်က္၀န္းထဲ မိုးဖြဲဖြဲရြာတယ္ ။<br /><br />ျမဴပါးပါးက်ေနတဲ႔ အျမင္အာရံုဟာ<br />ဇရာဆိုတာကို ေရးခ်ယ္ေနၾကရဲ႕<br />မၾကိဳးစားရပါပဲ ကိုင္းလာတဲ႔ခါးရယ္<br />အားယူလွမ္းေနရတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကိုအရဲကိုးလို႔<br />ဒီကမၻာမွာ က်ေပ်ာက္သြားတဲ႔ ဂရုဏာတရားကိုရွာေဖြဖို႔<br />ေနာက္တစ္ေန႔ဆိုတာကို ခရီးဆက္ခဲ႔ျပန္ျပီ ။<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br />(၁၄.၁၂.၂၀၁၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3603617472158677903?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-86032640599014076352011-11-29T22:25:00.000+08:002011-11-29T22:26:47.705+08:00ယားယံလာတဲ႔ အာရံုေတြကို<br />အာသာေျဖ ၀မ္းခ်ဖို႔<br />ငါ...ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ ဦးေႏွာက္အခ်ဥ္ေဖာက္<br />ကိုယ္ခ်င္းစာတရား က်ေပ်ာက္လို႔<br />လူစင္စစ္က ေက်ာက္ျဖစ္ရင္<br />ငါ....ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ျမန္မာမွာေရာ ကမၻာမွာပါေက်ာ္ၾကားတဲ႔<br />ကဗ်ာဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ငါမသိဘူး<br />ကဗ်ာအမ်ိဳးအစား ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိလဲ ငါမသိဘူး<br />ကဗ်ာဂိုဏ္းေတြ ကမၻာမွာ ဘယ္ႏွစ္ဂိုဏ္းရွိလဲ ငါမသိဘူး<br />ဒါေပမယ္႔<br />ငါ....ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ဘယ္ေတာ႔ေပ်ာက္ပ်က္မယ္မွန္း မသိႏိုင္တဲ႔<br />ေခတ္တစ္ခုရဲ႕ တုိးတက္မႈလြင္ျပင္မွာ<br />၀ါသနာကို ျဖန္႔ခ်ျပဖို႔အတြက္<br />ငါ....ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ပြန္းပဲ႔ေနတဲ႔ ဘ၀ေတြအေၾကာင္း<br />ျခတက္ေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြအေၾကာင္း<br />ငတ္ေနတဲ႔ အစာအိမ္ေတြအေၾကာင္း<br />ေစ်းကြက္၀င္လာတဲ႔ အတၱေတြအေၾကာင္း<br />ဖ်တ္ကနဲထထခုန္တဲ႔ ဘယ္ဘက္ရင္အံုအေၾကာင္း<br />အမ်ိဳးကို မခ်စ္တတ္သူေတြအေၾကာင္း<br />ျမန္မာေတြ ဘယ္ေတာ႔မွ မညံ႕တဲ႔အေၾကာင္း<br />ငါ....ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ကဗ်ာရဲ႕ စည္းမ်ဥ္း<br />ကဗ်ာရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္း<br />ကဗ်ာရဲ႕ ရာဇ၀င္<br />ကဗ်ာရဲ႕ စီးဆင္းမႈ<br />ဘာတစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရမသိဘူး<br />ဒါေပမယ္႔<br />ငါ...ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ဘ၀ထဲက ဘ၀ေတြအတိုင္း<br />စိတ္ကို စိတ္အတိုင္း<br />ရင္ကိုထိမွန္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြတိုင္း<br />ငါ...ကဗ်ာေရးတယ္။<br /><br />ငါဟာ ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ဘူး<br />ကဗ်ာေရးသူသာျဖစ္တယ္<br />ကဗ်ာခ်စ္သူသာျဖစ္တယ္<br />ကဗ်ာျမတ္ႏိုးသူသာျဖစ္တယ္<br /><br />ငါဟာ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္မေရးတတ္ေသးပါဘူး<br />ဒါေပမယ္႔<br />ငါ...ကဗ်ာေရးတယ္။<br />ငါ...ကဗ်ာ ေရးေနတယ္။<br />ငါ...ကဗ်ာ ေရးဦးမယ္။<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br />(၂၉.၁၁.၂၀၁၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8603264059901407635?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-11283417058539120852011-10-23T00:48:00.004+08:002011-10-23T01:03:01.828+08:00<div style="text-align: center;">စိတ္ကူးေတြနဲ႔ပဲ တိမ္းမူးေနလိုက္တယ္<br />ဒီ၀ပ္က်င္းထဲ သက္ျပင္းယဲ႔ယဲ႔ေတြနဲ႔..!!<br /><br />ရြက္ေၾကြေတြအသက္ဆက္ဖို႔ထက္<br />ဖူးပြင္႔ခြင္႔ေတြက ပိုအေရးပါေနသလား<br />ဗီးနပ္စ္ရဲ႕လက္ႏွစ္ဖက္ထက္<br />ဖီးနစ္တစ္တေကာင္ရဲ႕ႏွလံုးေသြးကို အလိုရွိေနမိတယ္..!!<br /><br />ဗ်ာပါဒတန္းလန္းနဲ႔ ဘ၀ေတြဟာ<br />ယစ္မူးစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သာယာဘြယ္မရွိ<br />ရင္နာျခင္းအတိနဲ႔ တီးခတ္တဲ႔၀မ္းတထြာမွာ<br />မနက္ျဖန္အစီအစဥ္ဟာ မေရရာႏိုင္တာ ေသခ်ာတယ္..!!<br /><br />အက်စ္လ်စ္ဆံုး ထံုးေႏွာင္ခဲ႔ရတဲ႔ အနာဂါတ္ေတြအတြက္<br />အၾကင္နာမဲ႔ရိုက္ခတ္တဲ႔ သဘာ၀ေဘးေအာက္<br />ေဖ်ာ္ခ်ခံကမ္းပါးတစ္ခုလို ယိုင္နဲ႔ျပိဳက်ရင္း<br />ေရငတ္သူမ်ားလာတဲ႔ ေလာကဓံမွာ<br />ပရဟိတေတြ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္<br />မုဒိတာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔<br />အတၱပင္ကို ႏႈတ္ခြင္႔ျပဳပါ အေမ..!!<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1128341705853912085?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-42654913669590415902011-10-13T00:32:00.005+08:002011-10-14T22:10:02.245+08:00<div style="text-align: center;">တစ္ေလာကလံုး ထမ္းပိုးထားရသလို သိပ္ကိုေလးလံလြန္းေနတယ္..<br />တအိအိပိက်လာတဲ႔ အရာရာမွာ<br />အိပ္မက္ဟာ သိပ္ကိုဟားတုိက္စရာ ေကာင္းလြန္းေနျပီ.!!<br /><br />ေပါက္ျပဲေနတဲ႔ ဘ၀ကိုဖာေထးဖို႔<br />အက်စ္လ်စ္ဆံုး စုစည္းခ်ည္ေႏွာင္ပစ္ရင္းက<br />ပိန္ခ်ိဳင္႔ေနတဲ႔ အတိတ္ဗရပြနဲ႕အေငြ႕ပ်ံေနတဲ႔ ပစၥဳပန္မွာ<br />အနာဂါတ္ဟာ တိုက္စားခံ ကမ္းပါးတစ္ခုလို..!!<br /><br />အထက္ျမဆံုးလြန္းတင္ထားတဲ႔ အရည္အေသြးေတြနဲ႔<br />အျမင္႔မားဆံုး တဟုန္ထိုးလြင္႔တက္ခဲ့တဲ႔ ေစတသိတ္မွာ<br />ရင္ဘတ္တန္းလန္း ေန႔ညေတြ ရူးသြပ္မႈ မနက္စာေတြ<br />ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဥေပကၡာနဲ႔ ၀မ္းတထြာ အတိမ္အနက္ေတြ<br />လူလူခ်င္း စီးခ်င္းထိုးတဲ႔ပြဲေတြ ေႏြးေထြးမႈေပ်ာက္ေနတဲ့ညေတြ<br />တစ္ရက္ျခားတစ္ခါ ထထပြင္႔ေနတဲ႔ အတၱေတြပါတယ္..!!<br /><br />ညကို အမည္းျခယ္စရာမလိုေပမယ့္<br />လက္ညိႈးေထာင္လို႔ ကိုယ္ေရာင္မလင္းတဲ႔ဘ၀ေတြအတြက္<br />ကိုယ္႔အရိုးကိုယ္ မီးထိုးရင္း ကိုယ္႔လိပ္ျပာကိုယ္ ထြန္းညိွရမယ္<br />ေလသင္႔သေလာက္ေတာ႔ လင္းလိမ့္မေပါ႔..!!<br /><br />ဒီလိုအေတြးေတြနဲ႔ တင္းတင္းေစ႔လိုက္တဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာဟာ<br />အထီးက်န္ျခင္းကို အျပီးသတ္တိုက္ဖို႔<br />ပတ္၀န္းက်င္ေကာက္ ထြက္တဲ႔ညမွာ<br />၀ိညာဥ္လႊင္႔အတတ္ေတြနဲ႔ ကမၻာကိုတစ္ပတ္ပတ္ရင္း<br />ခ်ဥ္ခ်င္းတက္ အာသီသေတြအတြက္<br />တစ္ကိုယ္ေရ တကာရကို ျပာခ်ပစ္လိုက္တယ္..!!<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br />(၁၃.၁၀.၁၁)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4265491366959041590?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-28324173698491867652011-10-01T23:26:00.002+08:002011-10-01T23:32:49.529+08:00<div style="text-align: center;">မရည္ရြယ္ပဲ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့စိတ္သ႑ာန္ကို လႈပ္ႏိႈးဖို႔<br />ေရခဲရိုက္ထားတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ခပ္ပါးပါးေတြေတာ႔ရွိတယ္.!!<br /><br />တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်ားလာတဲ႔ အစာအိမ္<br />ခြ်တ္ျခံဳက်သထက္က်လာတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရား<br />နာမ္ရုပ္တရား မခြဲျခားႏိုင္တဲ႔ အမိုက္ေမွာင္ထဲ<br />ကမၻာဦးရဲ႕ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြအေၾကာင္း<br />ေမတၱာတရားရဲ႕ အတိမ္အနက္ေတြအေၾကာင္း<br />မတူညီတဲ႔ အယူအဆေတြအေၾကာင္း<br />အလွအပတရားကို ဖ်က္ဆီးသူနဲ႔ကာကြယ္သူတို႔အေၾကာင္း<br />တြတ္တီးတြတ္တာ လိမ္ညာတတ္တဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြအေၾကာင္း<br />အေရာင္ေဖ်ာ႔ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းေတြအေၾကာင္း<br />ခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတဲ႔ ကေလာင္ေတြအေၾကာင္း<br />အေရထူလာတဲ႔ ေက်ာျပင္ေတြအေၾကာင္း<br />၀မ္းတထြာကို ထိန္းေက်ာင္းေနၾကသူေတြအေၾကာင္း<br />ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးမွ မစဥ္းစားခ်င္ေလာက္ေအာင္<br />မွတ္ဥာဏ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို မိႈင္းတိုက္ပစ္လိုက္တယ္.!!<br /><br />အတက္အက်ေတြနဲ႔ လူးလွိမ္႔ေနခဲ့ရတာပါ<br />က်ားကုတ္က်ားခဲ တြယ္ထားတဲ့လက္အစံု<br />ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ညာဘက္ရင္အံုတစ္ျခမ္း<br />ခဲရာခဲဆစ္ က်စ္ယူေနရတဲ႔ ခြန္အားလက္က်န္ေတြ<br />အေရာင္မလြင္ေတာ႔တဲ႔ အိပ္မက္အႏြမ္းတခ်ိဳ႕နဲ႔<br />အထူးခြ်န္ဆံုး မိုက္မဲေနတုန္း ရူးသြပ္ေနတုန္း ဆာေလာင္ေနတုန္း.!!<br /><br />ေန႔စြဲေတြကေတာ႔ သူလိုငါလိုျဖတ္ေက်ာ္သြားလိုက္ၾက<br />သာမာန္ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလို ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပါပဲ<br />ငါ႔လက္ထဲ ေအးစက္ေနတဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာ<br />အထီးက်န္ျခင္း စိမ္႔သက္သက္ပါ၀င္ေနတာကလြဲရင္ေပါ႔.!!<br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2832417369849186765?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-20819988339991561452011-09-26T10:17:00.001+08:002011-09-26T10:22:00.761+08:00<div style="text-align: center;">တစ္လံုးႏွစ္လံုးေလာက္ ခုန္ထြက္ရံုနဲ႔တင္ လူတစ္ေယာက္...<br />ေသသြားႏိုင္တယ္၊ ေအာင္ျမင္သြားႏိုင္တယ္။<br />ပြန္းပဲ့သြားႏိုင္တယ္၊ ေတာက္ပသြားႏိုင္တယ္။<br />ျမင္႔တက္သြားႏိုင္တယ္၊ ပိန္ခ်ိဳင္႔သြားႏိုင္တယ္။<br />ဒီလိုဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ရႈပ္သြားလား..!!<br /><br />ဆက္သြယ္မႈ အတတ္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ကြ်မ္းက်င္တဲ႔ ဘာသာရပ္ပါ။<br />အဲ.. က်ဳပ္လဲ မေတာက္တေခါက္ေတာ႔ တတ္ရဲ႕။<br />ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္ေတာ႔ ကြ်မ္းခ်င္မွကြ်မ္းမွာေပါ႔။<br />သူလိုငါလိုေလာက္ေတာ႔ ေကာင္းေကာင္းတတ္ပါ႔။<br />ဒီလိုဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ရႈပ္သြားလာ။..!! <br /><br />ေငြကုန္ေၾကးက်မႈမရွိပဲ က်ဳပ္တို႔ ဖန္တီးႏိုင္တာေတြ ရွိတယ္။<br />မွန္ခ်င္လဲမွန္မယ္ မွားခ်င္လဲမွားမယ္ေပါ႔။<br />ဧရာမလဲ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္၊ ေသးငယ္ျပီးလဲ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။<br />က်ဳပ္တို႔ကို တြန္းခ်ႏိုင္တယ္၊ က်ဳပ္တို႔ကို ကိုင္လႈပ္ႏိုင္တယ္။<br />က်ဳပ္ကိုတြန္းခ်တာ ခင္ဗ်ားတို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။<br />ခင္ဗ်ားတို႔ကိုတြန္းခ်တာ က်ဳပ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။<br />ဒီလိုဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ရႈပ္သြားလား..!!<br /><br />တစ္ေယာက္ကို ခ်ီးမြမ္းလို႔ရသလို တစ္ေယာက္ကို ရႈတ္ခ်လို႔ရတယ္။<br />တစ္ေယာက္ကို ပင္႔တင္လို႔ရသလို တစ္ေယာက္ကို ရိုက္ခ်လို႔ရတယ္။<br />တစ္ေယာက္ကို ေႏြးေထြးလို႔ရသလို တစ္ေယာက္ကို ေအးစက္လို႔ရတယ္။<br />တစ္ေယာက္ကို ျမွင္႔တင္ေစသလို တစ္ေယာက္ကို နိမ္႔က်ေစႏိုင္တယ္။<br />တစ္ေယာက္ကို ရွင္သန္ေစသလို တစ္ေယာက္ကို ျမဳပ္ႏွံပစ္လို႔ရတယ္။<br />ဒီလိုဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ရႈပ္သြားလား..!!<br /><br />က်ဳပ္တို႔ ေန႔တဓူ၀ ေျပာေနၾကတဲ႔ စကားေတြေပါ႔။<br />ကဲ.. ဘယ္လိုလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္ရႈပ္သြားျပီလား..!!<br /><br /><br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2081998833999156145?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-80631895553168591362011-09-22T00:43:00.000+08:002011-09-22T00:45:05.123+08:00<div style="text-align: center;">လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္လေလာက္ကေပါ႔<br />အိတ္တစ္လံုးထဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ ဒေရာေသာပါးထိုးထဲ႔<br />လုပ္လက္စေတြအားလံုး ခလုတ္ပိတ္လိုက္သလိုရပ္တန္႔<br />လြမ္းဆြတ္ေနမဲ့အေမ႔ကို အားရပါးရရိႈက္နမ္း<br />ဆံုးမစကားေတြေျခြေနတဲ႔ အေဖ့ေရွ႕မွာ ရိုရိုေသေသေလးထိုင္<br />မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ေျခဖမိုးကို ရွိခိုးဦးခိုက္လို႔<br />ငါ႔အနာဂါတ္ ငါပိုက္ျပီး ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။<br /><br />ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔လမ္းေပၚကေန ဖုန္မရွိတဲ႔လမ္းကိုေရာက္<br />ေခြ်းနံ႔လူန႔ံေတြေရာျပြမ္းေနတဲ႔ ကားေပၚကေန ေအးျမတဲ့ ရထားေပၚကိုေရာက္<br />ျခင္ထူတဲ႔ ေနရာကေန ျခင္မရွိတဲ့ ေနရာေရာက္<br />ေလးကန္ေနတဲ႔ အင္တာနက္ကေန ျမန္ႏႈန္းျမင္႔ အင္တာနက္ကိုေရာက္<br />မထင္ရင္မထင္သလို ေမွာင္ေမွာင္သြားတတ္တဲ့ ေဒသကေန အျမဲလင္း ေဒသကိုေရာက္<br />ဆယ္ထပ္ထက္မပိုတဲ႔ တိုက္ၾကားကေန မိုးေမွ်ာ္တိုက္ၾကားကိုေရာက္<br />ဘ၀ဆိုတာၾကီးကို ေတာက္ေတာက္ပပၾကီးကို ေက်နပ္ေနမိတာ။<br /><br />အသားမျဖဴရင္ပဲ လူရာမ၀င္သလုိလို<br />ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ကြ်န္လုပ္ခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္လို မတတ္ရင္ပဲ မ်က္ႏွာမြဲလိုလို<br />ကိုယ္ရထားတဲ႔ ေအာင္လက္မွတ္က စကၠဴတစ္ရြက္လို အဖိုးမတန္သလိုလုိ<br />မ်က္၀န္းမ်က္ဆံေမွးေမွးေတြရဲ႕အၾကည္႕က အထင္ေသးသလိုလို<br />အဲဒီလို လိုလိုေတြၾကားမွာ ဦးေႏွာက္ေတြလဲ ေဖာက္စားခံၾကရ<br />ဓါးျပမွန္းသိလဲ ေက်ာခ်ခံေနၾကရ<br />မာနေတြလဲ ေန႔တဓူ၀ ေခါက္ေခါက္သိမ္းေနရ<br />လူစင္စစ္ကေန စက္ရုပ္ဇာတ္သြင္းတာလဲ ခံခဲ့ရတယ္။<br /><br />ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ<br />၀က္ျဖစ္မွေတာ႔ မစင္မေၾကာက္ေၾကးေပါ႔<br />ကိုယ္တိုင္ကိုက ဒီလမ္းမွဒီလမ္းေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာမွလား<br />အခုမွငိုခ်င္းခ်ျပလဲ ကိုယ္႔ရင္ကိုယ္ထု ရင္ကြဲလုေအာင္ငိုေပေတာ့<br />အေဖကိုလြမ္း အေမကိုလြမ္း ေျမကိုလြမ္း ေရကိုလြမ္း<br />အဲဒီ့အလြမ္းေတြအားလံုးကို ေငြေၾကးကြာဟမႈနဲ႔ ခဏတုပ္ေႏွာင္ထားရဦးမေပါ႔။<br /><br />ဟိုတစ္ေန႔က အေမပို႔လိုက္တဲ႔ စာနဲ႔ပစၥည္းရတယ္<br />က်န္းမာေရးေကာင္းရဲ႕လား အလုပ္အကိုင္အဆင္ေျပလား<br />အေမသားအတြက္ ဘုရားေရွ႕မွာအျမဲဆုေတာင္းလို႔<br />သားရွိရာအရပ္ကိုမွန္းျပီး အေမေမတၱာပို႔ေပးေနတယ္ေနာ္တဲ့။<br /><br />ကဲ...ခင္ဗ်ားတို႔ဆိုရင္ေကာ ဒီစာကိုဘယ္လိုဖတ္မလဲ<br />က်ဳပ္ကေတာ႔ ရင္ဘတ္နဲ႔ဖတ္လိုက္မိတယ္<br />ၾကမ္းျပင္ေပၚ မ်က္ရည္က်ကြဲသံေတြနဲ႔ ရႊဲလို႔<br />ခ်က္ျခင္းကို စာတစ္ေစာင္ေကာက္ေရးလိုက္တယ္<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေလးရွိတဲ့ ကမၻာ႔ေျမပံုေပၚက လက္တစ္ဆုပ္စာေျမပံုေလးကို<br />ကြ်န္ေတာ္ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ လြမ္းေနပါတယ္ အေမ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8063189555316859136?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-21880409264880299662011-09-20T00:28:00.001+08:002011-09-20T00:30:23.718+08:00<div style="text-align: center;">ေန႔တဓူ၀ သက္ျပင္းေတြနဲ႔<br />အခိုးပ်ံလုလု ေန႔ရက္ေတြအတြက္<br />အရိုးရင့္ရင့္ေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္လိုက္တယ္ ။<br /><br />တင္႔တယ္ျခင္းအတိမ္အနက္နဲ႔<br />တစ္ကိုယ္ေရတကာရ ေက်ာ့ရွင္းမႈဟာ<br />အစာအိမ္အတြက္ ေလာင္စာမျဖစ္ႏုိင္သေရြ႕<br />ျဖန္႔ျပခ်ခင္းလိုက္မိတာ ေ၀ဒနာေငြ႔ေငြ႔ေတြသာ ။<br /><br />ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ ခ်ဥ္ျခင္းတက္ေနတဲ႔ ေအာင္ျမင္ျခင္းေတြအတြက္<br />အနဲငယ္သက္ရွေနတဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြအတြက္<br />အားကိုးတၾကီး ဆုပ္ကိုင္ေနတဲ႔လက္ေတြအတြက္<br />ျပားကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတဲ့ အိတ္ေထာင္တခ်ိဳ႕အတြက္<br />မာေက်ာေက်ာ မ်က္ႏွာစာသစ္ေတြနဲ႔ႏိုးထခဲ႔တဲ့<br />ေဖ်ာ႔ေတာ႔ေတာ႔ အေတြးအေခၚရဲ႕မနက္စာဟာ<br />အဘိဓမၼာမဆန္ႏိုင္မွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္ ။<br /><br />ေကာက္ေၾကာင္းဟာ ပန္းခ်ီတစ္ကားရဲ႕အသက္<br />စိတ္ဓါတ္ဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အားမာန္<br />ရိုးသားမႈဟာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ ျပယုဂ္<br />ေႏြးေထြးမႈဟာ အိမ္တစ္လံုးရဲ႕၀ိေသသ ။<br /><br />ကံၾကမၼာကမ္းရုိးတန္း ရွည္သေလာက္<br />ကိုယ္က်င္႔တရားေတြ က်က်ေပ်ာက္ေနခဲ႔ေတာ့<br />ဒီကေန႔ ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီမွာ<br />တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတဲ႔ စာနာမႈေတြၾကား<br />ေျမြတစ္ေကာင္အေနနဲ႔ေတာ႔ တြင္း၀င္ေျဖာင္႔ခ်င္တယ္ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2188040926488029966?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-85026991957050421392011-09-17T20:26:00.002+08:002011-09-17T20:30:33.134+08:00<div style="text-align: center;">ေပါက္ထြက္လုမတတ္ ခုန္ေနတဲ႔ရင္နဲ႔<br />သပြတ္အူမက ရႈပ္ေထြးလြန္းေနတဲ႔ဦးေႏွာက္ၾကား<br />စြန္႔စားမႈေတြ ဖ်ားနာေနၾကျပီ ။<br /><br />ေရာက္မွန္းမေသခ်ာတဲ႔ ရည္ရြယ္ရာကို<br />ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္း ေလွတစ္စီး<br />ျခစားလုနီးနီး တက္မတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔<br />ေလွာ္ခတ္ေနလိုက္ပံုမ်ား<br />သူ႔လက္ထဲမွာေတာ႔ ၀ီရိယဆိုတဲ႔ေကာ္ဖီတစ္ခြက္<br />နဲနဲေတာင္ ခါးသက္ခ်င္ေနျပီ ။<br /><br />ေက်ာတစ္ျပင္လံုး စိုက္၀င္ေနတဲ႔စိုးရြံ႕မႈေတြနဲ႔<br />ေမွ်ာ္လင္႔တၾကီး မ်က္ႏွာေတြၾကား<br />ညဥ္းတြားျခင္းေတြ မ်ိဳမ်ိဳခ်ေနရတဲ႔<br />ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ အလင္းမွာ<br />သက္ျပင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပါေနလိုက္မလဲ ။<br /><br />တြင္းနက္ေပမဲ့ ေရမၾကည္ႏိုင္တာ<br />ေျမဆီလႊာရဲ႕ အျပစ္ဆိုမလား<br />တကယ္သာစိုက္ပ်ိဳးခြင့္ရရင္ ပြင့္ဖူးျပလိုက္ခ်င္တယ္ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8502699195705042139?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-34030670979950304712011-09-13T22:25:00.001+08:002011-09-13T22:27:01.519+08:00<div style="text-align: center;">ေတြးလက္စအေတြးေတြအားလံုး ေျဖေလ်ာ႔ပစ္လိုက္တယ္<br />အိပ္မက္ေတြက သိပ္ကိုေလးလံလြန္းေနျပီ<br />ကိုယ္႔ပုခံုးကိုယ္ျပန္စမ္းၾကည္႔ေတာ႔ အနဲငယ္မာေက်ာေနသေယာင္ေယာင္..<br /><br />ကိုယ္႔အေတာင္ကိုယ္ျဖန္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္<br />တဟုန္ထိုးတက္ဖို႔အတြက္ ေလမလာေသးဘူး<br />မခ်ိတင္ကဲစိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ညကိုခပ္စိမ္းစိမ္းၾကည္႔လိုက္တယ္<br />ညကေတာ႔ နက္သထက္သာနက္လို႔..<br /><br />ကိုယ္႔လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္ၾကည္႔ေတာ႔<br />ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလး ျပံဳးျပတယ္<br />ရွိရွိသမွ်ေၾကကြဲျခင္းေတြကို တနင္႔တပိုးေထြးပိုက္ထားတဲ႔ပံုမ်ိဳး..<br /><br />အေ၀းကထပ်ံသြားတဲ႔ ညငွက္ေတြကိုၾကည္႔ရင္း<br />မဆီမဆိုင္ အမုန္းက်ည္ဆံေတြပစ္သြင္းလိုက္တယ္<br />အာရံုေျခာက္ပါးစလံုးက အေၾကာက္အကန္ျငင္းဆန္လို႔<br />မ်က္လံုးေတြမွိတ္လိုက္ပါေတာ႔ မင္းအရမ္းပင္ပန္းေနျပီ..<br /><br />အရိပ္လိုခ်င္လို႔ အပင္စိုက္တာပါ<br />ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးျပီးမွ အသီးလဲစားခ်င္မိရဲ႕<br />ဒီလိုအေတြးေတြကပဲ ကိုယ္က်င္႔တရားကိုဖ်ားေစတာလား..<br />က်ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္ဓါတ္ကို ခပ္တင္းတင္းဆြဲစိရင္း<br />ဒီတစ္ညအိပ္မက္မွာလဲ ကိုယ္႔ခႏၶာကိုယ္ထမ္းကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ရမယ္..။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3403067097995030471?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-14330870468584726912011-08-31T22:28:00.001+08:002011-08-31T22:30:42.427+08:00<div style="text-align: center;">ရွင္သန္ျခင္း <br /> <br /> <br />စိမ္းညိဳ႕ေမွာင္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ရဲ႕ညခ်မ္းမွာ <br />လတစ္ျခမ္းက အပိုင္းပိုင္းျပတ္လို႔ ။ ။ <br /> <br />အစြန္းဆံုဆံုး ေပ်ာ္၀င္မႈဟာ <br />ဒဏ္ရာကုစားဖို႔ အဆင္႔မမွီ <br />ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကို ခြ်န္းဖြင္႔ထြက္ဖို႔ <br />ထူးခတ္တဲ႔သံေယာဇဥ္ေတြ မ်ားလြန္းတယ္ ။ ။ <br /> <br />ေခတ္နဲ႔အတူေမ်ာပါစီးဆင္းခ်င္တဲ႔ အိပ္မက္ျမစ္ဟာ <br />အေရာင္အေသြးမစံုမႈေတြေၾကာင္႔ လူလားမေျမာက္ႏိုင္ေသးခင္ <br />တိုးထြက္ရုန္းကန္မႈေတြအတြက္ ေလာင္စာမျပည္႔တဲ႔အခါ <br />သူလိုငါလိုရက္စြဲေတြေအာက္မွာပဲ တလိမ္႔ေခါက္ေကြးေပါ႔ ။ ။ <br /> <br />နဂါးတစ္ေကာင္တိမ္ညြန္႔စားဖို႔ ရက္နဲနဲလိုေသးတယ္ ။ ။ <br /> <br /> <br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ <br />မိုးျမင္႔တိမ္ <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1433087046858472691?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-47338996046982152082010-09-05T22:20:00.002+08:002010-09-05T22:24:00.661+08:00<div style="text-align: center;">ျမင္ျမင္သမွ် အျပာနဲ႔ယက္တယ္..<br /><br />ေကာင္းကင္ထဲ နစ္ျမဳပ္သြားသလို<br />ႏွလံုးေသြးကို အေရာင္ဆိုးထားသလို<br />ပင္လယ္ရဲ႕ ျပဳစားျခင္းကိုခံရသလို<br />၀င္သက္ထြက္သက္တိုင္းက ေဆးခတ္ထားသလို<br />အဲသလိုမ်ိဳး...<br />ျမင္ျမင္သမွ်က အျပာ ။ ။<br /><br />ပိတ္ထားတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုလွန္ၾကည္႔မိေတာ႔<br />ငါ႔လက္ကို အျပာေရာင္မီးေတာက္တစ္ခု<br />ရုတ္ခနဲ ျဖာခနဲ ေလာင္ျမိဳက္<br />အူလိႈက္သဲလိႈက္ အနာတရေတြနဲ႔<br />ေစတသိတ္ရဲ႕ ဒဏ္ရာကလဲအျပာ ။ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလမွာ မြတ္သိပ္လြန္းလို႔<br />၀မ္းစာကိုျပာခ် အရည္ေဖ်ာ္ေသာက္တဲ႔အခါ<br />ယိုဖိတ္စီးဆင္းမႈနဲ႔ ပိတ္ပင္တားဆီးမႈအၾကား<br />တံတိုင္းတစ္ခ်ပ္ျခားထားတာလဲ အျပာ ။ ။<br /><br />ထိုင္ေနရင္းက နစ္ျမဳပ္ေနသလို<br />ထြန္းလင္းေနရင္းက ေမွာင္မိုက္ေနသလို<br />ျပံဳးေနရင္းက ငိုေနသလို<br />ဆုပ္ကိုင္မိသမွ် အိပ္မက္အပိုင္းအစေတြဟာ<br />တစ္တစ္ခ်င္ခ်င္ကို ျပာေနခဲ႔ေပါ႔ ။ ။<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ မျမင္ႏိုင္ျခင္းေတြနဲ႔<br />ေရးသားထားတဲ႔ ကယ္ရီကားခ်ားတစ္ခ်ပ္ဟာ<br />ရုတ္တရက္ျပာပိန္းသြားရင္းက<br />သံစဥ္တစ္လက္ရဲ႕ ရင္ကြဲသံအဆံုး<br />ပြင္႔လာတဲ႔ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ေမာ႔ၾကည္႔ေတာ႔<br />လမင္းက ငံု႕ၾကည္႔ရင္းျပံးျပခ်ိန္<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ သိလိုက္တယ္<br />ငါဟာ အာရံုမွားတဲ႔ေလွ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4733899604698215208?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-70700803717124909022010-09-02T01:20:00.004+08:002010-09-02T01:31:26.778+08:00<div style="text-align: center;">ထိုးႏွက္မႈတို႔ ပတ္လည္မွာ<br />ကုန္းရုန္းထဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း<br />ဘ၀က အိပ္မက္ကလႈပ္ႏိႈးခံရသလို<br />ကံၾကမၼာရဲ႕ ေျခထိုးခံမွႈဟာ<br />သိပ္ကို တရားမဲ႔လြန္းတယ္ ။ ။<br /><br />ကိုယ္တိုင္တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ မွတ္ေက်ာက္ဟာ<br />တစ္ခ်ိန္က အသြားႏွစ္ဖက္နဲ႔ဓါး<br />အခု ေလးမရွိတဲ႔ျမွား။ ။<br /><br />အတင္းၾကပ္ဆံုး လြန္းတင္ပစ္ခဲ႔ရင္း<br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ခ်ိဳခ်ိဳေတြ ခူးဆြတ္ကာမွ<br />ျဖဳတ္ခနဲေၾကြက်သြားတဲ႔ ရမၼက္လက္တစ္ခုပ္စာဟာ<br />ၾကယ္သက္ေၾကြ နတ္သမီးအဆုတ္ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။<br /><br />လက္မခံခ်င္ပဲ လက္သင္႔ခံလိုက္ရတဲ႔<br />ခြက္တစ္လံုးရဲ႕ ေနာင္တသက္ျပင္းမွာ<br />အာရံုပ်က္ဂီတနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ခ်ိဳ႕တဲ႔<br />ဘ၀ေတြ ပါခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ႔လဲေလ...<br /><br />သိပ္ကို ပိရိပါးနားေသသပ္လြန္းလွတဲ႔ မ်က္လွည္႔တစ္ပြဲကို<br />တစ္ဘ၀စာလက္မွတ္နဲ႔ၾကည္႔လိုက္ရသလိုမ်ိဳး<br />အနိမ္႔အျမင္႔ အတက္အက်ေတြနဲ႔<br />မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေျပာင္းလဲတတ္တဲ႔ သံစဥ္တစ္ပိုဒ္ကို<br />ကံၾကမၼာနဲ႔ ေလာင္းစားနားေထာင္လိုက္ရသလိုမ်ိဳး<br />ျငိမ္းလုဆဲဆဲ ကေလာင္တံေခ်ာင္းရဲ႕<br />မျပီျပင္ေတာ႔တဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို<br />ဘ၀နဲ႔ရင္းျပီး ေရးလိုက္ရသလိုမ်ိဳးေပါ႔ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-7070080371712490902?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-32792115494116967062010-07-25T19:28:00.011+08:002010-07-26T00:14:49.198+08:00<div style="text-align: justify;">"၀ုန္း"<br /><br />လြယ္အိတ္အတြင္းမွေရဘူးႏွင္႔ စားပြဲထိခတ္သံက အနည္းငယ္ က်ယ္ေလာင္သြားသည္။ မိမိသည္လဲ ထူးမျခားနား။ ဘ၀ထဲတြင္ ပစ္ခ်ခံခဲ႔ရသည္မွာ ဒီ႔ထက္ပင္ က်ယ္ေလာင္လွေပသည္။ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ မိမိ မက္ခဲ႔ေသာ အိပ္မက္တို႔သည္လဲ အခုေတာ႔ တစ္စစီ။ ထိုင္ခံုေပၚသို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ခ်လိုက္ျပီး သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္မိလိုက္သည္။<br /><br />"ဟူးးးးးးး"<br /><br />စားပြဲေပၚတြင္တင္ထားေသာ လန္ဒန္စီးကရက္ဗူးမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ယူမီးညိွလိုက္သည္။ စိတ္ႏွင္႔လူႏွင္႔ မကပ္ေသာေၾကာင္႔ပင္ထင္၏ ။ အနည္းငယ္ ေညွာ္နံ႔ထြက္လာမွ မိမိ စီးကရက္ကိုေျပာင္းျပန္မီးညိွေနမိမွန္း သတိထားလုိက္မိသည္။<br /><br />" ေတာက္ "<br /><br />" အဆင္မေျပခ်င္ေတာ႔လဲ ေဆးလိပ္ေသာက္တာေတာင္ အဆင္မေျပပါလား "<br /><br />ဗူးထဲမွ ေနာက္စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ရင္း မီးညိွကာ အားရပါးရ ရိႈက္လိုက္မိသည္။ အလြန္တရာ စိတ္မြန္း ၾကပ္သည္႔ အခ်ိန္တိုင္း၌ မိမိအား အေဖာ္ျပဳေပးေနသည္မွာ ဤေဆးလိပ္ပင္ျဖစ္သည္။ မီးခိုးမ်ားကို မႈတ္ထုတ္ ရင္း မ်က္စိႏွစ္လံုးကို အသာအယာ ပိတ္လိုက္မိသည္။ ဂရုဏာမ်က္၀န္း၊ ေမတၱာအျပံဳးမ်ားျဖင္႔ ေႏြးေထြးစြာ စိုက္ ၾကည္႔ေနေသာ မိခင္ႏွင္႔ ဖခင္ၾကီး၏ မ်က္ႏွာမ်ားက စိတ္အာရံုတြင္ ထင္ဟပ္လာခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိအား စာနာနားလည္မႈ အျပည္႔ျဖင္႔ ယေန႔ထက္တိုင္ ခ်စ္ေနရွာေသာ တစ္ေလာကလံုး၌ မိမိ၏ မိဘႏွစ္ပါးျပီးလွ်င္ အခ်စ္ရဆံုးေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာက ဖ်တ္ခနဲ ေပၚလာခဲ႔ျပန္သည္။<br /><br />"ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး"<br /><br />ပိတ္ထားေသာ မ်က္၀န္းအစံုကို ဖြင္႔ရင္း သက္ျပင္းေမာ တစ္ခုကို ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ခ်မိျပန္သည္။ တစ္ခ်ိန္ ကဖခင္ၾကီး ဆံုးမခဲ့ေသာ စကားမ်ားအား မိမိနားထဲတြင္ ျပန္ၾကားေယာင္လာမိသည္။<br /><br />" ငါ႔သား အေဖတို႔ ဒီခႏၶာအဖြဲ႕အစည္းကို လူလို႔သမုတ္တယ္ကြ"<br /><br />" ပိုျပီးျပည္႔စံုေအာင္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဦးေခါင္း၊ ေျခ လက္ ဆိုတဲ႔ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြ အျပင္ အရိုး၊ အသား၊ အေၾကာ စတဲ႔ အရာေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္ေပါ႔ကြာ။ "<br /><br />" ဦးေခါင္းပိုင္းမွာမွ အဓိက အေနနဲ႔ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ ပါးစပ္ေတြ ပါ၀င္တယ္ေပါ႔ "<br /><br />" ငါ႔သား လူေတြမွာ ဘာေၾကာင္႔မ်က္စိေတြ ပါလာသလဲ ငါ႔သား "<br /><br />ဖခင္ၾကီး ေမးလိုက္ေသာ ေမးခြန္းေၾကာင္႔ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားမိ၏ ။ လူေတြမွာ မ်က္စိပါလာၾကျခင္းမွာ အ ျမင္အာရံု ရရွိေစရန္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔အျမင္အာရံုရွိမွသာလွ်င္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ တစ္ေယာက္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ျမင္ႏိုင္ၾကမည္၊ အရာ၀ထၱဳတို႔ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္မည္။ မိမိကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ ယဥ္ သို႔မဟုတ္ အျခားတစ္စံုတစ္ရာကို ျမင္ေတြ႔ ေရွာင္ရွားႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား။ ထို႔အတြက္ ထိုမွ်လြယ္ကူေသာ ေမးခြန္းကို ဖခင္ၾကီးေမးလိုက္ျခင္းအတြက္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။<br />ို<br />" အေဖရယ္ မ်က္စိပါမွသာ ျမင္ႏိုင္မွာေပါ႔။ ဒါမွလဲ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ျမင္ႏိုင္မယ္။ အႏၱရာယ္ကို ေရွာင္ ရွားႏိုင္မွာေပါ႔။ "<br /><br />" အင္း ဒီလိုေျဖရံုနဲ႔ေတာ႔ မျပည္႔စံုေသးဘူး သား။ လူေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကိုလိုက္ျပီး အေရာင္ေတြသူတို႔ မ်က္ႏွာ ေတြမွာ ထြက္ေနတတ္တယ္ ငါ႔သား။ အဲဒီ႔အေရာင္ေတြကို ၾကည္႔ဖို႔အတြက္ လူေတြမွာ မ်က္စိပါလာၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ျမင္ေအာင္ၾကည္႔တတ္ဖို႔ေတာ႔ လိုတယ္ သား။ သားေျပာတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ အျပင္ အဲဒီ႔ အေရာင္ ေတြကို ၾကည္႔တတ္ဖို႔ လဲလိုအပ္တယ္ သား။ "<br /><br />" နားေတြေကာ ဘာေၾကာင္႔ပါသလဲ သား "<br /><br />" နားေတြပါတာက အၾကားအာရံုအတြက္ေပါ႔ အေဖ။ ဒါမွလဲ ၾကားႏိုင္စြမ္း ရွိမယ္ေလ အေဖ။ "<br /><br />" မွန္တယ္သား။ နားေတြပါတာက အၾကားအာရံုအတြက္ေပါ႔။ သို႔ေပမယ္႔ ငါ႔သား ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာ မ်ိဳး ေတြကိုနားစြင္႔မလဲ။ မိမိက်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမ်ား ေကာင္းေၾကာင္း မေကာင္းေၾကာင္းထက္ ကိုယ္ ေကာင္းေၾကာင္း မေကာင္းေၾကာင္းကို နားစြင္႔ပါ ငါ႔သား။ "<br /><br />" မိမိျမင္သမွ် ၾကားသမွ်ကို သားရဲ႕ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခ်င္႔ခ်ိန္ဆံုးျဖတ္ပါ။ ေလာကမွာ အဆိုးရွိသလို အေကာင္းလဲ ရွိ တယ္ ငါ႔သား။ သင္ယူသင္႔တာရွိသလို မသင္ယူသင္႔တာရွိတယ္။ လက္ခံသင္႔တာ ရွိသလို လက္မခံသင္႔တာ ရွိတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာခ်င္႔ခ်ိန္ ဆံုးျဖတ္ျပီးမွ လိုအပ္တာကို ရယူျပီး မလိုအပ္တာဆို ပယ္ပါ ငါ႔သား။ "<br /><br />" ပါးစပ္ေတြ ရွိေနသေရြ႕ စကားေတြလဲ ရွိေနမွာပဲ သား။ အဲဒီ႔စကားေတြထဲမွာ ကိုယ္႔မေကာင္းေၾကာင္းထက္ ကိုယ္႔ေကာင္းေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြ ခ်ီးက်ဴးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ငါ႔သား။ "<br /><br />" ႏွာေခါင္းဆိုတာ အသက္ရႈဖို႔ အတြက္ အဓိက အဂၤါအစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေပမယ္႔ လူေတြရဲ႕ စိတ္ရနံ႕ကိုလဲ အနံ႕ခံ တတ္ဖို႔ လိုတယ္ သား။ ဒါမွလဲ ငါ႔သားက်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ စိတ္ေတြ ဘယ္လို ဖူးပြင္႔ ရွင္သန္ေနတယ္ ဆိုတာ သားသိလိမ္႔မယ္။ အဲဒီ႔ စိတ္ရနံ႔ေတြမွာလဲ ေမႊးပ်ံ႕တဲ႔ ရနံ႕ေတြ ရွိသလို ဆိုး၀ါးတဲ႔ အနံ႕ေတြ ရွိေနတတ္ တယ္ သား။ ဒါေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ငါ႔သား စိတ္ရနံ႔ေတြကို ရႈရႈိုက္တတ္ဖို႔လိုတယ္ သား။ "<br /><br />" ေအး ဒီလိုပဲငါ႔သား။ လက္ႏွစ္ဖက္ပါလာတာဟာလဲ ေလာကဓံရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈကို ခုခံကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ပဲ။ ဘယ္ ေလာက္ပဲ ဆိုးဆိုးရြားရြား ထိုးႏွက္ခံရပါေစ ခိုင္မာတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ တစ္လွမ္းျပီး တစ္လွမ္း ဆက္ဖို႔ ေျခႏွစ္ ဖက္လဲ ပါလာခဲ႔တယ္ သား။ အဲဒီ႔ အတြက္ ငါ႔သား ဘ၀ခရီးကို လွမ္းတဲ႔အခါ သားရဲ႕ မ်က္စိ၊နား၊ ႏွာေခါင္းနဲ႔ ေျခ လက္ေတြ ကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ ငါ႔သား။ "<br /><br />" သားကို အေဖ ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ႔ လူ႔ေအာက္က်လို႔ မေသဘူး ဆိုေပမယ္႔ ေအာက္က်ပါ မ်ားလြန္း တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စေတြ တျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္လာတတ္တယ္ ငါ႔သား။ အဲဒီေတာ႔ သား ကိုယ္႔ကိုယ္ကုိယ္ အျမဲတမ္း ခြ်န္ျမေနေအာင္ ၾကိဳးစားပါ သား။ "<br /><br />ခရီးေ၀း ထြက္ခါနီး ဖခင္ၾကီးက မိမိအားဆံုးမခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား ထိုစဥ္ အခ်ိန္က ေကာင္းစြာ နားမလည္ ခဲ႔ေသာ္လဲ ယခု ဘ၀ခရီးတြင္ ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔လာခ်ိန္၌ ထိုစကားမ်ား၏ေနာက္ကြယ္မွ ေလးနက္မႈ မ်ားကို ေကာင္းစြာ နားလည္ခဲ႔ေလျပီ။ ဖခင္ၾကီး၏ ေရွ႕ေနာက္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈ ၾကီးလွေသာ စကားမ်ား၏ တန္ဖိုးကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ခဲ႔ေလျပီ။<br /><br />" တီ တီ တီ တီ "<br /><br />အေတြးလြန္ေနမိေသာ မိမိအား လက္ကိုင္ဖုန္း ျမည္သံမွ ရုတ္တရက္ လႈပ္ႏိႈးလိုက္ေလသည္။ ဖုန္းကို ၾကည္႔မိ ေတာ႔ မိမိႏွင္႔ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္မႈ မရွိေသာ နံပါတ္ တစ္ခု။<br /><br />" ဟယ္လို "<br /><br />" ဟယ္လို။ ကိုေဇာ္ထြန္းပါလား "<br /><br />" ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေဇာ္ထြန္းပါ "<br /><br />" ဟုတ္ကဲ႔။ ကြ်န္မတို႔ .......................ကုမၸဏီကပါ။ ကိုေဇာ္ထြန္း ပို႔လိုက္တဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ အီးေမးလ္ကို ကြ်န္မ တို႔လက္ခံရရွိပါတယ္။ မနက္ျဖန္ .............နာရီကို အင္တာဗ်ဴး လာႏိုင္မလား ရွင္။ "<br /><br />" ကြ်န္ေတာ္ လာခဲ႔ပါ႔မယ္ ခင္ဗ်ာ။ "<br /><br />" ဟုတ္ကဲ႔။ ဒါဆို လာရမယ္႔ လိပ္စာကို ခဏေနရင္ ကြ်န္မ အေသးစိတ္ အီးေမးလ္ျပန္ပို႔ေပးပါ႔မယ္ "<br /><br />" ဟုတ္ကဲ႔ပါ ခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ လာခဲ႔ပါ႔မယ္ "<br /><br />" ေကာင္းပါျပီ။ မနက္ျဖန္ ေတြ႔ၾကတာေပါ႔ ကိုေဇာ္ထြန္း "<br /><br />" ဟုတ္ကဲ႔။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ "<br /><br />တစ္ဖက္မွ ဖုန္းခ်သြားျပီး ခဏ၌ ကြ်ႏု္ပ္လဲ အီးေမးလ္ကို ဖြင္႔၍ ထိုအမ်ိဳးသမီး ထံမွ ၀င္လာမည္႔ အီးေမးလ္ကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနလိုက္သည္။ ခဏအၾကာတြင္ေတာ႔ လာရမည္႔ အေသးစိတ္ လိပ္စာ အီးေမးလ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ႔ ေလသည္။ မိမိ ဘ၀၏ အေကြ႔တစ္ခုကား စတင္ခဲ႔ေလျပီ။ ထို အခ်ိဳးအဆစ္အတြက္ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရန္ ဖခင္ ၾကီး၏ ဆံုးမစကားမ်ားက အားအျဖစ္ျဖင္႔ စီးဆင္းလာခဲ႔သည္။ မိမိ၏ စိတ္အတြင္းမွ မိခင္ႏွင္႔ ဖခင္ၾကီးအား ရိုေသ စြာရွိခိုး ကန္ေတာ႔မိလိုက္သည္။<br /><br />အေကြ႔တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ရန္အတြက္ မိမိ ျပင္ဆင္ရေပဦးမည္။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3279211549411696706?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-52312473490182963802010-06-18T20:05:00.002+08:002010-06-19T15:48:59.242+08:00<div style="text-align: center;">ကံၾကမၼာက ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာအျပည္႔နဲ႔<br />သူကံုလံုၾကြယ္၀ေၾကာင္း<br />အရာအားလံုးထက္ သူအင္အားၾကီးမားေၾကာင္း<br />လတ္ခေမာင္းခတ္ေၾကညာဖို႔<br />ခ်င္းခ်င္းရဲ ပူပန္မႈေလာင္ျမိဳက္<br />ရင္ဘတ္ေပါင္းစံုကို တိုက္တယ္ ။ ။<br /><br />အလစ္အငိုက္ေပါင္း မ်ားစြားနဲ႔<br />ထုိးႏွက္ခ်က္တိုင္းအတြက္<br />ရင္နင္႔စြာနဲ႔ ကာကြယ္ရင္း<br />အက်ဥ္းက်ျခင္း စိတ္အလ်ဥ္မွာ<br />ငါ....ညနဲ႔ေတြ႕တယ္ ။ ။<br /><br />အေလာတၾကီး မမည္ေပမဲ႔<br />တအိအိယိုင္လာတဲ႔ေနာက္<br />အေမွာင္ရဲ႕ေခ်ာက္ခ်မႈဟာ<br />စိုက္၀င္လုဆဲဆဲ ျမွားတံလို<br />ခုတ္ျဖတ္ထစ္ပိုင္းလုလု ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလို<br />သပ္လွ်ိဳသြင္းစိုက္လာတဲ႔ေနာက္<br />ေသရာပါအမာရြတ္ဗလပြနဲ႔<br />ဘ၀ဆိုတာက ညစ္သထက္ညစ္လာခဲ႔ ။ ။<br /><br />ခ်ဴိျမေမႊးျဖာတဲ႔ ၀တ္ရည္ေတြဟာ<br />လုယက္ေသာက္သံုးျခင္းအတြက္<br />ေၾကကြဲဖြယ္ရာ စီးထြက္တဲ႔<br />ပန္းတစ္ပြင္႔ရဲ႕ မ်က္ရည္တဲ့ ...<br /><br />စႊန္႔လႊတ္ျခင္းအတြက္ ေသာကကိုေျဖတတ္လာတဲ႔အခါ<br />ေမတၱာကို ပခံုးႏွစ္ဖက္နဲ႔ ထမ္းပိုးတတ္လာတဲ႔အခါ<br />အိမ္ဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရကို ေႏြးေထြးစြာဖတ္တတ္လာတဲ႔အခါ<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ မဏၰိဳင္အျဖစ္ဘ၀ေျပာင္းျပစ္လိုက္တဲ႔အခါ<br />အဲဒီ႔ညရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈဟာတိုးတိတ္တိမ္၀င္ရင္း<br />ကစဥ္႔ကလ်ား ပုန္းေရွာင္သြားတဲ႔ေနာက္<br />ကံၾကမၼာကို စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ အျပီးသတ္တိုက္လိုက္တယ္...<br /><br />" ဒါ အေဖ႔အတြက္ "<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5231247349018296380?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-21951391434091206552010-05-29T22:50:00.003+08:002010-05-29T23:12:48.126+08:00<div style="text-align: center;">ကိုယ္႔အဠာရသနဲ႔ ကိုယ္ျပန္အက်ဥ္းက်<br />ညတစ္ညရဲ႕ မ႑ိဳင္ဟာ<br />ကိုင္လႈပ္ခံရတဲ႔ လွံတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕အဖ်ားလို<br />ယိမ္းလို႔ခါလို႔ ။ ။<br /><br />သုခုမဆန္ခ်င္စရာ ေတာရဲ႕မာယာနဲ႔<br />ျမိဳ႕ျပတို႔ရဲ႕ဂီတ ေရာေႏွာအခ်ိဳးခ်ရင္း<br />လင္းတစ္ခါ ေမွာင္တစ္လွည္႔ဘ၀ေတြရဲ႕<br />က်င္လည္မႈ အခ်ိဳးအဆစ္ၾကား<br />သံဆူးတဲ႔ လမ္းေတြမ်ားခဲ႔ရင္း<br />လွည္႔ကြက္မျပီတဲ႔ လွည္႔ကြက္မ်ားစြာထဲ<br />မပြင္႔ရဲတဲ႔ လည္ေခ်ာင္းတံခါးေတြ<br />မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္<br />ဆာေလာင္မႈနယ္ပယ္ထဲက<br />တစ္ထြာတစ္မိုက္အိမ္ေတြ<br />သားမဲ့မိခင္နဲ႔ မိခင္မဲ႔သားေတြ<br />ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုခံုးသားနဲ႔<br />ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ဂရုဏာေတြ<br />အရာရာဟာ သဘာ၀နဲ႔အတူအသားက်လို႔...<br /><br />အဲလိုညမ်ိဳးမွာမွ ငါကႏိုးထလာခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />မာယာအတတ္နဲ႔ ယက္တဲ႔ေတာင္းထဲ<br />၀ိညာဥ္တို႔ရဲ႕ကပြဲက ျခိမ္႔ျခိမ္႔သဲသဲပြဲခံ<br />အစြဲရွိသူတို႔ရဲ႕မွန္နဲ႔ အစြဲမရွိသူတို႔ရဲ႕ဟန္<br />ေပါင္းစပ္ျခင္းရဲ႕ သံစဥ္ေအာက္<br />လူဆိုတဲ႔သတၱ၀ါက ေၾကာက္ေၾကာက္လာတတ္ခဲ႔ ။ ။<br /><br />သူ႔အသားက လွ်ာဖ်ားမွာစိမ္႔ေနေအာင္ခ်ိဳျမသတဲ႔<br />ကိုယ္႔အသားက်မွ အခါးဆိုင္းဘုတ္ေထာင္<br />ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ေအာင္ အေမွာင္ေတြထဲေဖ်ာ္ခ်<br />ကိုယ္႔မွ်ေျခနဲ႔ ကိုယ္ရစ္ပတ္<br />အယူ၀ါဒ ကတုတ္က်င္းမ်ားစြာနဲ႔<br />လူလူခ်င္း ခင္းတဲ႔စစ္ေတြမွာ<br />အနိဠာရံုေတြၾကီးထြား ရာသီေတြျခစားလို႔<br />ခံတြင္းနဲ႔ လွ်ာေတာင္ရန္ေဆာင္<br />ေအာ္....<br />ဘ၀ေတြ ေမွာင္ေမွာင္သြားၾကေပါ႔ ။ ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ႔<br />ဘ၀ကို ေဘာင္ကြပ္မဲ႔အစား<br />ညကို အေမွာင္သြတ္သြင္းလိုက္တယ္<br />မင္းလဲ အိပ္သင္႔ျပီေပါ႔ေလ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2195139143409120655?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-82437819194620358292010-05-11T23:45:00.004+08:002010-05-12T00:06:32.423+08:00<div style="text-align: center;">ေလတိုက္လို႔ သစ္ရြက္လႈပ္တာကအစ<br />လိပ္ျပာလြင္႔မတတ္ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ ေမေမ..<br /><br />ျမဲျမံစြဲျမဲျခင္းနဲ႔ ရဲ႕ရင္႔စြာတိုးထြက္ေဖာက္၀င္ျခင္းေတြဟာ<br />အထူးတလည္မၾကိဳးစားရပါဘဲ နစ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တာ<br />ေခတ္ကမ်ား ျပဳစားလိုက္တာလား ေမေမ..<br /><br />အလ်ားလိုက္ပဲ စီးစီး<br />ေဒါင္လိုက္ပဲ ေပ်ာ္၀င္ေပ်ာ္၀င္<br />ဒီခရီးက အတူတူျဖစ္ေနမွေတာ႔<br />တစ္ေန႔တစ္လံေလွ်ာက္လည္း<br />ကြ်န္ေတာ္ပန္းတိုင္ ေပ်ာက္ေနတုန္းဘဲ ေမေမ...<br /><br />ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် က်က်နနတည္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ႔အေတြးက<br />အခု ေလဖမ္းဒါန္းစီးေနရသလိုပါဘဲ..<br /><br />ခြန္အားရွိသေလာက္ ျခစ္ျခဳတ္ကုတ္တက္ရင္း<br />ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ ျငမ္းေဆာက္ခါမွ<br />ကြ်န္ေတာ္႔ေလွခါး ျခစားေနတယ္တဲ႔ ေမေမ..<br /><br />မိုးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦးေတြၾကားေရာက္မွ<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ေသးငယ္ေနမွန္း<br />လူလူခ်င္း အနင္းခံရမွ<br />ေလထုဖိအား ဘယ္ေလာက္မ်ားေနခဲ႔မွန္း<br />မ်က္၀န္းမ်က္ဆံ ေမွးေမွးေတြျမင္မွ<br />ကိုယ္႔ဘ၀က အႏွိမ္ခံေနရမွန္း<br />လက္တစ္ဖ်စ္စာ ဦးေႏွာက္က<br />ပလတ္စတစ္ပ်ားေၾကာင္႔ အရည္ေဖ်ာ္ခံေနရမွန္း<br />ခ်ိနဲ႔လာတဲ႔စိတ္ဓါတ္က အရိပ္အျမြက္ေလာက္ေတာင္<br />မေတြးခ်င္ေတာ႔ပါဘူး ေမေမ...<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕ေလးမွာ<br />လွ်ပ္စစ္အားအလံုအေလာက္ မလာႏိုင္ေပမယ္႔<br />ကြ်န္ေတာ္႔ဦးေခါင္းမွာေတာ႔ တစ္ေန႔တစ္ျခား<br />မီးေခ်ာင္းေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္ ေမေမ...<br /><br />ရတနာသံုးပါးကိုသာ အားထားရင္း<br />ေမေမ႔ေျခဖမိုးအစံုကို ဦးခိုက္ရင္း<br />"ေမြးေမေက်းဇူးဆပ္ဖူးခ်င္တယ္ အေမ" ဆိုတဲ႔<br />ေမေမသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေလးညဥ္းရင္း<br />တစ္ကုိယ္တည္း ၾကိတ္ၾကိတ္ငိုရလြန္းေတာ႔<br />ေခါင္းအံုးေလးေတာင္<br />ကြ်န္ေတာ္႔ကိုအေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး ေမေမ..<br /><br />ေမေမေရ.....<br />ေတာင္တစ္လံုးအျဖစ္ရပ္တည္ခ်င္တဲ႔ ေမေမ႔သား<br />တိုက္စားဖန္မ်ားလြန္းေတာ႔လည္း<br />ေက်ာက္စရစ္ တစ္ခဲစာေလာက္ေတာင္ မက်န္ေတာ႔ဘူး..<br /><br />အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္မရႏိုင္တဲ႔ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြခံရတိုင္း<br />အျမင္႔ကိုမွန္းတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းက<br />အရမ္းနာတယ္ ေမေမရယ္....။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8243781919462035829?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-49858221555088901152010-05-03T21:14:00.004+08:002010-05-03T21:29:41.730+08:00<div style="text-align: center;">အေၾကးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ခြာခ်ဖို႔<br />ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ စိုက္ပ်ိဳးလိုက္ကာမွ<br />ငါ႔ေျမယာက ေလာင္စာမျပည္႔ဘူး ။ ။<br /><br />ပူျပင္းလာတဲ႔ ရာသီေၾကာင္႔ဘဲလား<br />ေလးလံခန္းေျခာက္လာတဲ႔ တင္႔ေတာင္႔တင္႔တယ္က<br />တစ္ကုိယ္ေရတကာရ အေငြ႕ပ်ံျခင္းမွာ<br />ဖူးပြင္႔လိုက္တဲ႔ ရာသီစာ<br />အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္မွႈ မ်ားစြာ ။ ။<br /><br />ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မေၾကာက္တတ္ခဲ႔ေပမယ္႔<br />အသိတရားေတြ အခိုးခံရတဲ႔<br />ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ<br />စိတ္ရဲ႕ အေမွာင္ဆံုးအခန္းဟာ<br />မ်က္ႏွာ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />မွာယြင္းမႈကို ေျခရာခံမိသြားတာလား<br />ဒါမွမဟုတ္<br />အမွန္တရားကိုပဲ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလိုက္တာလား<br />ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္<br />ေပ်ာ္က်စီးဆင္းလာတဲ႔သက္ျပင္းေတြမွာ<br />သုခုမဆန္စြာ တီးခတ္ဖို႔<br />ငါ႔လက္ေတြ အသံမထြက္ေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4985822155508890115?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-68998976885370431092010-03-12T00:38:00.000+08:002010-03-12T00:39:16.697+08:00<div style="text-align: center;">အသက္ေအာင္႔ထားတဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုဟာ<br />ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ႔ ေျပာင္းလဲမႈကိုရင္ဆိုင္ဖို႔<br />ရဲစိတ္တင္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခြက္နဲ႔<br />ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ တိတ္ဆိတ္ေနရဲ႕ ။ ။<br /><br />ကံၾကမၼာဟာ ၾကည္႔မွန္ေနာက္ကျပဒါး<br />အသံထက္ျမန္ ႏႈန္းထားနဲ႔လာခဲ႔ရင္<br />ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခြင္႔ဟာ ဆိုင္းဘုတ္အေနနဲ႔သာ ။ ။<br /><br />ပုလင္းတစ္လံုး ေခါင္းအပြင္႔<br />ေရေပၚဆီ ႏႈတ္ခမ္းေတြနစ္ရင္း<br />စီးကရက္ရနံ႔မွာ ပန္းေၾကြက်ရင္း<br />လင္းတစ္ခါ မွိန္တစ္လွည္႔<br />ကေ၀ပ်ိဳကကြက္ေတြ ျဖန္႔က်က္<br />လ်င္သူစားတမ္း အင္အားၾကီးသူသာစတမ္း<br />ကိုယ္စီကိုငွ ၀ွက္ဖဲမ်ားစြာနဲ႔<br />ဘ၀လွည္႔တမ္း ကစားပြဲေတြဟာ<br />သမားရိုးက် ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တဲ႔လား ။ ။<br /><br />ရုန္းရင္းကန္ရင္း သလံုးေတာင္႔မတတ္<br />ေခြ်းေမြ႔ယာနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ယဥ္ပါးလာတဲ႔<br />ဆိုက္ကားသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိတ္ေထာင္မွာ<br />ဆာေလာင္မႈ မ်က္ႏွာမ်ားစြာနဲ႔ ။ ။<br /><br />ပက္ၾကားအက္မတတ္ လက္ဖ၀ါးဟာ<br />စြမ္းရည္ေတြ စုပ္ထုတ္ခံလိုက္ရသလို<br />အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ရင္႔ေရာ္မႈဟာ<br />အလွအပတရားကို စုတ္ျဖဲခံရသလို<br />အပူလိႈင္းကို ပါးကြက္နဲ႔အန္တု<br />အုတ္ ေက်ာက္ သဲသယ္ ပန္းရံသမငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ<br />ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ၾကပ္တည္းမႈေတြအျပည္႔ ။ ။<br /><br />တစ္ပါးသူအမိႈက္နဲ႔ ဆက္တဲ႔အသက္<br />ေပးစာကမ္းစာ ထမင္းတစ္နပ္<br />သနားၾကပါ တစ္စာစာေအာ္ရင္း<br />အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ဖိႏွိပ္ခ်ိဳးႏႈက္မႈအစံု<br />ဇိမ္ခံကားေပၚက ေခြးတစ္ေကာင္ေလာက္ေတာင္<br />အဖိုးမတန္လိုက္တဲ႔ပံု ။ ။<br /><br />ေ၀ဒနာသည္ မိခင္အတြက္<br />ေငြအရွာထြက္တဲ႔ ပန္းေရာင္းသမားလူငယ္မွာ<br />မေရမရာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္၀တ္ရံုျခံဳလို႔<br />တဲငယ္အစုတ္ မဏၰိဳင္ကိုပုခက္တိုင္ခ်ည္ရင္း<br />သားေခ်ာ႔ေတးဆို အေမအိုမွာ<br />မနက္ျဖန္ဆိုတဲ႔ အေတြးခါးေတြျမဳိလို႔ ။ ။<br /><br />အဲဒီလို......<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ေဖ်ာ္ခ်ၾကည္႔ေတာ႔<br />ဆို႔နင္႔သြားတဲ႔ ေမတၱာကမ္းပါးမွာ<br />တခမ္းတနားကဖို႔ ေငြလိုတယ္<br />လမ္းမမွားဖို႔ ေငြလိုတယ္<br />ေနဖို႔ အတြက္ေငြလိုတယ္<br />ေသဖို႔ အတြက္ေငြလိုတယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6899897688537043109?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-25560333784231396402010-02-21T17:25:00.003+08:002010-02-21T17:35:30.875+08:00<div style="text-align: center;">အစဥ္အလာနဲ႔ ထံုးတမ္းဓေလ႔ကိုေဖာက္ဖ်က္ဖို႔<br />လက္ႏွစ္ဖက္ရဲ႕ အသက္ဓါတ္ထက္<br />ဦးေႏွာက္ရဲ႕တြက္ခ်က္မႈက အစြန္းထြက္နည္းမယ္ ။ ။<br /><br />ကိုယ္တိုင္က ခရီးသြားတစ္ေယာက္<br />ကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ ေဖာက္ရမဲ႔အစား<br />သူမ်ားေျခေထာက္ေတြ လိုက္ဖမ္းေနခဲ႔ေတာ႔<br />ေစတနာအေရာင္ဟာ ျပဒါးလိုေမွာင္တယ္ ။ ။<br /><br />အေကာင္းဆံုးကိုေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ၾကသူခ်ည္းပဲ<br />အစြန္းႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ဖို႔ေတာ႔<br />လက္တံေတြ ရွည္ဖို႔လိုလိမ္႔မယ္ ။ ။<br /><br />ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္မႈမွာ<br />အျဖဴေရာင္မွတ္တမ္းေတြ ခ်ိဳးဖ်က္ခံရမွေတာ႔<br />ကိုယ္တိုင္ၾကိဳခ်က္လိုက္တဲ႔ အနာဂါတ္အတြက္<br />မက်တ္ေတာ႔မယ္႔ အနာရင္႔ရင္႔ေတြ<br />မင္း မလြမ္းရစ္နဲ႔ ။ ။<br /><br />ေခတ္ကိုက အတုေတြေမာ္ၾကြားလာတဲ႔အခါ<br />ထိုးစစ္ ဆင္ ေတြက ေျခတစ္လွမ္းမဆုတ္ေတာ႔တဲ႔အခါ<br />တေစၦမေၾကာက္တဲ႔ မ်က္ကန္းေတြအတြက္<br />နာနာဘာ၀ဟာ အေရးမပါေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2556033378423139640?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-27021918689947228032010-01-08T14:38:00.001+08:002010-01-08T14:38:44.265+08:00<a title="View ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀ on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/24896640/ေကာင္းကင္မ်ား၏-အတၳဳပၸတၱိ-၂၀၁၀" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀</a> <object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" id="doc_616851727976994" name="doc_616851727976994" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" align="middle" height="500" width="100%"> <param name="movie" value="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=24896640&amp;access_key=key-2a5qupbprkvwvqvhpuf&amp;page=1&amp;version=1&amp;viewMode=list"> <param name="quality" value="high"> <param name="play" value="true"> <param name="loop" value="true"> <param name="scale" value="showall"> <param name="wmode" value="opaque"> <param name="devicefont" value="false"> <param name="bgcolor" value="#ffffff"> <param name="menu" value="true"> <param name="allowFullScreen" value="true"> <param name="allowScriptAccess" value="always"> <param name="salign" value=""> <param name="mode" value="list"> <embed src="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=24896640&amp;access_key=key-2a5qupbprkvwvqvhpuf&amp;page=1&amp;version=1&amp;viewMode=list" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" play="true" loop="true" scale="showall" wmode="opaque" devicefont="false" bgcolor="#ffffff" name="doc_616851727976994_object" menu="true" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" salign="" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" mode="list" height="500" width="100%"></embed> </object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2702191868994722803?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-25054503294901765192009-12-17T15:38:00.001+08:002009-12-17T15:41:39.905+08:00<div style="text-align: center;">ငိုမလိုျပိဳေတာ႔မယ့္ တိမ္ညိဳကိုၾကည္႔ရင္း<br />တကယ္ရြာခ်ခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္မွာပါ "အေမ" ။ ။<br /><br />ေျမြတစ္ေကာင္ ညိႈ႕ဓါတ္ဖ်က္ခံရတာ<br />လိပ္တစ္ေကာင္ အခြံခြ်တ္ခံရတာ<br />ငါးတစ္ေကာင္ ပါးဟက္အ၀ွက္ခံရတာ<br />ပိတုန္းတစ္ေကာင္ ၀တ္ရည္ျပတ္လပ္သြားတာ<br />သဘာ၀ေတြပဲလား "အေမ" ။ ။<br /><br />ကိုယ္တိုင္ျဖန္႔ခင္းလိုက္တဲ႔ လစ္လပ္မႈတစ္ေနရာမွာ<br />ေက်ာက ေက်ာက္ဖ်ာျဖစ္ေပမယ္႔<br />ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္ခြင္႔မရွိခဲ့ပါဘူး ။ ။<br /><br />ပြင္႔လင္းမႈရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးၾကိဳးေတြပဲလား "အေမ"<br />စိန္ေခၚထိုးသတ္ပြဲေတြေတာင္မွ<br />အလံျဖဴျပရင္ ရန္သူဘ၀ကလြတ္ပါတယ္<br />ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ကို ၾကိဳးျဖတ္ဖို႔<br />ကြ်န္ေတာ္႔ခြန္အားကို သတ္ကြင္းပို႔ဖို႔<br />ဘယ္လိုနတ္ဆိုးေတြ ၾကိဳးပမ္းေနၾကလဲ<br />ၿဂိဳဟ္ခြင္ၿဂိဳဟ္လွည္႔ေတြက<br />ေစတန္တို႔အတြက္ ေနရာမေပးေတာ႔ဘူးတဲ႔လား "အေမ" ။ ။<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ျမွားတစ္စင္းလိုခြ်န္ျမခ်င္ခဲ့တာပါ<br />ေႏြးေထြးမႈမဲ႔ ရပ္၀န္းေရာက္လို႔<br />ေသာကေတြ မီးလိုေတာက္မွ<br />စိတ္ကူးေတြ အဆိပ္လူးခံရမွန္း<br />၀မ္းပမ္းတနည္း သိလိုက္ရတယ္ "အေမ" ။ ။<br /><br />ပူေႏြးလာတဲ႔ ကမၻာေျမနဲ႔<br />လူမႈေရးဘာသာမေက်တဲ႔ လူေတြၾကားမွာ<br />ဆယ္ေပပတ္လည္ အသိုက္က်ဥ္းက<br />မ်က္ႏွာက်က္နဲ႔ၾကမ္းခင္းေတြ<br />အသက္ျပင္းျပင္းရႈေနရတယ္ "အေမ" ။ ။<br /><br />မငိုတတ္ေတာ႔တဲ႔ မ်က္လံုး<br />မျပံဳးတတ္ေတာ႔တဲ႔ မ်က္ႏွာ<br />သံမဏိလို မာလာခဲ့ရင္း<br />အသဲ(သည္း)ႏွလံုးသာ မရွိခဲ့ရင္<br />စက္ရုပ္ဘာသာေဗဒမွာ<br />ကြ်န္ေတာ္ဘြဲ႕ရျပီ "အေမ" ။ ။<br /><br />ပူေဆြးညႊတ္ေတြး မငိုေကြ်းပါနဲ႔ "အေမ"<br />အျမင္႔တက္သူတို႔ မွတ္တမ္းမွာ<br />လက္ပန္းက်မယ္႔ အျဖစ္မ်ိဳးေတြရွိေပမယ္႔<br />ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္ အငံုအဖူးကို<br />ကဗ်ာေတြနဲ႔ ထံုးကူးတတ္ခဲ့ပါျပီ ။ ။<br /><br />ဖိႏွိပ္၀န္းက်င္ အေရာင္ဆိုးလို႔<br />ကြ်န္ေတာ္႔အေတာင္ေတြ က်ိဳးရင္ေတာင္<br />"အေမ့" ရဲ႕ အျပံဳးတစ္ခ်က္<br />ကြ်န္ေတာ့္ ဦးထက္ရြက္ခဲ႔တာ<br />"အေမေက်နပ္မွာပါေလ" ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2505450329490176519?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-5611915043693811852009-12-13T00:02:00.004+08:002009-12-13T00:31:10.224+08:00<div style="text-align: center;">ကိုယ့္အေရာင္နဲ႔ ကိုယ္ျပန္ေမွာင္ေနခဲ့<br />အဲဒီ႔ ဥပေဒမဲ့ညြန္းတမ္းမွာ<br />လိုတမ်ိဳး မလိုတမ်ိဳးမာတိကာနဲ႔<br />ကိုယ္ၾကိဳးၾကည္႔သဒၵါေတြသာ ျပဌာန္းတယ္ ။ ။<br /><br />ေမတၱာနဲ႔ျဖဴတဲ႔ ျမဴေတြ<br />ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ ပြင့္တဲ့မနက္ေတြ<br />စိတ္သံစဥ္ညီမွ် ဂီတလိုသူငယ္ခ်င္းေတြ<br />လြင္႔ပါးကြယ္ေပ်ာက္ ဒီကြ်န္းလယ္ေရာက္မွ<br />ကိုယ္႔ေလွကိုယ္ ေမွာက္ရမတဲ႔<br /><br />ႏြယ္တစ္မွ်င္နဲ႔ ဆင္တဲ႔ေခ်ာက္ထဲ<br />လြတ္လပ္မႈေတြ အေရာင္မြဲလို႔<br />ေထာင္မလဲတဲ႔ ေငြတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ရိႈ႕ေနခဲ့ရေပါ့ ။ ။<br /><br />ကိုယ္႔စည္းကိုယ္ တားၾကည္႔ေတာ႔<br />လူ ဘီလူး ခြဲျခားဖို႔ေတာင္အားမရွိ<br />အခု ညိေနတဲ႔ေနရာက<br />ဓေလ႔မတူ အေတြ႔မတူ<br />စရိုက္မတူ အၾကိဳက္မတူ<br />ဦးေႏွာက္ကိုသာ ေျခြယူရင္း<br />ဖိႏွိမ္ျခင္းအတတ္ေတြ ေျပာင္ေျမာက္<br />ပင္ကူလူသားတို႔ရဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ ။ ။<br /><br />ေက်ေက်နပ္နပ္ အေဖာက္ခံၾကသလို<br />အေျခအေနအရ အေဖာက္ခံၾကရ<br />အေဖ့အတြက္ အေမ့အတြက္<br />မယားအတြက္ သားအတြက္<br />ဇနီးအတြက္ သမီးအတြက္<br />အကိုအတြက္ ေမာင္အတြက္<br />အဲဒီ့ အတြက္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ<br />ကြ်န္ဆက္ထံုးေတြ သံသရာရွည္ဦးမယ္ ။ ။<br /><br />မေသခ်ာမႈေတြနဲ႔ ညိႈ႕ယူခံရရင္း<br />အမြန္းၾကပ္ဆံုးပိတ္ဆို႔ျခင္းရဲ႕ ေလးဖက္ေလးတန္မွာ<br />ညကိုေသာက္သံုးဖို႔ ရြံ႕မုန္းလာတဲ႔ေနာက္<br />"လ" တစ္စင္းဟာလည္း ရင္ခြင္ေျပာင္းရင္းသာလိုက္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-561191504369381185?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-5171795446891237002009-12-09T00:59:00.002+08:002009-12-09T01:03:15.494+08:00<div style="text-align: center;">ခုန္ေတာ႔ ခုန္ခ်လိုက္တယ္ ။<br /><br />" ပလံု " ေတာ႔မၾကားရဘူး<br />ဘ၀ေတြသာ ရူးသြားခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />မဇၨ်ိမပဋိပဓာ ဤဘဒၵကမၻာမွာ<br />လွလွပပ လူ႔ဘ၀ေတြရွိတယ္<br />သဘာ၀အရ လူ႔အႏ ၱေတြရွိတယ္<br />ရမၼက္စိတ္ထြား လူ႔ငႏြားေတြရွိတယ္<br />တပ္မက္မႈျခံဳ ဘီလူးပံုလူေတြရွိတယ္ ။ ။<br /><br />ေမ်ာပါစီးဆင္း လူ႔ငဖ်င္းေတြရွိတယ္<br />ေသြးေဆာင္ျမဴခ်ိဳး လူ႔ငဆိုးေတြရွိတယ္<br />ေပါင္းစပ္ေထြးယူ ေအးလိုသူေတြရွိတယ္<br />ၾကြတက္စိတ္ထား လူ႔အပူသားေတြရွိတယ္ ။ ။<br /><br />ပခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားေတာ႔ ေခါင္းေပါက္လိုက္ၾက<br />စိန္နားကပ္အေရာင္နဲ႔ ပါးေျပာင္လိုက္ၾက<br />ဖြတ္ထက္မြဲလာတဲ႔ စိတ္အဆင္အယင္ေတြမွာ<br />ေသာင္ျပင္လႊတ္တဲ႔ ဘ၀ေတြသာမ်ားလာခဲ႔ ။ ။<br /><br />လူလူခ်င္း ေလွကားထစ္လိုခ်နင္းလာၾကတဲ႔ေခတ္ထဲ<br />ထီးျဖဴ ဖိနပ္ပါး တစ္၀မ္းတစ္ခါးနဲ႔<br />အမယ္အိုရဲ႕ မ်က္ရည္ဟင္းခါးတစ္ခြက္<br />ေအးစက္ခါးသက္ ေရာင္းေစ်းတက္ခဲ့။ ။<br /><br />ရင္တြင္းျဖစ္ ေရႊခ်အတၱနဲ႔<br />အေရျခံဳျခင္း အေလ႔အထ<br />ျခဴခ်စရာမလို ေစ်းကြက္ပိုခဲ႔ ။ ။<br /><br />တစ္ရက္စာေတာင္ မပြင္႔ေတာ႔တဲ႔ အျပံဳးနဲ႔<br />မမွ်တေတာ႔တဲ႔ အေပးအယူမွာ<br />ခ်ိန္ခြင္ေတြ အေလးမတူခဲ့ၾကရင္း<br />ေလာကပါလကို ေက်ာကခြာခ်လိုက္တဲ႔ေနာက္<br />လွစ္ဟမႈေတြရဲ႕ အကြယ္<br />ေခ်ာက္ေတြဘယ္ေလာက္က်ယ္ေနၾကျပီလဲ ။ ။<br /><br />ရုန္းထြက္ေလမွ ႏြံနစ္ရတဲ႔ သနစ္ေတြ<br />ျခေသၤ႔ေျမမွာ ေပါက္ကြဲရတဲ႔ အျဖစ္ေတြ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-517179544689123700?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-9797099365526346582009-12-02T00:59:00.007+08:002009-12-02T01:10:52.477+08:00<div style="text-align: justify;">ညိဳညစ္ညစ္မ်က္၀န္းေအာက္တြင္ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တို႔သည္လည္း ႏိုးမထႏိုင္ေတာ႔ျခင္းႏွင္႔ အတူလဲေလ်ာင္းအိပ္ စက္ေနႏွင္႔ျပီ။ ခိုတြဲက်လာေသာ မ်က္ရည္ဥတို႔သည္ပင္ အင္အားခ်ိနဲ႔စြာ လိမ္႔ဆင္းျခင္းငွာ မတတ္သာ ေတာ႔သည္႔အဆံုး မ်က္၀န္းအိမ္တ၀ုိက္၌သာ ရစ္၀ဲေ၀႔သီ ။ အတိတ္ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ရည္တမ္းတေနမိေသာ စိတ္အ စဥ္၌ ယူၾကံဳးမရျခင္းႏွင္႔အတူ ေနာင္တကသာ ေနရာယူလႊမ္းမိုးရင္း ။ ။<br /><br />ဆင္ျခင္တံုတရားတစ္ခု၏ သတိလက္လြတ္ခ်ိန္၌ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔ေသာ က်ဴးလြန္ခဲ႔မိေသာ အျဖစ္တစ္ခုက တစ္ဘ၀စာေပးဆပ္ရမည္မွန္း ထိုအခ်ိန္ကသာ ျမတ္ေသာ္သိခဲ႔လွ်င္။ အခုေတာ႔ အားလံုးကြ်ံ လြန္ခဲ႔ေလျပီ။ မိမိသိပ္ခ်စ္ရပါေသာ ဇရာ၏အထုအေထာင္းေၾကာင္႔ ပါးေပၚစီးစင္းေနခဲ႔ေသာ အေရးအေၾကာင္း အနည္းငယ္ႏွင္႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မည္သည္႔ အခ်ိန္ပင္ၾကည္႔ၾကည္႔ က်က္သေရရွိေနတတ္ခဲ႔ေသာ အေမ။ သားသမီး၏ မ်က္ႏွာကို အရိပ္လို ၾကည္႔ေနတတ္ေသာ၊ မည္သည္႔ အေျခအေန၌ပင္ျဖစ္ေစကာမူ သားသမီးအ ေပၚတာ၀န္ေက်ခဲ႔ေသာ ရင္ႏွစ္သီးျခာမ်ားအား ေရႊေပၚျမတင္ထားတတ္ေသာ အေဖ။ မိမိႏွင္႔ အသက္ျခင္းသိပ္မကြာသလို ညီအကိုရင္းပင္ ျဖစ္လင္႔ကစား သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းေဖာ္ခ်စ္ခင္ရပါေသာ၊ အေရးၾကံဳလွ်င္ မိမိႏွင္႔ အတူ ရင္ဆိုင္ေဖာ္ရင္ဆိုင္ဖက္ျဖစ္ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီေလး ျမတ္ေဇာ္။ ထိုသူမ်ားအားလံုးအားျမတ္ေသာ္ ေက်ာခိုင္းရေပေတာ႔မည္။ ထိုအေတြးမ်ားႏွင္႔ပင္ မိမိကိုယ္မိမိ ခႊင္႔မလႊတ္ႏိုင္ ေတာ႔ေသာအခါ ။<br /><br />ျပင္းျပသည္းထန္စြာ ငိုေၾကြးပစ္လိုက္ခ်င္ေနမိသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္တစ္ခ်င္ခ်င္ပင္ ေအာ္ငင္ပစ္လိုက္ခ်င္ သည္။ ဘ၀၏က်ဆံုးမႈမ်ားထဲတြင္ အဆိုး၀ါးဆံုး က်ရံႈးမႈ တစ္ခုအားပိုင္ဆိုင္ရရွိထားသူျဖစ္ေသာ္လည္း မျငိဳျငင္ရွာ သည္႔ မိခင္ၾကီး၏ ေသာကမ်က္ႏွာ။ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ေၾကကြဲမႈ လွ်ံတက္ေနေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံု။ နယ္ေ၀းတစ္ေန ရာ၌ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ္လည္း အကိုျဖစ္သူအား စိတ္မခ်ႏိုင္စြာ တစ္ရက္ျခားတစ္ခါ ႏွစ္ရက္ျခား တစ္ခါ ဖုန္းဆက္၍ သတင္းေမးျမန္းအားေပးေနတတ္ေသာ ညီငယ္၏ ပူပန္မႈ ။ ဒါေတြအားလံုးသည္ မိမိျပဳလုပ္ခဲ႔ ေသာ အမွားတစ္ခု၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ေ၀ဒနာဆိုးမ်ားပင္။ မိမိေၾကာင္႔ပင္ မိသားစု၀င္အားလံုး စိတ္ေသာကကိုယ္ စီကိုယ္ငွ ရယူပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ၾကရျပီ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ခြင္႔မလႊတ္ၾကပါနဲ႔ေတာ႔။<br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />လြန္ခဲ႔ေသာ တစ္ႏွစ္ခန္႔က ရိုက္ထားခဲ႔ေသာ မိသားစု ဓါတ္ပံုထဲမွ ျပံဳးေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင္႔ ယခုလက္ရွိ ကုုတင္ေပၚတြင္ ပိန္လွီေျခာက္ကပ္စြာ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံစားရင္း လဲေလ်ာင္းေနရွာေသာ သား၏မ်က္ႏွာကို ယွဥ္ၾကည္႔မိရင္း ရင္ထဲမွ စို႔တက္လာခဲ႔သည္။ သားေရွ႕မွာမို႔ ႏွစ္သိမ္႔အားေပးေနရေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ ရင္ထဲတြင္ မခိ်လွေတာ႔။ တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းဆိုသလိုပင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္လွေသာ စီးပြားေရးလာဘ္ျမင္တတ္ေသာ မိဘအေပၚ သိတတ္ေသာ သားျဖစ္သျဖင္႔ ကြ်န္မသားအား အားကိုးခဲ႔သည္။ သားသည္ ကြ်န္မ၏ပန္းတိုင္ျဖစ္သလို သားသည္ ကြ်န္မ၏ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္လည္း ျဖစ္ခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ကံဇာတ္ဆရာ၏ လွည္႔ျဖားမႈက ကြ်န္မတို႔ မိသားစု အေပၚတြင္ အလြန္တရာ မွပင္ရက္စက္လြန္းခဲ႔သည္။ ေအးခ်မ္းသာယာေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္မတို႔၏ မိသားစုအား ဘယ္ေဒ၀တာဆိုးကမ်ား ေႏွာင္႔ယွက္ဖ်က္ဆီးလိုက္သည္ မသိ။ျငိမ္းခ်မ္းမႈအားလံုး ရုတ္သိမ္းခံလိုက္ရေသာ ေန႔ရက္မ်ားသည္ ကြ်န္မဘ၀၏ အေမွာင္လႊမ္းေသာ ရက္မ်ားပင္။<br /><br />ေ၀႔တက္လာေသာ မ်က္ရည္စမ်ားကို သားမျမင္ေစရန္ အသာသုတ္ရင္း သူ႔လက္ေလးကို တင္းတင္းေလး ဆုပ္ကိုင္ထားမိခ်ိန္မွာေတာ႔ သားကြ်န္မကို ေစာင္းငဲ႔ၾကည္႔လာသည္။<br />ေမေမငိုေနတာလား။<br />ေမေမ မငိုပါဘူး သားရယ္။ သား ျပန္ေကာင္းလာေတာ႔မွာပဲ။ မနက္ကပဲ ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ေမေမေတြ႔ျပီးျပီသား။<br />သား၏ အေမးကို ကြ်န္မ အတတ္ႏိုင္ဆံုးတည္ျငိမ္ေအာင္ ထိန္းရင္း အေျဖေပးလိုက္မိသည္။ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ေတာ႔ အသက္ရႈမ၀ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ဆို႔နင္႔ေၾကကြဲရင္း။<br />ေမေမမငိုနဲ႔ေနာ္။ ေမေမ ေပ်ာ္ေအာင္သားသီခ်င္းဆိုျပမယ္။<br /><br />" အကိုေတြ အမေတြရဲ႕ အလယ္.....အေမက ကြ်န္ေတာ႔ကို ပိုကာ....<br />အေထြးဆံုးမို႔ ခ်စ္တယ္..ခ်စ္တယ္...အဆိုးအႏြဲ႔ေတြနဲ႔...မိဘရဲ႕အရိပ္မွာကြယ္...<br />ပူပင္ ေသာကေတြလဲ...ကင္းခဲ႔ရပါတယ္.................................<br />.......................အေမ႔အိမ္ကိုပဲ ခ်စ္သားလြမ္းပါတယ္....."<br /><br />ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရင္းကပင္ မိခင္ျဖစ္သူအား သီခ်င္းဆိုျပေနေသာ သားမ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ရင္း ကြ်န္မ မည္သို႔မွ်ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႔။ ေဆာက္တည္ရာ မရသည္႔ အဆံုး ကြ်န္မရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးမိလိုက္ ေတာ႔ သားမ်က္၀န္းမွာေလ သားမ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြ တြဲခိုလို႔ ။<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />သားအတြက္ လိုုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးမ်ားအား ၀ယ္ယူရင္း သားေလးၾကိဳက္တတ္ေသာ အသီးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ၀ယ္ကာ သားရွိရာသို႔ လာခဲ႔ေသာ က၊ြ်န္ေတာ္ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင္႔ရင္း ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင္႔ စိတ္ကိုတင္း ထားသည္႔ ၾကားမွပင္ မ်က္ရည္မ်ား လွ်ံက်လာခဲ႔သည္။ ေရာဂါခံစားေနရေသာ သားက မိခင္ျဖစ္သူအား သီခ်င္းဆိုျပေနသည္႔ ျမင္ကြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ထဲ တစ္ဆစ္ဆစ္နာက်င္လာခဲ႔ရသည္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ျဖစ္သလို သားႏွစ္ေယာက္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကပင္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္အညိႈးမခံ လိုခ်င္တာ မွန္သမွ် ျဖည္႔ဆည္းေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ႔ေသာ ကြ်န္ေတာ္။ အခုေတာ႔ သားျဖစ္သူ၏ ေရာဂါေ၀ဒနာကို မည္သို႔မွ် ေပ်ာက္ေအာင္ ကုသေပးႏိုင္စြမ္းမရွိေသာ အျဖစ္ကို စူးစူးနစ္နစ္နာက်င္ေနခဲ႔မိသည္။ ဘ၀၀ဋ္ေၾကြးကံ ၾကီးရွာ ေသာ သား၏ အျဖစ္ကို ဖခင္တစ္ေယာက္အေနႏွင္႔ မည္သို႔မွ် မၾကည္႔ရက္ႏိုင္။ သားျဖစ္သူေဘးတြင္ ငိုေၾကြးေန ရွာေသာ သားသမီးအေပၚ သံေယာဇဥ္ ၾကီးလွစြာေသာ မိခင္အား အသာေဖးမကာ အခန္းျပင္သို႔ ေခၚထုတ္လာခဲ႔မိသည္။ အခန္းျပင္ အေရာက္တြင္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ႔ အားဖက္ကာ ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုေနရွာေသာ ဇနီးလုပ္သူအားၾကည္႔၍ ၀မ္းနည္းမႈ ဆို႔နင္႔မႈမ်ားႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ငိုေၾကြးမိလိုက္ေတာ႔သည္။<br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ႏို၀င္ဘာ ( ၂၃ )ရက္ေန႔။<br /><br />ထိုေန႔က သားေမြးေန႔ပင္။<br />ခင္ပြန္းျဖစ္သူအား သားေမြးေန႔တြင္ ဘုန္းၾကိီးေက်ာင္းသို႔ ဆြမ္းႏွင္႔ သကၤန္းကပ္ရန္လႊတ္လိုက္ကာ ကြ်န္မက ေတာ႔ သားႏွင္႔ အတူ ေမြးေန႔ပြဲေလးကို ေဆးရံု၌ပင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်င္းပေနခဲ႔သည္။ ထိုေန႔မွာပင္ သား၏ အေျခအေနက ပို၍ဆိုးလာခဲ႔သည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားႏွင္႔ ခင္ပြန္းသည္ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ ျပီးျပီးခ်င္းလာခဲ႔ရန္ မွာၾကားျပီး သားနံေဘးမွာ ထိုင္ေနခိုက္ သားျဖစ္သူမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုလာခဲ႔သည္။<br /><br />ေမေမ သားေမြးေန႔မွာ ဘာလက္ေဆာင္ေပးမွာလဲ။<br />ေပးမွာေပါ႔ သားရယ္။ သားဘာလိုခ်င္လဲ။ ေမေမေပးမယ္။<br />ေမေမ သားေဆးရံုက ဆင္းရင္ သားအခန္းမွာ အဲယားကြန္းတပ္ေပးပါ။ သားေအးေအးေလးအိပ္ခ်င္လို႔။<br />တပ္ေပးမွာေပါ႔ သားရယ္။ ေမေမတပ္ေပးမယ္။ သားေလးသာ ေနျမန္ျမန္ေကာင္းေအာင္ေနေနာ္။<br />သားအျမန္ဆံုး ျပန္ေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ေမေမ႔အသက္ကိုေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးရဲပါတယ္ သားရယ္။<br />ေမေမ သားကို အရမ္းခ်စ္တာဘဲလားဟင္။<br />ခ်စ္တာေပါ႔သားရယ္။ သိပ္ခ်စ္တာေပါ႔။ေမေမ႔၀မ္းနဲ႔ လြယ္ေမြးခဲ႔ရတဲ႔သားကို ေမေမသိပ္ခ်စ္တာေပါ႔ သားေလး ရယ္။<br />သားလဲ ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ ေမေမ။<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ခိုင္းႏိႈင္းစရာ မရွိေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ဆို႔နင္႔ေၾကကြဲေနမိသည္။ရုတ္တရက္ လဲက်မသြားေအာင္ပင္ မိမိကိုယ္ ကိုယ္ အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းေနရသည္။ ရုတ္တရက္ ျမည္လာေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းကို တုန္ရီစြာ ကိုင္ရင္း ထူးမိေတာ႔ တစ္ဖက္မွ အသံက တာ၀န္ႏွင္႔ နယ္ေရာက္ေနေသာ သားငယ္၏ အသံ။<br /><br />ေမေမ ကိုကို ဘယ္လိုေနေသးလဲဟင္။<br />ဒီေန႔ သူ႔ေမြးေန႔ေလ။ ကိုကို႔ ကို ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးခ်င္လို႔ ေမေမ။ ကိုကို႔ ကို ခဏေပးပါလား။<br />ကြ်န္မ ေခါင္းထဲ မိုက္ကနဲ။<br />သားေရ မင္းညီေလးက မင္းကို ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးမလို႔ တဲ႔သားရယ္။<br />သားေရ......သား။<br /><br />သားငယ္ မင္းအကိုက မင္းေမြးေန႔ဆုေတာင္းကို မၾကားႏိုင္ေတာ႔ဘူး သားရယ္။<br />မင္း အကို ဆံုးျပီ သားရယ္....မင္းအကို ဆံုးျပီ။<br />((((((((( ဗ်ာ )))))))))))))<br /><br />ကြ်န္မ ရင္ထဲ ေနဆယ္စင္းထက္မက ပူျပင္းစြာ ကြ်မ္းျမိဳက္ရင္း စကားဆက္ေျပာႏိုင္စြမ္း အင္အား မရွိေတာ႔။ အိပ္ စက္သလိုပင္ လဲေလ်ာင္းေနရွာေသာ သားေလးနံေဘးတြင္ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးေနခဲ႔မိေတာ႔သည္။တစ္ဖက္ ဖုန္းထဲမွ သားငယ္၏ ငိုရိႈက္သံက တယ္လီဖုန္းမွ လွ်ံထြက္လာခဲ႔သည္။<br /><br />"သားလဲ ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္"<br />"သားလဲ ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္"<br />"သားလဲ ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္"<br />"သားလဲ ေမေမ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္"<br />.....................................................<br />..................................................<br />.................................................<br /><br />သားေနာက္ဆံုးေျပာသြားေသာ စကားေလးက ကြ်န္မရင္ထဲ ပဲ႔တင္ထပ္စြာ။ ေမေမ႔သားေလး ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ သားရယ္။ ေနာက္ေနာင္ ဘ၀မ်ိဳးေတြမွာ လူျဖစ္ခဲ႔ရင္ သားေလး ဒီလို ေ၀ဒနာဆိုးကို ဘယ္ေတာ႔ မွ မခံစားရပါေစနဲ႔လို႔ ေမေမဆုေတာင္းေပးပါတယ္ သားရယ္။<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />အားလံုးက ျပီးဆံုးသြားေလျပီ။<br />ပန္းတစ္ပြင္႔ ေၾကြလြင္႔ခ်ိန္က အခ်ိန္မတန္ဘဲ ေရာက္ရွိခဲ႔ေလျပီ။<br />က်န္ရစ္သူ မိသားစုမ်ား၏ ပူေဆြး၀မ္းနည္းမႈမ်ားသည္လည္း အရွိန္ညီးညီး ေတာက္ေလာင္လ်က္။<br />ဤကဲ႔သို႔ အေၾကြေစာေသာ ပန္းပြင္႔ေလးမ်ား မည္မွ်ပင္ ရွိေနၾကမည္နည္း။<br />ထိုမိသားစု၀င္မ်ား၏ ေၾကကြဲေသာကမ်ားသည္ေကာ မည္မွ်ပင္မ်ားျပားေနၾကမည္နည္း။<br />မဆင္မျခင္ ျပဳခဲ႔မိေသာ အမွားတစ္ခုေၾကာင္႔ မေၾကြသင္႔ဘဲ ေၾကြလြင္႔ခဲ႔ရေသာ ပန္းေလးမ်ားသည္ ေလာက၌ ရွိေနၾက၏ ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ထိုပန္းကေလးမ်ားအတြက္ ပူေဆြးေသာက ေရာက္သူမ်ားလဲ ရွိေနၾကရ၏ ။ ထိုသို႔ေသာ ပန္းကေလးမ်ား အေၾကြမေစာေစရန္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အားလံုး၀ိုင္း၀န္း ေစာင္႔ေရွာက္ ေစာင္႔ထိန္းၾကပါစို႔။<br />ပန္းတိုင္းပြင္႔၍ ပြင္႔ေသာ ပန္းတိုင္း ေမႊးေစခ်င္ပါသည္။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-979709936552634658?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-89816882314991983012009-11-30T00:31:00.001+08:002009-11-30T00:33:09.731+08:00<div style="text-align: center;">ဆင္ျခင္တံုတရားက ရင္ခြင္အံုၾကားမွာ<br />တစိမ္႔စိမ္႔နာလို႔ တရိပ္ရိပ္မူး<br />အဆိပ္ဆူးလို အရိုးထိရူးတယ္ ။ ။<br /><br />အနာဂါတ္ကို မထမ္းပိုးႏိုင္တဲ႔လက္တစ္စံုဟာ<br />ပဋိပကၡ ဗ်ာပါဒအတြက္<br />၀ါက်တစ္ေၾကာင္းေတာင္ ေရးဖို႔ခက္လာတဲ႔အခါ<br />လက္ဟာ လက္မမည္<br />ဘ၀ဟာလည္း<br />ေလာင္စာမဲ႔ယဥ္ ေတာမရွိတဲ႔သစ္ပင္ ။ ။<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလအတြက္ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလကိုစြန္႔ခဲ့<br />အမွားေတြနဲ႔ အမွန္ကိုသတ္ခဲ့<br />နစ္ျမဳပ္ဆံုးပါးသြားတဲ႔ မုဒိတာမွာ<br />ၾကိဳးကြင္းပစ္ အတတ္ပညာေတြသာထြန္းကား<br />အတၱဟိတေတြ မ်ားမ်ားလာခဲ့ ။ ။<br /><br />အျဖဴေပၚအျပာစြက္ တိမ္ထက္နည္းနည္းလွမယ္<br />စကားလံုးျမိဳ႕ပ်က္ အတြက္ေတာ႔<br />သုညဟာ " ၀ " ျဖစ္မလာတဲ႔အခါ<br />ဦးေႏွာက္ပ်က္ရံုသာသာ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8981688231499198301?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-87460288365485293632009-11-01T03:40:00.003+08:002009-11-01T03:47:12.472+08:00<div style="text-align: center;">တပ္မက္မႈအဆီအႏွစ္ေတြ ျခံဳငံုရင္း<br />ျဖန္႔က်က္ၾကဲပက္လိုက္တဲ႔ စိတ္ကုေဋကုဋာမွာ<br />အေယာင္ေဆာင္မႈေတြ တိုးတက္ထြန္းကား<br />မာယာဟာ ေလာကခရီးသြားရဲ႕ အိတ္ေဆာင္တစ္လံုးလား ။ ။<br /><br />မုန္းသူေတြလည္း ျပဳံးေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾက<br />ရႈံးသူေတြလည္း ႏိုင္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾက<br />အလွတရားကို လွည္႔ျဖားက်ီစယ္<br />သိကၡာကို အထပ္ထပ္ဆင္ျမန္းရင္း<br />ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ လွည္႔ပတ္ခဲ႔လိုက္ပံုမ်ား<br />ေက်ာက္ေခတ္ရဲ႕ ညတစ္ညေတာင္ အေယာင္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔လွလို႔ ။ ။<br /><br />ရက္စက္မႈေတြ အျပစ္ကင္းလာတဲ႔အခါ<br />ၾကြယ္၀မႈေတြက မြဲျပာမႈကိုႏိုင္စားလာတဲ႔အခါ<br />ျဗဟၼစိုရ္တရားေတြက သိပ္ခါးတဲ႔ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ျဖစ္လာတဲ႔အခါ<br />ကမၻာလည္ပတ္တာ တစ္ရက္မျပည္႔ခင္<br />ျဖန္႔က်က္ပြင္႔ဖူး သြားခဲ႔လိုက္ၾကတာမ်ား<br />ဘံုတစ္ခြင္မွာ အေယာင္ေဆာင္လသာတယ္ ။ ။<br /><br />အဇၨ်တဆိုတဲ႔ စိတ္သ႑ာန္<br />အၾကိမ္ၾကိမ္အဖန္ဖန္ လႊာခ်ၾကည္႔ျပန္ေတာ႔<br />ဘ၀ခရီးဆက္တဲ႔ ငါတို႔အတြက္<br />ရက္ဆိုတာ သိပ္မက်န္ေတာ႔တဲ႔အခါ<br />သံသရာမွာ ငါတို႔....အေယာင္ေဆာင္ၾကဦးမလား ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8746028836548529363?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-46820076752761255162009-09-17T21:32:00.003+08:002009-09-17T21:38:06.312+08:00<div style="text-align: center;">အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကို ေရာၾကိဳႏိုင္ဖို႔<br />ပစၥဳပန္ညေနတစ္ခုမွာ ညေနေတြကိုစုခ်ည္မိေတာ႔<br />ေျပာေလ်ာ႔ေနတဲ႔ ၾကိဳးတစ္စမွာ<br />လြတ္က်သြားခဲ့တာ မာန...အေမ ။ ။<br /><br />စိတ္အမိုက္ကို ခုတ္ထြင္ဖို႔<br />ကြ်န္ေတာ္ေသြးလိုက္မိတဲ႔ ဓါးက<br />ရင္ေသြးအႏွစ္နဲ႔ ထုဆစ္တယ္..အေမ ။ ။<br /><br />ရိုးမေတာအလယ္မွာ မီးနဲ႔နပန္းလံုး<br />၀ါးရံုတိ႔ုနဲ႔ ထိုးစစ္ဆင္<br />ႏြားစာခြက္ထဲ ေပ်ာ္၀င္စီးဆင္း<br />အလင္းမမွိန္႔တမိွန္နဲ႔ ပရေလာကထဲေမွာက္ရက္လဲတုန္းက<br />ကြ်န္ေတာ္ေသြးမေၾကာင္ခဲ႔ဘူး...အေမ ။ ။<br /><br />အခုေတာ့လည္း<br />အေမွာင္ကိုေအာင္ႏိုင္ နီယြန္မီးလိႈင္လိႈင္ပြင္႔ရင္း<br />လူမ်ိဳးခြဲျခား၀ါဒတရားေတြ ၾကီးစုိးမင္းမူ<br />ေဟာဒီ႔ကြ်န္းအငူမွာ...ကြ်န္ေတာ္ေလ<br />အာရံုကိုေသြးေႏွာက္လို႔ အေ၀းေရာက္မွ<br />ေၾကာက္တတ္ေနခဲ့ျပီ...အေမ ။ ။<br /><br />ေထာင္မတ္ေနရင္းက ငံု႔ငံု႔သြားရတဲ႔ဇက္ေတြ<br />ေလာက္ျမိဳက္ေနရင္းက ျပံဳးျပံဳးျပရတဲ႔ရက္ေတြ<br />အံၾကိတ္ေနရင္း မာန္စိတ္ေတြတင္းခဲ႔ရတဲ႔မနက္ေတြ<br />ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ တစ္ကြ်န္းစံစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔<br />အေမ႔ရဲ႕သား ငမိုက္သားေလ<br />မီးေတာင္ေအာက္မွာ အျမီးအေတာင္မေပါက္တဲ႔ငါးကို<br />ရွာေဖြေနခဲ႔မိျပီ အေမ....။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4682007675276125516?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-38869567419696849222009-09-13T18:24:00.002+08:002009-09-13T18:39:09.958+08:00<div style="text-align: center;">တင္႔ေတာင့္တင္႔တယ္ စိတ္အစံုနဲ႔<br />ဘ၀ကို ဇက္ကုန္ဖြင္႔ဖို႔<br />လွပစြာသိမ္း၀ွက္ သယ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အတၱ<br />ခႏၶာကို ငံုတဲ့သခၤ ါရနဲ႔<br />အနတၱစစ္တလင္းမွာ ထိုးစစ္ျပင္းျပင္းဆင္ၾကျပီ ။ ။<br /><br />ဂယက္လိႈင္းထန္ ေလကဓံကိုဖဲ့ထုတ္ရင္း<br />ဘ၀ကို ညထဲခ်ေကြ်းၾကည္႔ေတာ႔<br />ေမ်ာလြင္႔ျခင္းနဲ႔ အတိျပီးသတဲ့<br />ပင္လယ္ခံတြင္းက အာရံုအက်ဥ္းက်ကြ်န္းေပၚမွာ<br />တကုိယ္စာျပာခ် ဘ၀ေတြ<br />ပရဟိတ ေပ်ာက္ေနခဲ့ျပီ အေမ...။ ။<br /><br />ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သိကၡာတရားေတြ<br />ေစာင္႔ထိန္းလိုက္နာမိတဲ႔ က်င့္၀တ္ေတြ<br />ေစညႊန္းျပထမ္း မာနအစြဲအလမ္းေတြ<br />ရပ္တည္မႈနဲ႔ ေရြ႕လ်ားျဖစ္အင္ေတြ<br />ျဖစ္တည္မႈနဲ႔ ပ်က္သုဥ္းျခင္းညဥ္ေတြ<br />ပဲ့က်ေနတဲ႔ အနိ႒ာရံုေတြ<br />စိတ္အာရံုမွာ ထင္ဟပ္<br />အမွ်င္မျပတ္ သံေယာဇဥ္တလက္လက္နဲ႔<br />ေရငတ္သူေတြ မ်ားေနၾကျပီ အေမ...။ ။<br /><br />တကယ္ဆို<br />စိတ္ေတြသီးပြင္႔တာကိုက<br />သံသရာကို လည္ပတ္ေစတဲ႔အခါ<br />အသက္အဟာရ အတြက္<br />ရမၼက္ေတြ ျဖာျဖာက်ေနတဲ႔သစ္ပင္မွာ<br />ငွက္တစ္ေသာင္းေကာ နားႏိုင္ပါ႔မလား ။ ။<br /><br />သင္ခန္းစာ ဆိုတာလည္း<br />သာခန္းဆင္ဖို႔ ဂြင္တစ္ခုပါ အေမ...။ ။<br /><br />အနိမ္႔အျမင္႔နဲ႔ပဲ တည္တည္<br />အလင္းအေမွာင္နဲ႔ပဲ စိမ္စိမ္<br />အမွန္အမွားနဲ႔ပဲ ေမႊးေမႊး<br />လေရာင္ဆမ္းတဲ႔ ထမင္းၾကမ္းေတြခါးေနမွေတာ႔<br />ဒီဘ၀ လူမပီသေတာ႔ဘူး အေမ...။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3886956741969684922?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-7378167736752858942009-09-09T00:37:00.001+08:002009-09-09T00:39:17.228+08:00<div style="text-align: center;">အနက္နဲဆံုး ေစာင္႔ထိန္းမႈေတြကိုက်စ္လ်စ္ရင္း<br />ဘ၀မွာ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွေသာက္ခြင္႔မရွိတဲ႔<br />ေရၾကည္တစ္ေပါက္အတြက္<br />ငါ႔ေစာင္းၾကိဳးေတြကို ေျဖေလ်ာ႔ပစ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br />အလ်ဥ္းသင္႔သလို လက္လွမ္းမွီသလို<br />ဘ၀ေတးကို သီၾကဴးရင္း<br />ေတာနက္မ်က္မည္းမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း<br />ဖရိုဖရဲစိတ္ေတြနဲ႔ အသားက်<br />ညေတြကလည္း နက္သထက္နက္ခဲ႔ျပီ ။ ။<br /><br />ရင္ဘတ္ျဖဴသူ ႏိုင္စတမ္း<br />ဘ၀ကိုထမ္းျပီး ေလာင္းတန္းတင္လိုက္တဲ႔<br />အာရံုအခါး ေၾကြအံကစားတဲ႔ပြဲမွာ<br />ရရွိလိုက္တဲ႔ ဒဏ္ရာ<br />ရင္ကြဲနာလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္<br />ရင္ဘတ္မွာ တံဆိပ္ကပ္ခဲ့တယ္ ။ ။<br /><br />တကယ္ဆို...<br />ငါဟာသင္းကြဲတစ္ေကာင္ပါ<br />မခ်င္႔မရဲ ရင္ကြဲေတးေတြလဲသီၾကဴးတတ္တယ္<br />အႏံုညတရ စိတ္အဟာရကိုလဲ ေသာက္သံုးေနတတ္ရဲ႕ ။ ။<br /><br />သံေယာဇဥ္တင္းတင္းေတြ ရင္မွာစိုက္၀င္ရင္း<br />စိတ္ကိုဓါးရိုးလုပ္ ဘ၀ကိုေသြးမိကာမွ<br />အဆိပ္သင္႔သြားတဲ႔ သစ္တစ္ပင္ဟာငါျဖစ္ေနမွန္း<br />ငါကိုယ္တိုင္ မသိခဲ႔လိုက္ဘူး ။ ။<br /><br />တကယ္ေတာ႔...<br />ေၾကြက်သြားတဲ႔ သစ္ရြက္ထက္<br />စြန္႔ခြာခံလိုက္ရတဲ႔ သစ္ပင္ရဲ႕ ျဖစ္အင္က<br />ပိုလြမ္းေမာစရာေကာင္းပါတယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-737816773675285894?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-84886006649942556812009-09-01T19:56:00.004+08:002009-09-01T20:06:42.635+08:00<div style="text-align: center;">က်ိဳးပ်က္ေၾကမြသြားတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္သစ္ရဲ႕ သဟဇာတမွာ<br />သဘာ၀က်က် ဖ်က္ဆီးခံရတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ကို<br />ပရဟိတပြဲေတာ္မွာ သြတ္သြင္းဖို႔ၾကိဳးစားရင္း<br />သိကၡာ ကင္ပြန္းတပ္ဖို႔<br />ႏွလံုးသားေကာက္ ထြက္တဲ႔ညမွာ<br />ငါ...မဥၹဴသကနဲ႔ေတြ႕ တယ္ ။ ။<br /><br />ရင္ရင္ခ်င္း ပစ္ခတ္တာမဟုတ္ဘူး<br />ခင္မင္မႈေတြ ဖက္လွဲတကင္းျဖစ္သြားခဲ႔တာ ။ ။<br /><br />အတိုင္းအဆလည္း မဲ႔တယ္<br />ႏိႈင္းမရေအာင္လည္း နက္ခဲ့တယ္<br />ေမတၱာကိုဖန္ဆင္း သံေယာဇဥ္နတ္မင္းနဲ႔<br />အျဖဴကို အလင္းစြက္ေန႔ရက္ေတြထဲ<br />တင္းၾကပ္မႈကို ေျဖေလ်ာ႔<br />လမင္းဆံႏြယ္ ေက်ာ႔ေက်ာ႔မွာ<br />အျပံဳးေတြနဲ႔လည္း ေဆာ႔ခဲ႔ၾကတယ္ ။ ။<br /><br />တနင္႔နင္႔နဲ႔ စိုက္၀င္ရင္း<br />တစ္စစနဲ႔ က်စ္လ်စ္ခ့ဲၾကေတာ႔<br />လြင္႔စင္ကြဲေၾကသြားတဲ႔ လမ္းမေတြ<br />မာန္၀င္႔ေနတဲ႔ နီယြန္ေတြ<br />ဘ၀လက္ေဆာင္ ဒဏ္ရာေတြ<br />တနင္႔တပိုးနဲ႔ ကံၾကမၼာအညိႈးေတြ<br />အားလံုးေသာ အရာေတြကိုေမ႔ေလ်ာ႔<br />ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ ဒီတစ္ညမွာေတာ႔<br />ခ်မ္းေျမ့မႈကို ထုဆစ္ရင္း<br />မဥၹဴသကနဲ႔ ရနံ႔ေတြကေနၾကတယ္ ။ ။<br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;"><br />မွတ္ခ်က္။ ။အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းအတြက္ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေရးေပးခဲ့တဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8488600664994255681?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-12946128200745170952009-08-27T02:06:00.002+08:002009-08-27T02:08:35.010+08:00<div style="text-align: center;">လြင္႔ေမ်ာျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ<br />ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြ ရွိတယ္ ။ ။<br /><br />ခ်ည္ေႏွာင္မႈရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ<br />မျမဲျမံမႈေတြ ရွိတယ္ ။ ။<br /><br />မျမဲျမံမႈရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ<br />လြတ္ေျမာက္မႈေတြ ရွိေနတတ္ျပန္တယ္ ။ ။<br /><br />ဘ၀ဆိုတာ စိတ္တိုင္းက်ထုဆစ္ထားတဲ႔ ပန္းပုမွ မဟုတ္ဘဲ<br />အထင္ကရေတြ အတြက္နဲ႔ ေတာက္ပခဲ႔သလို<br />အထင္ကရေတြ အတြက္နဲ႔ပဲ ျပာက်ခဲ႔ျပန္သတဲ႔<br />ဘယ္လိုေၾကာင္႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ<br />မနက္ျဖန္ဆိုတာ<br />ငါတို႔ထံကိုဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္လာဦးမယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1294612820074517095?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-70982215419795576952009-08-22T19:14:00.006+08:002009-08-22T22:31:43.864+08:00<div style="text-align: center;">ဟိုတစ္ေန႔ကေပါ႔...<br />နီညိဳေရာင္ရင္႔ရင္႔ ညေနမွာ<br />က်ားကုတ္က်ားခဲ စိတ္အစြဲကိုထုတ္လွမ္းေတာ႔<br />ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းတစ္သိုက္ ျပိဳက္ကနဲေၾကြက်တယ္ ။ ။<br /><br />ဟိုတစ္ေန႔ကေပါ႔...<br />ေၾကကြဲက်င္႔စဥ္ ေနာက္ဆံုးအဆင္႔အျဖစ္<br />အမုန္းနင္႔နင္႔ေတြ ရင္ထဲထည္႔ပစ္ခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />ဟိုတစ္ေန႔ကပါဘဲ...<br />မာယာကို တြန္းလွန္တဲ႔ပြဲမွာ<br />ၾကည္႔သူမရွိ လက္မွတ္မပါ ေၾကျငာစာတမ္းမထိုး<br />ရင္ခြင္ျမိဳ႕ရိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပိဳက်<br />ဘ၀က သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ေတာင္ၾကိဳခ်င္ဖြယ္မရွိ<br />နင္႔နဲျခင္းေတြနဲ႔ ပိေနခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />ဟိုတစ္ေန႔ကေပါ႔...<br />ႏွလံုးသားမင္းတုပ္ ခ်ိတ္ပိတ္တင္ဒါမွာ<br />အက်ိဳးလိုလို႔ ေညာင္ပင္ေရေလာင္းတဲ႔<br />ကိုယ္႔မီးကိုယ္ပ်ိဳး စိတ္မ်ိဳးေတြမထြန္းကားေစဖို႔<br />ရင္ရင္ခ်င္း ထံုကူးတဲ႔အေလ႔အထကို<br />ငါ သတ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-7098221541979557695?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-3753742302460087222009-08-19T21:22:00.003+08:002009-08-19T22:00:52.517+08:00<div style="text-align: center;">ေလးလံလြန္းလို႔<br />အရာအားလံုးကို လႊတ္ခ်ျပီးကာမွ<br />မရွိျခင္းက ပိပိက်လာခဲ့။ ။<br /><br />ရႈပ္ေထြးလြန္းလို႔<br />သံေယာဇဥ္အားလံုး ရုပ္သိမ္းျပီးကာမွ<br />အထီးက်န္ျခင္းက ရဲရဲတင္းတင္းညွဥ္းဆဲေနေပါ႔ ။ ။<br /><br />က်စ္လ်စ္ျမဲျမံရင္းက လိပ္ခဲတည္းလည္းျဖစ္လာတဲ႔ေနာက္<br />အာရုဏ္ကိုေျဖေလ်ာ႔ဖို႔ ခႏၶာကိုေဆးမိကာမွ<br />ရင္ဘတ္တစ္ေနရာက တဆစ္ဆစ္နာလာခဲ႔ျပန္ျပီ ။ ။<br /><br />တင္းၾကပ္လြန္းတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းေတြၾကား<br />ပံုစံခြက္ဘ၀နဲ႔ ၾကီးျပင္းလာခဲ႔ျပီးကာမွ<br />ဘ၀ကိုၾကိဳးတပ္ေမာင္းႏွင္ဖို႔<br />ခႏၶာက ခပ္ရြံရြံျငင္းဆန္ေတာ႔<br />စိတ္ဆိုတဲ႔နံရံမွာ အလင္းအမွန္မခေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br />ေထြးငင္ရစ္ပတ္တဲ႔ အမွတ္တရမ်ားစြာဟာ<br />လက္သည္းကိုအေရာင္ဆိုးတဲ႔ လွလွပပအရည္တစ္မ်ိဳးေလာက္ေတာင္<br />အရာမ၀င္ေတာ႔တဲ႔အခါ...<br /><br />အတုအေယာင္ဖံုးတဲ႔ သကာလိုမ်က္လံုးမ်ိဳးနဲ႔<br />ပ်ားသလပ္လိုခ်ိဳတဲ႔ စကားလံုးမိႈေတြကို<br />စိတ္နာလြန္းလာတဲ႔အခါ...<br /><br />ခံတြင္းမွာ အဂၤေတခင္းရင္း<br />လွ်ာကိုဂူသြင္းပစ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-375374230246008722?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-63332655975584599802009-08-17T14:52:00.003+08:002009-08-17T15:11:44.848+08:00<div style="text-align: center;">အတိတ္ကို ခ၀ါခ်ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း<br />စိတ္ကမင္းဆီတျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္ေနခဲ႔တာ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ စိတ္နာလို႔မဆံုးဘူး ။ ။<br /><br />အေပၚယံေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးၾကီးျပင္းတဲ႔မင္းနဲ႔<br />စိတ္အတြင္းကိုမွခ်ဥ္ျခင္းတပ္စြာ တန္ဖိုးထားတဲ႔ငါ<br />ကြဲလြဲမႈၾကားက အၾကိဳက္ေတြဟာ<br />အရိႈက္ကိုထိုးတဲ႔ လက္သီးတစ္လံုးေပါ႔ ။ ။<br /><br />ပို႔ခ်လိုက္တဲ႔ ငယ္ဘ၀သင္ခန္းစာမွာ<br />ဟန္ေဆာင္မႈအတတ္ပညာကို မေက်ညက္ခဲ႔တဲ႔ငါ<br />ရုပ္ေျပာင္းရုပ္လႊဲ ပါရဂူဘြဲ႕ကိုမင္းစြဲတဲ႔ေန႔က<br />စိတ္ေတြအားလံုး တိတ္ဆိတ္စြာအိပ္တန္းတက္ခဲ႔။ ။<br /><br />လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးျခင္းမွာ ပ်ံ၀ဲခ်င္တဲ႔ငါ<br />ေက်ာက္ေဆာင္လိုရပ္တည္မႈမ်ိဳးကို ဖန္ဆင္းခ်င္တဲ႔မင္း<br />ခံယူမႈ၀ါဒေတြ မေၾကလည္တဲ႔အခါ<br />ဆက္ဆံေရးဆိုတာ<br />ေထာင္ထားတဲ႔ ဓါးတစ္စင္းလို<br />ေလးတင္ထားတဲ႔ ျမွားတံလို<br />ေပါက္ကြဲလုလု မီးေတာင္လို<br />အရာရာကို ပံုေသကားခ်ပ္သတ္မွတ္မရႏိုင္ေတာ႔<br />ဆက္သြယ္မ်ဥ္းေတြဟာလည္း<br />ေလ်ာ႔လ်ဲျခင္းမွာဘဲ အကြ်မ္းတ၀င္ ။ ။<br /><br />မီးေတာက္တစ္ခုရဲ႕ ရင္လိႈက္မူးကပြဲမွာမွ<br />ငါက ပိုးဖလံအျဖစ္သရုပ္ေဆာင္ရမတဲ႔ေလ ။ ။<br /><br />ေလာင္ကြ်မ္းျခင္းမွာ ျပန္လည္ေမြးဖြားဖို႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔အခါ<br />ဒီခႏၶာအစုတ္အေဟာင္းကို ျမဲျမံစြာက်စ္လ်စ္ဖို႔<br />ငါ႔စိတ္ေတြကိုက ရြံရွာလြန္းလာတဲ႔အခါ<br />တစ္ပင္တိုင္ဆင္ယင္က်င္းပတဲ႔<br />ငါ႔ဘ၀ အခင္းအက်င္းကို<br />ငါကိုယ္တိုင္ ပြဲခင္းပစ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br />မရဏေရ...<br />မင္းမလာခင္ ခဏေတာ႔<br />စိတ္လိုလက္ရ ငါမိုက္ျပလိုက္ဦးမယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6333265597558459980?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-18537384271741542732009-08-10T20:47:00.002+08:002009-08-14T22:19:41.994+08:00<div style="text-align: center;">တိမ္းညႊတ္ရီေ၀သြားတဲ႔<br />ျပ႒ာန္းမႈသက္သက္ ေန႔ရက္ေတြမွာ<br />အဘိဓမၼာရဲ႕ သက္ျပင္းဟာလည္း<br />အလင္းမဲ့စြာ ဆြံ႔အေနခဲ႔ေတာ႔<br />စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာေလာက္ေတာ႔<br />ငါ႔ကိုေသာက္ခြင္႔ျပဳပါ မာယာ ။ ။<br /><br />ယွက္ေထြးထြက္ေျပးသြားတဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ေဖြးေဖြးေလးမွာ<br />ဖူးပြင္႔ေနတတ္တဲ႔ ေသြးေၾကာစိမ္းျမျမေလးေတြ<br />ေဖြးေဖြးလႈပ္ပြင္႔ေနတဲ႔ သႏၱာေက်ာက္တန္းေတြမွာ<br />ျဖာက်ေနတတ္တဲ႔ ဆံႏြယ္ေလးေတြ<br />အထင္ကရမဟုတ္ေပမယ္႔ အမွတ္တရျဖစ္သြားတဲ႔အရာေတြ<br />မုဆိုးျဖစ္သြားတဲ႔ သားေကာင္ေတြ<br />သီဖြဲ႔ေရးစပ္ေနရင္း<br />အခု...<br />ဘ၀ရဲ႕ေတာနက္ထဲ ရမၼက္ေတြပဲေၾကြေၾကြက်ေနခဲ့ ။ ။<br /><br />အယူအဆဆိုတာ လူကျဖစ္တယ္<br />မာတိကာဟာလည္း သင္ရိုးတစ္ခုရဲ႕ဥပစာ<br />လမင္းအျပံဳးရဲ႕ အံ၀ွက္ေအာက္မွာပဲ<br />နာက်င္မႈေတြကို က်စ္လ်စ္ျမဲျမံေစခဲ႔ေတာ႔<br />ရင္ကြဲနာဆိုတာ ရာဇ၀င္ထဲကဒ႑ာရီသာသာ ။ ။<br /><br />တစ္ခုလိုခ်င္ တစ္ခုေပးရတဲ့<br />အာရံု၀တ္ရံုျခံဳ ေဟာဒီ႔ေလာကီဘံုမွာ<br />အတံု႔အလွည္႔ေတြ အနိမ္႔အျမင္႔ေတြ<br />အသြားအျပန္ေတြ အလ်ားအနံေတြ<br />ပိုင္ဆိုင္ရယူျခင္းေတြ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတြနဲ႔<br />အနစ္နာခံျခင္းမွာပဲ<br />အခ်စ္ဟာလည္း ဒဏ္ရာေတြကိုဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />သက္ျပင္းတစ္ခုရဲ႕ ရင္လိႈက္ဖိုမႈမွာ<br />ျပင္းျပစြာ ေအာ္ျမည္ပစ္လိုက္တဲ႔<br />ညတစ္စင္းရဲ႕ ေလတိုးသံဟာ<br />ေၾကကြဲမႈ အႏုပညာဆန္ေနခဲ႔မွန္း<br />နင္သိတတ္ခဲ႔ရင္<br />သံသရာမွာ ဆက္သြယ္ခြင္႔လက္မွတ္တစ္ေစာင္<br />မာယာေရ....<br />မင္းအတြက္ လက္ေဆာင္ပို႔လိုက္မယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1853738427174154273?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-56516850524143225502009-07-31T09:25:00.003+08:002009-08-14T22:19:59.687+08:00<div style="text-align: center;">အႏူးညံ႔ဆံုးလို႔ ရည္စူးခဲ႔တယ္<br />အခ်စ္တတ္ဆံုးလို႔ ဟစ္ၾကဴးခဲ့တယ္<br />တကယ္ဆို...<br />အျဖစ္ေတြ မထူးခင္ရူးသြားႏိုင္တဲ႔အေနအထားေတြနဲ႔<br />အခုဘ၀က ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္မညီေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br />အနာဂတ္ကို မွန္းေမွ်ာ္ၾကည္႔ေတာ႔<br />ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္တဲ႔ညေတြမွာ<br />ဘ၀ကံၾကမၼာေတြ ခါးသက္လြန္းတာမ်ား<br />အတိတ္ခ်ိဳခ်ိဳေတြေတာင္ ေဆးဘက္မ၀င္ေတာ႔ ။ ။<br /><br />ငါ႔သက္ျပင္းနဲ႔ပဲ ငါ႔ခႏၶာကိုထြန္းလင္းေစလိုက္တယ္<br />တိုးတိတ္လြန္းစြာရိႈက္ငင္ေနတဲ႔ အရိုးအဆစ္ေတြရဲ႕ညဥ္းသံနဲ႔<br />ဘယ္လိုစည္းခ်က္မ်ိဳးမွ ကာရန္မတိုးေတာ႔တဲ႔အခါ<br />ေနဆယ္စင္းရဲ႕ အပူမ်ိဳးေတြကိုပဲ<br />တစ္ယုတစ္ယပိုက္ေထြးရင္း<br />အမွတ္တရေတြထဲမွာပဲ တခုတ္တရရူးသြပ္ေနေပါ႔ ။ ။<br /><br />၀ါးအႏုေလးေတြစုေနတာ ျမွစ္ျဖစ္ခဲ႔သလို<br />သနားအမႈေလးေတြစုေနတာ အခ်စ္ျဖစ္ခဲ့ရင္<br />ေလာကပါလေရ...<br />ဘယ္လိုသနားမႈ တံစိုးလက္ေဆာင္မွမေပးနဲ႔<br />ငါ႔ရင္ခြင္ရြက္တိုင္ထိပ္မွာ အၾကင္နာတံဆိပ္ကပ္ႏွိပ္ခြင္႔မရွိေတာ႔လို႔ ။ ။<br /><br />ဘ၀ဆိုတာ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာခ်ည္းပါတဲ႔<br />အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာတည္းက ၾကားဖူးခဲ႔တယ္<br />ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင္႔တာေတြကိုလိုက္ေလ်ာလြန္းေနရေတာ႔<br />နစ္ျမဳပ္မွန္းမသိနစ္ျမဳပ္ ယိုင္နဲ႔မွန္းမသိယိုင္နဲ႔ရင္း<br />ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေမ်ာတဲ႔ အနာဂတ္ခရီးေၾကာမွာ<br />ေ၀ဒနာသာ ေအာင္ပြဲခံလို႔ေပါ႔ ။ ။<br /><br />ေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကတိစကားေတြနဲ႔<br />ထားခဲ႔ဖူးတဲ႔ သစၥာတရားေတြဟာ<br />စေတးပစ္ခံလိုက္ရတဲ႔ ႏွလံုးမိုက္ရင္မွာ<br />ဖြတ္တစ္ေကာင္ေလာက္ေတာင္မွ ေတာက္ပမႈကင္းမဲ့သြားတဲ႔အခါ<br />ဒဏ္ရာေတြကိုပဲ ေန႔ရက္လိုခင္းနင္းရင္း<br />ရင္တြင္းအပူရုပ္ကို ဟန္ေဆာင္သိမ္းထုပ္<br />ခႏၶာမီးျငိမ္းလို႔ အာရံုေတြမတိမ္းခင္<br />စိတ္ေစရာဟင္းလင္းျပင္ထဲ ဗလာစိတ္ေတြနဲ႔ေမ်ာဦးမယ္<br />ရင္နင့္ျခင္းရာသီမွာ<br />ပစ္စလတ္ခတ္ ေကာင္းကင္ဟာလည္း<br />ဘာရာဇ၀င္မွ မေရးခ်င္ေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5651685052414322550?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-60175532146597927612009-07-27T18:02:00.001+08:002009-07-28T18:32:01.958+08:00<div style="text-align: center;">တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတဲ႔ စိတ္ေတြ<br />အသာယာဆံုးလို႔ ရည္မွန္းခဲ႔ဘူးတဲ႔အိပ္မက္ေတြ<br />တပ္တပ္မက္မက္ ခ်ဥ္ျခင္းတက္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြ<br />အားလံုးကိုစြန္႔လႊတ္လိုက္ရရင္ေတာင္<br />သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္ဆိုတဲ႔<br />တစ္ခါက ဖတ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />အခု ငါ႔ရင္ခုန္သံကို အဆိပ္သုတ္ေနၾကျပီ ။ ။<br /><br />ဘ၀ဆိုတာကို ငါကေရြးခ်ယ္တာလား<br />ဘ၀ဆိုတာက ငါ႔ကိုေရြးခ်ယ္တာလား<br />သိပ္ေတာ႔မေသခ်ာေပမယ္႔<br />အဲဒီ႔ဘ၀ရဲ႕ ညေတြမွာ အလွဆိုတာ မပါဘူး ။ ။<br /><br />စကားဆိုတာ စၾကာ၀ဠာထဲမွာလြင္႔ပ်ံေနတဲ႔<br />ျဒပ္မဲ႔လိႈင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔ရင္<br />ငါ႔ရင္ခြင္ျမိဳ႕ ရိုးရဲ႕ စကားလံုးၾကီးစိုးရာသီမွာ<br />ငါ႔ခႏၶာကို ၾကဲျဖန္႔ရင္း ႏွလံုးေသြးအစစ္ကို<br />မင္းခ်စ္ျခင္းပြဲေတာ္ အတြက္<br />ယဇ္တင္ပူေဇာ္မယ္ ။ ။<br /><br />ရက္စက္ခဲ႔တာလား<br />အရက္စက္ခံခဲ႔ရတာလား<br />ဒါမွမဟုတ္ ရက္စက္ဖို႔အတြက္တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခဲ႔တာလား<br />ပတ္၀န္းက်င္မွာ သုညမိုးတို႔ထစ္ခ်ဳန္းလို႔ ။ ။<br /><br />ေကာက္ပင္ရိတ္လွီးတဲ႔<br />စကားၾကီးဆယ္မိ်ဳးထဲကတစ္နည္းေပါ႔<br />ငါ႔ကို ထိုးႏွက္လိုက္ပံုမ်ား<br />အႏုံညတရ ရင္ခြင္မွာ<br />မ်က္ရည္သာ ပင္လယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းကို ဘံုထုတ္သတ္မွတ္ရင္း<br />အသည္းႏွလံုးကင္းမဲ႔ျခင္း အျပစ္ဒဏ္မွာ<br />အစြန္းေရာက္သြားတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုသာ<br />ေလွာ္ခတ္ရင္း တက္ၾကိဳးလို႔<br />အဆိုးနဲ႔သာ ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္<br />ေဟာဒီ႔ ရင္ခြင္ခပ္မိုက္မိုက္ေလ<br />ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လဲက်ေနခဲ႔ျပီ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6017553214659792761?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-87090582811515852022009-07-20T01:04:00.003+08:002009-07-20T01:06:21.034+08:00<div style="text-align: center;">အေမွာင္ရင္႔ရင္႔သန္းေနတဲ႔ စိတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔ဘဲ<br />ဘ၀ကိုလွမ္းေလွ်ာက္ေတာ႔<br />တိုက္ခိုက္တြန္းတိုက္ ေၾကမြသြားလိုက္ပံုမ်ား<br />အထၱဳပတၱိမဲ႔သြားတဲ႔ ရာသီမွာ<br />ညက တိုးတိတ္ရီေ၀စြာကခုန္ ။ ။<br /><br />စိုးရြံ႕ မႈေတြနဲ႔ တြန္ၾကဴးေနတဲ႔ေလတိုးသံမွာ<br />စည္းခ်က္မွန္ေနတဲ႔ အထီးက်န္ခန္းဆီးတစ္စ<br />ရွိန္းျမရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ႔ မ်က္ရည္ျမစ္ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔<br />ေျခာက္ကပ္ကပ္အထီးက်န္ အခန္းေထာင္႔တစ္ေနရာမွာ<br />ငါကိုယ္တိုင္ထုဆစ္တဲ႔ အပူရုပ္ထုတစ္ခု<br />အနာဂတ္ကို ထုတ္ေဖာ္သီၾကဴးဖို႔ၾကိဳးစားရင္း<br />လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ေကာင္းကင္ယံထက္<br />ေပ်ာက္သြားတဲ႔ ၾကယ္တစ္လံုးကိုသာရွာေဖြေနခဲ႔မိတယ္ ။ ။<br /><br />လင္းခ်င္းခြင္႔ေတြကိုေတာ႔ ရုပ္သိမ္းလိုက္ပါ<br />အမိုက္ေမွာင္မွာ က်ဆံုးသြားတဲ႔ညအတြက္<br />လက သူ႔ကိုယ္သူအမိုက္မဲဆံုး ပြတ္တိုက္ျခယ္သခ်င္ေနလို႔ ။ ။<br /><br />တစ္ခ်က္ေမွာက္ကစားပြဲေတြေအာက္မွာ<br />သံသရာျမွားေတြ တိုးတက္ထြန္းကားခဲ႔ေလေတာ႔<br />ဘယ္မုဆိုးမွလည္း လူရာမ၀င္ေတာ႔ဘူးေပါ႔ ။ ။<br /><br />ခ်ိဳးဖ်က္မရႏိုင္တဲ႔ ထံုးတမ္းဓေလ႔ေတြနဲ႔<br />အၾကီးမားဆံုး၀န္ေတြရဲ႕ ထိုးႏွက္မႈေတြေအာက္<br />နာလန္မထူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးညႊတ္တိမ္းေခြရင္း<br />လမင္း အက်ဥ္းက်သြားတဲ႔<br />ေကာင္းကင္ရဲ႕ ရင္ကြဲပက္လက္ရာသီမွာ<br />ငါေလ..........<br />ေျခပစ္လက္ပစ္ အိပ္စက္ေနလိုက္မိတယ္ ။ ။<br /><br />ေစတန္တို႔ရဲ႕ ရာဇ၀င္တဲ႔<br />တပ္မက္မႈနဲ႔ နာၾကင္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-8709058281151585202?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-44022470633049245632009-07-09T00:31:00.007+08:002009-07-09T00:47:34.860+08:00<div style="text-align: center;">စိတ္အႏွစ္ရဲ႕ သိကၡာအဆီတဲ႔<br />လူယဥ္ေက်းေတြ ရီၾကလိမ္႔မယ္...။<br /><br />ဘယ္ေလာက္မ်ားရရွိခဲ႔ျပီးျပီလဲ<br />ဘယ္ေလာက္ေကာ ေပးဆပ္လိုက္ရလဲ<br />ဘာေတြထပ္ရဖို႔ေကာ က်န္ရွိေနေသးလဲ<br /><br />ေမတၱာကို ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းခ်လာတဲ႔အခါ<br />အခ်စ္နဲ႔ သစၥာဟာ ေရႊမန္းသဘင္နဲ႔ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နာမည္သာသာ...။<br /><br />သိပ္ကိုခ်စ္တတ္ပါတယ္တဲ႔<br />သိပ္ကိုျမတ္ႏိုးတတ္ပါတယ္တဲ႔<br />တစ္ဒဂၤ ျဖတ္ေျပးသြားတဲ႔ အျပံဳးေအာက္မွာ<br />မာယာတပ္သားေတြ ကိုးဖ်ာမက...။<br /><br />ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြကိုဘဲ ျပန္လည္ဟန္ေဆာင္လာၾကတဲ႔ေခတ္ထဲ<br />ခ်စ္ျခင္းကို ေဘာင္ခတ္သတ္မွတ္လာၾကေတာ႔<br />လွည္႔စားျခင္းေတြကိုပဲ ျမိန္ယွက္စြာေသာက္သံုး<br />ရာသီအမ်ိဳးမိ်ဳးမွာ ပန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြပြင္႔ျပလိုက္ၾကတာမ်ား<br />ငါ႔လက္ထဲမွာ အသည္းဘယ္ေလာက္ကြဲခဲ႔တာကို ဂုဏ္ယူလိုက္ၾက<br />မ်က္ႏွာဖံုးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပြဲခံလိုက္ၾက<br />ေခတ္ကိုက ေၾကးစားသိပ္ဆန္လြန္းေနျပီ...။<br /><br />ငိုေၾကြးေနတဲ႔ အိမ္အိုတစ္လံုးထဲ<br />ျပံဳးေယာင္ေဆာင္ ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္<br />မြန္းၾကပ္ျပည္႔လွ်ံ စကားလံုးနံရံနဲ႔<br />ေအးစက္သြားတဲ႔ မနက္ခင္းစာ<br />ေဆာင္ယူသူမဲ႔ေနတဲ႔ သြားပြတ္တံတစ္ေခ်ာင္း<br />ေလာကရမၼက္ထဲမွာ တစ္ခ်က္ျခင္းပစ္ခ်<br />ဆည္းလည္းတစ္လံုးရဲ႕ ၾကံဳး၀ါးသံမွာ<br />သံစဥ္ေတြအားလံုး က်ိဳးပ်က္ေၾကမြ....။<br /><br />အတုအေယာင္ဆုိတဲ႔ စကားလံုး<br />သံုးဆယ္႔တစ္ဘံုမွာ အခါးဆံုးအရာ<br />အစစ္ဆိုတာ ေပ်ာက္ဆံုးေတာင္<br />အတၱပံုေဆာင္နဲ႔ အစားမထိုး<br />ငါ႔ရင္ခြင္သင္ရိုးမွာ ဘာသာရိုင္းေတြပဲၾကီးစိုးတယ္...။<br /><br />မိစၧာေတြ ထံုကူးတဲ႔အသိုက္အျမံဳ<br />နင္ခ်န္ရစ္ေလေတာ႔မွ ၾကံဳတယ္...။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4402247063304924563?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-3394140573771365992009-07-06T23:47:00.002+08:002009-07-06T23:55:44.509+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SlIc2St-ZxI/AAAAAAAAAXU/qXzv7OyecWc/s1600-h/the+door.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SlIc2St-ZxI/AAAAAAAAAXU/qXzv7OyecWc/s400/the+door.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355374625960126226" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ေပ်ာက္ရွသြားတဲ႔ တည္ျမဲမႈေတြကို<br />ျပန္လည္ရရွိႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း<br />ဘ၀ကို မ်ဥ္းေျဖာင္႔ဆန္ဆန္ျခယ္သမိလိုက္ရဲ႕ ။ ။<br /><br />အတိတ္ ပစၥဳပန္ အနာဂါတ္<br />မေရရာမႈေတြနဲ႔ ျပြန္းတီးနာက်င္<br />အၾကိမ္ၾကိမ္အဖန္ဖန္ လဲျပိဳမႈမွာအသားက်ရင္း<br />ဖိတ္က်ခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ေရႊအိုေရာင္မွာ<br />၀င္ရုိးမဲ႔သြားတဲ႔ တံခါးတစ္ခ်ပ္<br />ခိုင္မာျခင္းကို သပ္သြင္းက်ားကန္ဖို႔ၾကိဳးစားဆဲ<br />သက္တမ္းဖြက္တမ္းကိုခံုမင္တဲ႔ ညတို႔ရဲ႕အလယ္<br />၀ိညာဥ္ျဖိဳ ေတးသံခ်ိဳေတြၾကား<br />ျပိဳက်မွန္းမသိေအာင္ကို တစ္စတစ္စ<br />ျပိဳက်ပ်က္သုဥ္းလို႔ ...။ ။<br /><br />ဦးစားေပးသင္႔တဲ႔ အရာေတြအတြက္<br />ဦးစားေပးျခင္းကို စြန္႔လႊတ္ရင္းက<br />ႏွိပ္စက္ကလူ သံခ်က္လိုျမဴေတြေၾကာင္႔<br />ေ၀၀ါးသြားတဲ႔ အာရံုအစံုမွာ<br />ၾကည္လင္မႈကို ဖန္ဆင္းဖို႔<br />ကမၻာဦးရဲ႕ ညေကာက္ေတးသံ<br />ငါ႔ရင္နဲ႔ နာခံခြင္႔ျပဳပါ ။ ။<br /><br />အံေခ်ာ္သြားတဲ႔ ဆႏၵေတြနဲ႔<br />ညႊတ္ယိုင္ႏႈံးေခြျခင္း တြင္းနက္ထဲ<br />ေဖာက္ထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ႔တံခါးတစ္ခ်ပ္<br />သူ႔ေမြးရက္မေရာက္ခင္ မေသဆံုးခ်င္တာလည္း<br />အံေခ်ာ္ေနတဲ႔ ဆႏၵတစ္ခုေလလား ။ ။<br /><br />တံခါးက တံခါးေတြကို အားေပးခဲ႔တယ္<br />တံခါးက တံခါးေတြဖြင္႔ႏိုင္ေအာင္ကူညီေပးခဲ႔တယ္<br />တံခါးက တံခါးပီသေအာင္ ေနထိုင္ခဲ႔တယ္<br />အဲဒီ႔တံခါးကိုယ္တိုင္က ကိုယ္႔ပံုေဆာင္ခဲကိုယ္ျပန္မ်ိဳရခ်ိန္<br />အာရံုဖ်က္ျခစားေနတဲ႔ အျမဳေတတစ္ခုသာ<br />တံခါးရဲ႕ ရာဇ၀င္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />အရာရာဟာ မျမင္ႏိုင္တဲ႔အစီစဥ္က်မႈမွာ<br />ေပ်ာ္၀င္လွည္႔ပတ္ ေနခိုက္<br />ျမိဳ႕က သူ႔ကိုယ္သူတိုက္ခြ်တ္ရင္း<br />ညကို အသက္သြင္းခဲ႔ျပန္ျပီ ။ ။<br /><br />ေငြျမစ္ပင္စည္တဲ႔<br />လူတိုင္းရဲ႕ ရင္မွာတည္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.flickr.comမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-339414057377136599?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-13931549232497184422009-06-28T01:08:00.008+08:002009-06-28T02:05:55.733+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SkZVDGALRuI/AAAAAAAAAXM/aaFF7dVDtL8/s1600-h/Stone-Flower.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 215px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SkZVDGALRuI/AAAAAAAAAXM/aaFF7dVDtL8/s400/Stone-Flower.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352058718815733474" border="0" /></a>ေၾကြ.....<br /><div style="text-align: left;">ေၾကြတဲ႔.....။<br />နာမည္ေလးက ခပ္ဆန္းဆန္း။ တစ္လံုးတည္းမွည္႔ထားတဲ႔နာမည္ေလး။<br />ေၾကြမို႔လို႔ဘဲ ေခြ်ခဲ႔တာလား ။ ဒါမွမဟုတ္......<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကဘဲ ေၾကြခဲ႔တာလား ေၾကြရယ္..။<br />အခုေတာ႔လည္း ရင္မွာအေျဖမရွိ ။ ေမးမိတဲ႔ကိုယ္႔အသဲ(သည္း)ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ခြဲလိုက္ခ်င္ျပီ ေၾကြ..။<br />အခုအခ်ိန္ဆိုရင္ မင္းဘယ္ေရာက္ေနမလဲေၾကြ။ မင္းဘာေတြလုပ္ေနမလဲ။ ရင္ခြင္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ေနျပီလား။<br />ကိုယ္ ဒီအေတြးေတြနဲ႔ စိတၱဇျဖစ္ေနရျပီေၾကြ။ ကိုယ္ေလ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အရမ္းမုန္းမိတယ္ေၾကြ။<br />ဒီအခ်ိန္ဆို မင္းရင္ခြင္မွာ လသာေနေလာက္ပါတယ္ေၾကြ။<br />ကိုယ္႔ ရင္ခြင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္မွာသာ ေႏြရာသီေတြ အဆက္မျပတ္လည္ပတ္ေနတာပါ ေၾကြရယ္။<br />ကမၻာ လွည္႔ပတ္တဲ႔လမ္းေၾကာင္းကို ေျပာင္းႏိုင္တဲ႔အစြမ္းေတြမ်ားရွိခဲ႔ရင္ ေၾကြရယ္....<br />ကိုယ္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာဘဲ ေက်ာက္ခ်ထားလိုက္ခ်င္တယ္ေၾကြ...။<br />ဆည္းလည္းေလးေတြျမည္ခတ္လိုက္သလို အသံခ်ိဳခ်ိဳေလး....။<br />အရာရာမွာ လူၾကီးဆန္စမ္းပါလို႔ ကိုယ္႔ကို ဆရာလုပ္ခဲ႔တဲ႔ မင္းရဲ႕ဟန္ပန္..။<br />ဟဲ့ မိန္းကေလးဆိုျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက မထြက္စတမ္းေနရမွာလား ငါဒါမ်ိဳးေတြ၀ါသနာမပါဘူးဆိုတဲ႔ မင္းရဲ႕ဒသနေတြ..။<br />ျပီးေတာ႔....ျပီးေတာ႔......မင္းနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် အရာရာပါေၾကြ...။<br />ငါ႔အတြက္ ဒဏ္ရာေတြၾကီးပါဘဲကြာ..။<br />တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ ဖူးပြင္႔ခြင္႔ မရလိုက္တဲ႔ ပန္းကေလးတစ္ပြင္႔....<br />ဘယ္ေတာ႔မွလည္း ထပ္မပြင္႔ႏိုင္ေတာ႔သလို ဘယ္ေတာ႔မွလည္း ျပန္လည္မရွင္သန္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပါဘဲ<br />ေၾကြ....။<br />ေၾကြ.....ေရ ငါ႔ေႏြေတြ ငိုေနပါျပီကြာ...။<br /><br />..........................................................................................................................................................<br /><br />နင္ဟာ ငါ႔ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းပါ.....။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတဲ႔လားေၾကြရယ္..။ သူငယ္ခ်င္းတဲ႔လား။<br />ကိုယ္ဒီဘြဲ႕ကို မလိုခ်င္ဆံုးပါဘဲေၾကြ။<br />ေျဖးညွင္းစြာ က်ီစယ္တိုက္ခတ္တတ္တဲ႔ ေလေျပေတြေဆာ႔ကစားလို႔ လြင္႔ပ်ံ႕ေနတဲ႔ မင္းဆံႏြယ္ေလးေတြကအစ<br />မင္းဖ၀ါးႏုႏုေလးေတြ ေသြးေျခမဥေအာင္ ကာကြယ္ေပးတတ္တဲ႔ ကတီၱပါဆိုတဲ႔ မင္းစီးတဲ႔ ဖိနပ္ေလးအဆံုး...<br />ကိုယ္႔စိတ္ႏွလံုးကေလ အရာရာေၾကြပါ ေၾကြ...။<br />မွတ္မိေနပါေသးတယ္ ေၾကြ..။ ကိုယ္မွတ္မိေနပါေသးတယ္။<br />ကိုယ႔္ရင္ဘတ္ကို မိုးၾကိဳးေတြႏွိပ္စက္တဲ႔ေန႔ေပါ႔ေၾကြ။<br />ကိုယ္ရဲ႕ ၾကိဴတင္ျပင္ဆင္မႈေတြက ကိုယ္႔ကိုက်ဆံုးေစခဲ႔မယ္ဆိုတာ ကိုယ္ၾကိဴသိခဲ႔ရင္...<br />ေၾကြ...ကိုယ္ေလ သတၱိေတြေမြးခဲ႔ရတယ္ေၾကြ...<br />မင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္႔ပါးစပ္ေတြက အာေစးထည္႔ခံထားရသလိုပါဘဲေၾကြ..။<br />တုန္႔ဆိုင္းေတြေ၀မႈေတြေၾကာင္႔ မင္းကိုလက္လြတ္ဆံုးရႈံးရတာလားေၾကြ...။<br />မဟုတ္ဘူးေၾကြ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါဟာ ကံၾကမၼာလား။ မေရရာတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔ပါဘဲ ေၾကြ..။<br />တကယ္ဆို မင္းမွ မသိခဲ႔တာဘဲ ေၾကြ...။<br />ကိုယ္႔ရဲ႕ မစူးစမ္းမႈေတြေၾကာင္႔ဘဲလား ။ ကိုယ္သတၱိေတြ နည္းခဲ႔လို႔လားေၾကြ ။<br />ဘ၀မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာင္ျမင္ခဲ႔မႈေတြက တစ္ၾကိမ္တစ္ခါဆံုးရႈံးရတဲ႔အျဖစ္ကို မဖံုးလႊမ္းႏိုင္ပါဘူးေၾကြရယ္..။<br />အျမတ္ႏိုးဆံုးႏွလံုးတစ္စံုကြယ္ေပ်ာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ကိုယ္႔အျဖစ္ဟာ ရွိသမွ်ဘ၀လက္က်န္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္အဖန္ဖန္ လဲျပိဳေနဦးမွာပါေၾကြ..။<br />ဒါဟာ အမွားေတြဆိုရင္ ဒီအမွားေတြကိုဘဲ ရာသက္ပန္ကိုးကြယ္သြားလိုက္ေတာ႔မယ္ ေၾကြ...<br />ဒါဟာေလ....<br />ဒါဟာ..<br />ကိုယ္မင္းကို သိပ္ခ်စ္လို႔ပါေၾကြ...။<br /><br />........................................................................................................................................................<br /><br />ငါနင္႔ကို ေျပာစရာရွိတယ္ေၾကြ။<br /><br />ဟယ္....တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ ငါလည္းနင္႔ကိုေျပာစရာရွိတယ္....။<br /><br />ဟင္ ဟုတ္လား ဒါဆို နင္အရင္ေျပာေၾကြ ။<br /><br />ရပါတယ္ နင္ေျပာစရာရွိတာ အရင္ေျပာပါ။<br /><br />ငါဘယ္တုန္းကမ်ား နင္႔ကို ဦးစားမေပးခဲ႔ဘူးလို႔လဲ ေၾကြ..။နင္အရင္ေျပာပါ။<br /><br />ကဲ...ဒါဆိုလည္း ငါေျပာမယ္ဟာ...။<br />ငါ စကာၤပူသြားေတာ႔မယ္ မင္းခက္။<br /><br />(((((((ဟင္)))))))))<br /><br />ဟိုမွာ ကိုကိုက အစစအရာရာ အားလံုးျပင္ဆင္ထားျပီးျပီဟ။<br />နင္အံ႔ၾသေနလား ။ ငါတို႔ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဘယ္သူမွ မေျပာျပထားဘူးဟ။<br />ငါဒီကို ေျပာင္းမလာခင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္အလိုကမွ ကိုကိုက စကာၤပူကို ထြက္သြားတာေလ။<br />သူအစစအရာရာ အေျခတက်ျပင္ဆင္ျပီးတာနဲ႔ ငါ႔ကိုလွမ္းေခၚမယ္ ေျပာထားတာေလ။<br />ျပီးရင္ ငါတို႔ဟိုမွာဘဲ လက္ထပ္က်မယ္။<br />မာမီနဲ႔ ဒယ္ဒီကေတာ႔ လက္ထပ္ေတာ႔မွဘဲ လုိက္လာၾကမွာေပါ႔။<br />ငါကေတာ႔ အရင္လိုက္သြားမယ္ေလ။ဟိုမွာ အလုပ္ရွာျပီး အရင္လုပ္မယ္။<br />ျပီးေတာ႔မွ လက္ထပ္မယ္။ ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနတယ္ဟ သိလားမင္းခက္။<br />ကိုကိုနဲ႔ငါ ခြဲေနရတာ သံုးႏွစ္နီးပါးရွိျပီေလ။<br />ေလလိႈင္းထဲက အသံေလးေတြနဲ႔ဘဲ အလြမ္းေျဖေနရတာဟ။<br />အခုေတာ႔ ငါတို႔ ခြဲမေနရေတာ႔ဘူးေပါ႔ ။ နင္ေကာ ၀မ္းမသာဘူးလား မင္းခက္။<br /><br />ကရားေရလႊတ္တတြတ္တြတ္ေျပာေနတဲ႔ ေၾကြ႕ မ်က္ႏွာမွာ ၀မ္းသာမႈေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြက အတိုင္းသား...။<br />ကိုယ္ဘာေျပာရမလဲေၾကြ...။ ကိုယ္ဘာကိုမ်ားျပန္ေျပာရမွာလဲ...။<br />ကိုယ္ ၀မ္းသာေပးေနရမွာလား ေၾကြ။ ကိုယ္ရည္ရြယ္ခဲ႔တဲ႔ စကားေတြ။ ကိုယ္ေမြးခဲ႔တဲ႔အားေတြ..။<br />ေၾကြေရ အေဟာသိကံဇာတ္မွာ ကိုယ္႔အလြမ္းရက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားခါးေနလိုက္မလဲကြာ...။<br />ဒီအေၾကာင္းေတြကို ကိုယ္ဘာမွ မသိခဲ႔ရပါလားေၾကြရယ္..။<br />ဘာေၾကာင္႔လဲေၾကြ..။ ဘာေၾကာင္႔မ်ားလဲ...။ဒါဟာ ဖံုးကြယ္စရာကိစၥတစ္ခုလားေၾကြ..။<br />ကိုယ္႔ရင္ထဲက ေမတၱာပန္းေတြ အခု ေ၀ဒနာေလနီၾကမ္းေတြၾကားမွာ သြက္သြက္ခါယမ္းေနၾကျပီေၾကြ...။<br /><br />ဟဲ့....မင္းခက္ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ...။ငါေမးေနတာ ေျဖဦးေလ။ နင္ေကာ၀မ္းမသာဘူးလားလို႔ ။<br /><br />ငါ....ငါ....နင္ေနာက္ေနတာေတာ႔မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...။<br /><br />ဟဲ့...ဒါကေနာက္စရာမွ မဟုတ္တာ။ ဘာလဲ နင္က မယံုဘူးလား ။<br /><br />ရုတ္တရက္ဆိုေတာ႔ အံၾသသြားတာပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ငါလံုး၀မသိရပါလားေၾကြ..။<br /><br />မသိဆို ငါတို႔က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာတာကို..။အရင္ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ႔ အားလံုးသိၾကတယ္ေလ။<br />ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေတာ႔ ကိုကိုထြက္သြားျပီးမွ ေျပာင္းလာတာဆိုေတာ႔ မသိၾကတာပါ..။<br />ျပီးေတာ႔ ေျပာဖို႔လည္း မလိုအပ္ဘူးထင္လို႔ေလ။<br /><br />((((((((ဘာ))))))))<br /><br />နင္ငါ႔ကိုေတာ႔ ေျပာသင္႔တယ္ထင္တယ္ ေၾကြ..။<br /><br />ေအးေလ နင္႔ကိုငါအခုေျပာတာဘဲ။ ဘာလဲ နင္က အခုမွ သိရလို႔စိတ္ဆိုးေနတာလား။<br />ငါတို႔က မေသခ်ာေသးဘဲနဲ႔ ဘာမွ မေျပာခ်င္လို႔ပါဟာ။<br />ငါကမိန္းကေလးေလ။ တစ္စံုတစ္ခု လြဲေခ်ာ္သြားရင္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ပါဟာ။<br />ဟဲ႔...နင္ငါ႔ကို ေလယဥ္ကြင္းလိုက္ပို႔မွာလား....။ သန္ဘက္ခါ မနက္ဆယ္နာရီခြဲဖလိုက္နဲ႔ ။<br /><br />ငါလိုက္ပို႔ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူးေၾကြ...။<br /><br />ေအးေလရပါတယ္ဟာ။ နင္လည္း နင္႔ကိစၥနဲ႔ နင္ရွိမွာေပါ႔။ မအားရင္လည္း လိုက္မပို႔ပါနဲ႔ဟာ။<br />ဒါနဲ႔ နင္ေျပာစရာရွိတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ..။<br /><br />ကိုယ္ဘာေျပာရေတာ႔မွာလဲ ေၾကြ...။ကိုယ္ဘာမ်ားေျပာရေတာ႔မွာလဲ..။<br />ကိုယ္႔မွာ ဘာမ်ားေျပာပိုင္ခြင္႔ ရွိေတာ႔မွာလဲေၾကြ...။<br />ဒါဟာ ကိုယ္႔အတြက္ ေၾကြနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ကံၾကမၼာလားေၾကြ..။<br />မတိုက္ရခင္ကတည္းက ရံႈးနိမ္႔သြားခဲ႔ရတဲ႔ စစ္ပြဲမွာမွ ကိုယ္က စစ္သူၾကီးျဖစ္ခဲ႔ရသူပါေၾကြရယ္...။<br />အခုေတာ႔ ကိုယ္႔ရင္ျမိဳ႕ ပ်က္မွာ ေ၀ဒနာေတြသာ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတယ္ေၾကြ...။<br />ကိုယ္ဘာမွ မေျပာပါရေစနဲ႔ေတာ႔ေၾကြ။ ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ေတြ အသံမထြက္တတ္ေတာ႔လို႔ပါ...။<br /><br />ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးဟာ....။ ငါသြားေတာ႔မယ္...။<br /><br />ခြင္႔ျပဳပါေတာ႔ ေၾကြ...။ ကိုယ္ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႔လို႔ပါ။<br /><br />........................................................................................................................................................................<br /><br />ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ကေတာ႔ ပို႔ေဆာင္သူေတြ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသူေတြ ထြက္ခြာသူေတြနဲ႔<br />သူ႔တာ၀န္သူ ေၾကပြန္ေနပါတယ္ေၾကြ..။<br />ကိုယ္ေလ ေၾကြ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေနာက္ဆံုးျမင္ခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္းကို တိတ္တဆိတ္လိုက္လာမိတာပါေၾကြ..။<br />ေၾကြရယ္....ဒီေန႔ မင္းအရမ္းလွေနပါတယ္ေၾကြ။ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ႔ မင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာေလး ။<br />ကိုယ္တစ္သက္လံုး မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္ေၾကြ...။<br />ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ မင္းမ်က္ႏွာေလးကို ကိုယ္႔ႏွလံုးအိမ္မွာ ခတ္ႏိွပ္လိုက္ပါတယ္ေၾကြ...။<br />ကိုယ္ေလ...မင္းကို ဘယ္ေတာ႔မွ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔မရွိေတာ႔ေပမယ္႔ ကိုယ္မင္းကို ထာ၀ရခ်စ္ေနပါတယ္ေၾကြ..။<br />ဒီအျဖစ္ေတြဟာ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကိုယ္ေလ မင္းကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ဘဲ ထာ၀ရအိပ္ေနပါ႔မယ္ေၾကြ..။<br />တကယ္ေတာ႔ဒီေန႔ဟာ မင္းအေပ်ာ္ဆံုးေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္မွာပါ ေၾကြ..။<br />ကိုယ္႔ႏွလံုးအိမ္ဟာလည္း ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္တဲ႔ေနေပါ႔ ေၾကြရယ္...။<br />ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ မိန္းကေလး ကိုယ္႔ကို ခြဲခြာသြားမွာကို ကိုယ္တိတ္တိတ္ေလး ၾကည္႔ေနရတဲ႔အျဖစ္ပါေၾကြ..။<br />မင္းေကာ ကိုယ္႔ကို သတိမွ ရပါ႔မလားေၾကြ...။<br />မင္းမ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည္႔ေနရင္း ကိုယ္႔ ႏွလံုးသားေတြ တစ္စစပဲ႔က်ေနမွန္း.......<br />ေၾကြရယ္....မင္းသိခဲ႔ရင္...<br />မင္းရဲ႕ အျပံဳးလက္လက္ေလးေတြက ကိုယ္႔မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ႏိုင္မွာလားေၾကြ..<br />ကိုယ္ေလ...ကိုယ္...<br />ငိုေနမိတယ္ေၾကြရယ္...<br />ကိုယ္႔ရင္ကိုယ္ အဆိပ္ခတ္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အလံုးစံုမွာ....<br />ေၾကြရယ္....မင္းအတြက္ အခ်စ္ဓါတ္ေတြအျပည္႔ပါဘဲ ကြာ....<br />ကိုယ္႔ေ၀ဒနာေတြကို ကိုယ္တူးေဖာ္ေန႔ရတဲ႔ ကမၻာပ်က္ေန႔ရက္ေတြမွာ....<br />ေၾကြရယ္.....ကိုယ္႔ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ သတိရေပးပါကြာ...။<br />တေရြ႕ေရြ႕ ေ၀းကြာသြားတဲ႔ ေလယဥ္ရဲ႕အဆံုးမွာ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားေတြပ်က္သုဥ္းေၾကမြရင္းက....<br />ကိုယ္႔အခ်စ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ ေက်ာက္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခဲ႔ျပီ ေၾကြရယ္........။<br /><br /><br />ဆူးရင္႔<br /><div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: justify;"><br />ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕မျဖစ္ညစ္က်ယ္၀ထၱဳတိုေလးအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ တကူးတက ကူညီဒီဇိုင္းဆြဲေပးရွာေသာယိမ္းႏြဲ႕ပါးမွ <a href="http://yeinnweipar.blogspot.com/">ကိုမိုးၾကယ္</a>အား အထူးပင္ ေက်းဇူးဥပကာရ တင္ရွိပါေၾကာင္း။<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1393154923249718442?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-46914633433894237372009-06-22T23:16:00.003+08:002009-06-23T20:34:39.831+08:00<div style="text-align: center;">၀ါသနာတဲ႔....<br />စိတ္က ဆာေနတတ္တယ္ ။ ။<br /><br />ကိန္းဂဏန္းေတြ အစြမ္းထက္တဲ႔<br />ေဟာဒီ႔ ေလာကရမၼက္ထဲမွာ<br />ငါ၀ါသနာပါတာ ကဗ်ာ ။ ။<br /><br />ရင္ဘတ္အတြက္ အဆိပ္မခတ္ဘူး<br />လူကံုထံခ်င္းလည္း မႏွိပ္စက္တတ္ဘူး<br />နင္းရင္းနဲ႔ ျပားသြားတာလဲ နင္းျပားေတြဘ၀<br />သံုးဆယ္႔တစ္ဘံုမွာ က်င္လည္သမွ်ျပကြက္အစံု<br />ပံုပမာျပဳလို႔ ကဗ်ာကိုထုဆစ္ရင္း<br />အတြင္းအျပင္ ငါ႔စိတ္အာရံုအျပင္အဆင္က<br />ပဒိုင္းသီးတစ္လံုးလို ကဗ်ာကိုရူးတယ္ ။ ။<br /><br />ကဗ်ာဆိုတာ...<br />ႏွလံုးသားရဲ႕ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္း<br />ေစတသိတ္ရဲ႕ အက်စ္လစ္ဆံုးမွန္<br />ဒဏ္ရာတို႔ရဲ႕ ေမာ္ကြန္း<br />ရင္တြင္းျမစ္ရဲ႕ ေမြးဖြားရာ<br />အမွန္တရားရဲ႕ သားတပါး<br />ေလာကပါလရဲ႕ နရည္စည္းခ်က္<br />ဘ၀ဂ္အထိညံလို႔<br />ရင္ခြင္မွာ ဒဏ္ရာနက္ေစဦး<br />ငါ႔ႏွလံုးရင္ျပင္ထက္မွာ<br />ကဗ်ာအတြက္ ထိုးကြင္းႏွက္တယ္<br />ခ်ဥ္ဆီပါမက ေသြးေၾကာထဲအထိ၀ါသနာ<br />ဒါဟာ ကဗ်ာ...။ ။<br /><br />ခြင္႔ေတာင္းစရာမလို တိုင္ပင္ညိွႏိႈင္းစရာမလို<br />မိတ္ေဆြမွန္သမွ် ၀င္ထြက္သြားလာလို႔ရတယ္<br />ငါ႔ႏွလံုးသား ျပတိုက္ဘံုေဆာင္<br />နကၡတ္တို႔ ညိႈးလို႔ လေရာင္မတိုးေတာင္<br />ငါ႔၀ါသနာ ငါ႔ကဗ်ာအတြက္<br />ငါ႔ရင္ခြင္အေရာင္လက္မယ္<br />ေန၀င္လို႔ မီးသတ္<br />ငါ႔ဘ၀ အျပီးသတ္ရင္ေတာင္<br />ငါဆိုတဲ႔ေကာင္က ကဗ်ာဆိုတာကို<br />အာ ဂံု ေဆာင္ သြား မယ္ ။ ။<br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္႔အား အလြန္တရာမွပင္ ခင္မင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္ေသာ၊ ခိုင္းစရာရွိပါက ေမာင္ေလးေရဟု အစျပဳတတ္ေသာ၊ ခိုင္းစရာမရွိလွ်င္ စကားပင္ေလးလံုးျပည္႔ေအာင္ မေျပာတတ္ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္႔အား မေတြ႔ခ်င္မျမင္ခ်င္သူ စာရင္းတြင္ နံပါတ္ေလးေနရာတြင္ ထည္႔ထားေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္ မူး၍ရစ္ေသာအခါတြင္ သည္းခံနားေထာင္ေပးတတ္ရွာေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္႔အမအရင္းႏွင္႔ မျခား ရိုေသေလးစားခင္မင္ရေသာ၊ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ေကာင္း၀င္လွ်င္ ထမင္းခ်က္ေကြ်းတတ္ေသာ(စိတ္ေကာင္းကလည္း တစ္ခါဘဲ ၀င္တာပါ) <a href="http://eaindrar.blogspot.com/">အမအိျႏၵာ</a>မွ တက္ဂ္သည္႔ ၀ါသနာဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္အား ဤကဗ်ာေလးျဖင္႔ အေကြ်းဆပ္အပ္ပါသည္။ မၾကီးေရ ေရးေပးတာ ေနာက္က်တာကို ခႊင္႔လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ေနာ္။ မၾကီးေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4691463343389423737?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-27146182769450961902009-06-21T23:29:00.005+08:002009-06-21T23:36:30.212+08:00<div style="text-align: left;">စူးရွတစ္ခ်င္စြာကို ေအာ္ျမည္လႊင္႔ထုတ္ခ်င္ေနမိတယ္..။<br />ရင္ခုန္သံ တခ်ိဳ႕တ၀က္နဲ႔ လတ္ဆတ္သန္႔ရွင္းပါတယ္ဆိုတဲ႔ ပင္ယံထက္က ပန္းနဲ႔ေလေျပ..။<br />အႏူးညံ့ဆံုးခ်စ္တတ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ငါ႔ရင္ခြင္ဘံုနန္းက ေစတသိတ္ဆိုတဲ႔ခ်ပ္၀တ္ေတြ..။<br />သိပ္သည္းမႈအထပ္ထပ္နဲ႔ ကမၻာတည္သေရြ႕မရပ္မဲ႔ ငါ႔ရင္ခုန္သံေတးထပ္ေတြ...။<br />အိုကြာ....<br />ကမၻာတစ္ခုလံုးမွာ ရွိသမွ် ရနံ႔ေပါင္းစံုနဲ႔မွ ငါေလ မင္းကို သင္းထံုယစ္ေစခဲ႔တာ..။<br />အခု...ဒါေတြက...ဒါေတြက.........။<br />ဘ၀ဆိုတဲ႔ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းမွာမွ သံေယာဇဥ္ပိုးမွ်င္ေတြကို လြန္းတင္ေနတတ္ခဲ႔မိေလေတာ႔...<br />ရုတ္တရက္ေၾကမြသြားခဲ႔ရတဲ႔ ႏွလံုးရင္ကြဲပြဲေတာ္မွာ...မင္းတီးခတ္လိုက္တဲ႔ဂီတဟာ..<br />မိုးခက္ရယ္ ငါ႔ကမၻာပ်က္ေတးသံေတြပါဘဲ...။<br /><br />(၁)<br /><br />ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရတဲ႔ ျမင္ကြင္းေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ရႈရပ္မတတ္ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္။<br />ဒီသတင္းေတြကို တဆင္႔စကားတဆင္႔နားနဲ႔ ၾကားသိခဲ႔ရေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္မႈမရွိခဲ႔။<br />ယံုၾကည္မႈမရွိျခင္းဆိုတာထက္ ကိုယ္႔ခ်စ္သူအေပၚ ယံုၾကည္လြန္းတတ္ခဲ႔တဲ႔ကြ်န္ေတာ္...။<br />မင္းဘာေျပာမလဲ ဆူးရင္႔..။<br />ကဲ..ဘယ္လိုလဲလို႔ သေဘာရေနတဲ႔ စိုးစံရဲ႕ ေသခ်ာလြန္းတဲ႔ မ်က္၀န္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ရင္ဆိုင္ဘို႔..။<br />မိုးခက္ ငါ႔မွာသတၱိေတြပ်က္ေနခဲ႔ျပီ။<br />ခ်စ္သူကို သိပ္ယံုၾကည္တတ္လြန္း သိပ္အထင္ၾကီးတတ္လြန္းတဲ႔ ဆူးရင္႔ဆိုတဲ႔ငါ..<br />မိုးခက္ရာ မင္းေၾကာင္႔ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမာ္မၾကည္႔ရဲေတာ႔ဘူး..။<br />အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ခ်စ္သူကို နည္းနည္းေလးေတာင္မွ အထိမခံအေျပာမခံခဲ႔တဲ႔ငါ..<br />အခု ၀ိုင္းထိုးၾကမယ္႔လက္ညိႈးေတြမွာ...ငါဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲကြာ..။<br />ဆူးရင္႔ဆိုတဲ႔ေကာင္ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ မိုးခက္ႏြယ္ အခုေတာ႔ တစိမ္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ပန္းျခံခံုတန္း ေလးမွာ ၾကည္ႏူးခ်စ္ၾကည္စြာ ေပြ႔ဖက္ၾကည္စယ္ေန ၾကတဲ႔ျမင္ကြင္းဟာ အရွင္လတ္လတ္ရင္ခြဲခံေနရသလိုပါဘဲ လား မိုးခက္ရယ္...။<br />ဘာေၾကာင္႔မ်ား ငါ႔အေပၚမွာ သစၥာမဲ႔ရတာလဲ...????<br />ဘယ္လိုနတ္ဆိုးေတြကမ်ား မင္းကို စိတ္ဓါတ္အဆိုးေတြသြင္းေပးလိုက္တာလဲ...?????<br />ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးကြဲအက္သံကို ေလာကပါလနတ္ေတြမ်ား မၾကားႏိုင္ေလေရာ႔သလား...။<br />တမင္ဘဲ အသဲ(အသည္း)မာခဲ႔တာလား..။ဒါမွမဟုတ္ မထင္ဘဲခြဲခြာခဲ႔တာလား...။<br />အခုေလ ငါ႔ရင္ကြဲနာမွာ တသက္တာဆူးေတြနဲ႔...။<br />ရက္စက္သြားတာလား...ပ်က္ကြက္သြားတာလား...မင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ႔ တစ္ရႈးတစ္စမွာေတာင္မွ...<br />ငါေလ.....အျပစ္မၾကဴးရက္ခဲ႔သူပါ...။<br />ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ကြာ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ မင္းလုပ္ရက္တယ္ေနာ္ မိုးခက္ႏြယ္...။<br /><br />(၂)<br /><br />ရူးသြပ္သြားတာလား...ဒါမွမဟုတ္ ခူးဆြတ္ထားတဲ႔ေကာင္ကို ဦးညႊတ္သြားေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား..။<br />မျမင္ႏိုင္တဲ႔ ခြန္အားေတြက တစ္ကိုယ္လံုးကို စီးဆင္းရင္း ေသြးေၾကာအႏွံ႔ ေဒါသနဲ႔ ခံျပင္းနာက်ည္းျခင္းေတြ ေတာက္ေလာင္ေနလုိက္တာ..။<br />လက္သီးႏွစ္လံုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေရွ႕ကိုလွမ္းထြက္ဘို႔ ကြ်န္ေတာ္ေျခလွမ္းျပင္လိုက္မိတယ္..။<br />စိတ္မွာေတာ႔ နာက်ည္းျခင္း ရွက္ရြံ႕ျခင္း ယူၾကံဳးမရျဖစ္ျခင္း လုပ္ရက္ေလျခင္း အစရွိတဲ႔ ခံစားမႈေပါင္းစံုက ပြဲခံေန ၾကေလရဲ႕။<br />ရုတ္တရက္ ျမင္ကြင္းအစံု ေ၀၀ါးလာေတာ႔မွ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ လွ်ံတက္လာေနေၾကာင္း သတိထားမိလိုက္တယ္..။<br />ဒီကိစၥကို ငါရွင္းရမယ္...ငါ႔အေပၚမွာ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔မ်ား မင္းရက္စက္သလဲ..။<br />ဒီအေၾကာင္းကို ငါ႔ကိုရွင္းျပရမယ္ မိုးခက္...။<br />ငါလက္ခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေပါ႔...။ဒါေပမယ္႔ မိုးခက္ ငါဘယ္ေတာ႔မွ လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ...။<br />မုန္ယိုေနတဲ႔ ဆင္ေပါက္တစ္ေကာင္လို ဘယ္အရာကိုမွ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ေတာ႔..။<br />ထင္မွတ္မထားဘဲ တစစ္စစ္နာလာတဲ႔ ဘယ္ဘက္ရင္အံုကိုလည္း ဂရုမထားႏိုင္ေတာ႔..။<br />ဒီအခ်ိန္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတဲ႔ အရာဟာ ငါ႔အတြက္ အဆိုး၀ါးဆံုးအရာေတြကို သယ္ေဆာင္လာေတာ႔မယ္ဆိုတာ အလိုလိုသိေနခဲ႔မိတယ္ မိုးခက္...။<br />မင္းကိုငါ ျမတ္ႏိုးလြန္းခဲ႔တာ...ယံုၾကည္လြန္းခဲ႔တာ..တန္ဖိုးထားလြန္းခဲ႔မိတာ..<br />တကယ္ေတာ႔ မင္းဟာ မာယာဖံုးထားတဲ႔ သစ္ေတာ္သီးတစ္လံုးပါလား မိုးခက္ရယ္...<br />ဆူးရင္႔ဆိုတဲ႔ေကာင္ သိပ္အခ်စ္ၾကီးလြန္းမွန္းသိရက္နဲ႔ မိုးခက္ရယ္...<br />အခုငါက မင္းရဲ႕ဘယ္ႏွဖ်ာေျမာက္သဲမွာ နစ္ျမဳပ္ခဲ႔ရတဲ႔ေကာင္လဲ...။<br />ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ မာနနဲ႔မွ မင္းက အလမၸယ္ျပတတ္တာလား မိုးခက္ရယ္...။<br />ငါ႔ရင္ေတြ က်ိဳးအက္မွ မင္းဘ၀င္ေတြ ျပိဳးျပက္ေစတာလား...????<br />ငါ႔ရင္ရဲ႕ အနိဌာရံုကိုမွ မင္းကခံုမင္သတဲ႔လား...။<br />တစ္ခ်ိန္က မင္းရဲ႕အျပံဳးဟာ ငါ႔ဘ၀တစ္ခုလံုး သာယာမႈေတြဖူးလို႔....။<br />အခု မင္းရဲ႕အျပံဳးမွာ ငါ႔ရာသီေတြ ေတးမဆိုတတ္ေတာ႔ဘူး မိုးခက္ႏြယ္...။<br />လည္ပင္းေၾကာေတြေထာင္ထေနေအာင္ တင္းတင္းၾကိတ္ထားတဲ႔ အံေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘ၀တစ္ခုပါတယ္ မိုးခက္ႏြယ္...။<br />ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ မိုးခက္ႏြယ္....ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ...။<br /><br />(၃)<br /><br />ရုတ္တရက္ဆုပ္ကိုင္လာတဲ႔ စိုးစံရဲ႕ လက္က ရုန္းထြက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ စာနာနား လည္မႈ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မႈေတြနဲ႔ စိုက္ၾကည္႔ေနတဲ႔ စိုးစံရဲ႕မ်က္၀န္းတစ္စံု..။<br />စိတ္ေလ်ာ႔လိုက္ပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္...မင္းဘယ္လိုခံစားေနရမယ္မွန္းငါသိပါတယ္..<br />ကိုယ္ခ်င္းလည္းစာပါတယ္ကြာ...ဒါေပမယ္႔ ေဒါသအေလ်ာက္အမွားေတြမျဖစ္ပါေစနဲ႔ကြာ..။<br />ငါမင္းကို သူငယ္ခ်င္းေကာင္းျပီသစြာတားေနတာပါ..။ဒီျပသနာကို ေဒါသအေလ်ာက္ေျဖရွင္းလိုက္ရင္ ေနာက္ ထပ္ျပင္မရတဲ႔ အမွားေတြထပ္ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ သူငယ္ခ်င္း..။<br />ငါ႔စကားကို နားေထာင္ပါကြာ..။ငါတို႔ ျပန္ၾကရေအာင္..။<br />ငါရွက္တယ္ စိုးစံ..။သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ငါဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပရမလဲ။ ငါတို႔ကို ခ်စ္သူေတြလို႔ သိထားတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါဘယ္လိုမ်က္ႏွာနဲ႔ ေနရမလဲ သူငယ္ခ်င္းရာ။<br />ငါ႔ဘ၀တစ္သက္တာမွာ အၾကီးမားဆံုး ေဖာက္ဖ်က္မႈတစ္ခုကို ခံလိုက္ရျပီစိုးစံ..။<br />ငါနားလည္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း..။ဒါေပမယ္႔ ဒါဟာ အဆိုးထဲက အေကာင္းလို႔မင္းမွတ္ယူလိုက္ပါကြာ။<br />သူ႔အေၾကာင္းကို ေစာေစာသိရတဲ႔ အတြက္ မင္းကံေကာင္းတယ္လို႔မွတ္ယူလိုက္ပါ။<br />မင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္သူမွ ေလွာင္ေျပာင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br />ဆူးရင္႔ မင္းမေမ့ပါနဲ႔ကြာ ငါတို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ...။<br />စာနာမႈေတြအျပည္႔နဲ႔ ေျပာေနတဲ႔ စိုးစံရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ရင္း တစ္စံုတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားခဲ႔ တယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္အျမတ္ႏိုးဆံုး အခ်စ္ရဆံုး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနရေသးတယ္ဆိုတာကိုေပါ႔...။<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ စိုးစံ။ မင္းကိုသိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။<br />သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အျပည္႔နဲ႔ ေျပာေနတဲ႔ စိုးစံရဲ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ရင္းကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါတယ္...။<br />တင္းၾကပ္စြာ ကြ်န္ေတာ္႔ပခံုးကို ျဖစ္ညွစ္လိုက္တဲ႔ စိုးစံရဲ႕လက္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ဓါတ္ေတြ စီး၀င္ေနတယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ေလးေလးနက္နက္သိေနခဲ႔တယ္...။<br />ရုတ္တရက္ခုန္ခ်သြားတဲ႔ မ်က္ရည္စက္ေလးကိုၾကည္႔ရင္း ကြ်န္ေတာ္ မခ်ိျပံဳးတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ရင္းက အဲဒီေနရာ ကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ လွည္႔ထြက္လာခဲ႔လိုက္တယ္..။<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ႔ မာယာဖံုးေနတဲ႔သစ္ေတာ္သီးတစ္လံုးကေတာ႔ ကမၻာတစ္ခုလံုးကို ေမ႔ေလ်ာ႔ရင္း ခ်စ္ျခင္းသံစဥ္ အသစ္တစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးေလး လႊင္႔ထုတ္ေနလိမ္႔ဦးမယ္ ဆိုတာ....။<br />ေသခ်ာတာကေတာ႔ စိတ္မွာစူးတဲ႔ ဆူးဆိုတာ တစ္သက္စာ နာေနလိမ္႔ဦးမယ္ဆိုတာပါဘဲ...။<br />ဒီဆူးကို ငါမႏုတ္ေတာ႔ဘူး မိုးခက္...။<br />ငါ႔ကို ရူးသြပ္ေစခဲ႔တဲ႔ ဆူးအေနနဲ႔ ဘ၀တစ္သက္တာလံုး ငါမွတ္မွတ္သားသား စိုက္သြင္းထားလိုက္ေတာ႔မယ္...။<br /><br /><div style="text-align: center;">ဆူးရင္႔<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2714618276945096190?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-39655117973636951422009-06-13T03:17:00.007+08:002009-06-13T03:42:10.524+08:00<div style="text-align: justify;">ေခြ်ခ်ခံလိုက္ရတဲ႔ အေမွာင္ထုကို လိုက္ေကာက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း ...<br />တိတ္ဆိတ္မႈေတြက ငါ႔တံခါးကို လာေခါက္ေနၾကေပါ႔...<br /><br />ငါဘယ္ေရာက္ေနလဲ..<br /><br />ဘယ္ေနရာမွာလဲ..<br /><br /><div style="text-align: left;">ျမင္ျမင္သမွ်အရာအားလံုးမွာလဲ အမိုက္ေမွာင္ေတြဖံုးအုပ္လို႔...<br />အရိုးနင္႔ေအာင္ေၾကြရင္း ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ...<br />ငါ႔အာရံုေတြခါးေနမွန္းကို ငါတကယ္ကိုမသိခဲ႔လိုက္ဘူး...<br />တကယ္ဆိုငါက ေျမာက္အရပ္ကိုမွ ေတာင္ဘက္ေရႊ႕ခ်င္ခဲ႔မိတာ..<br />တစ္ခါသာ ပစ္ခ်ခဲ႔လိုက္မိတဲ႔ ရာဇ၀င္..<br />ငါ႔ေလာကကို ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္သြားလိုက္ပံုမ်ား ..<br />စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္တန္းေတြဟာလည္း ..<br />ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ပက္ၾကားအက္တို႔ရဲ႕ စုပ္ယူစားသံုးျခင္းမွာ အျပိဳျပိဳအလဲလဲ ။ ။<br /><br />တကယ္ဆို ငါကတိမ္တစ္စ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔မိတာ...<br />လြတ္လပ္တယ္ ေပါ႔ပါးမယ္ ေနရာေဒသမေရြး ငါေရြ႕လ်ားႏိုင္တယ္...<br />မထင္မွတ္လိုက္ဘူး .. တကယ္႔ကို မထင္မွတ္လိုက္ဘူး...ကံၾကမၼာသူခိုးရဲ႕ ေခ်ာက္တြန္းမႈမွာ..<br />ငါဟာ မိုးစက္တစ္စက္ျဖစ္ေနမွန္းကိုေပါ႔...<br />တစ္စံုတစ္ခုကို ရဘို႔ တစ္စံုတစ္ရာထက္ပိုတဲ႔ တန္ေၾကးေတြေပးရမယ္မွန္းသိရင္..<br />ကြက္က်ားမိုးတို႔ရဲ႕ အထၱဳပတၱိကို ငါျပင္ေရးခ်င္တယ္...<br />အစြမ္းအစေတာ႔မရွိဘူး ဒါေပမယ္႔ တစ္လမ္းသြားခရီးေတြကို ျငီးေငြ႔တတ္တဲ႔ငါ..<br />အခု ဒီတစ္လမ္းကို ငါလွမ္းေနရေပါ႔ ။ ။<br /><br />ေျပး၀င္တိုးေ၀ွ႔လာတဲ႔ ေလတစ္မွ်င္ကိုမွ မက္မက္ေမာေမာရႈရႈိက္မိခဲ႔တဲ႔ငါ ..<br />ျပင္ဆင္ခြင္႔မရွိျခင္းေတြသာ အဲဒီေနာက္မွာ ကပ္ပါလာမွန္း...<br />ငါသာၾကိဳသိခဲ႔ရင္...<br />ဘယ္သူမွ မသိခဲ႔ဘူး.. ကိုယ္႔ရင္ကိုယ္ထုေနရတဲ႔အျဖစ္ေတြ...<br />ကိုယ္႔ဆံပင္ေတာင္ ျမဲျမံေအာင္ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ခႏၶာမွာ..<br />ေသးသိမ္ၾကံဳလွီသြားတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔...<br />ခရီးဆက္ဖို႔ရာ ငါ႔အတြက္ေျမၾသဇာေတြလိုေနတယ္..<br /><br />ငါဘာလုပ္မလဲ...<br /><br />ဘာလုပ္ခြင္႔ေကာရွိေသးလဲ...<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ စိုက္ပ်ိဳးရင္းထြန္ယက္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔...<br />ငါ႔သက္တမ္းမွာ လတစ္ျခမ္းေပ်ာက္ေနတယ္...<br />မွားခဲ႔ပါတယ္လို႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ဖို႔ထက္ အဲဒီ႔အမွားအတြက္ ငါထမ္းလိုက္ရတဲ႔၀န္က...<br />ကံၾကမၼာတရားေရ.. ခင္ဗ်ားမတရားဘူးလို႔မစြပ္စြဲခ်င္ဘူး ..<br />ငါကိုယ္တိုင္ကိုက ေပ်ာက္ဆံုးမွန္းမသိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တာ...<br />ခက္ခက္ခဲခဲ ရႈထုတ္လိုက္တဲ႔ ေလရဲ႕အဆံုးမွာ...<br />ငါ႔၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး အျဖဴေရာင္ေတြလႊမ္းသြားလိုက္တာ...<br />ငါၾကိဳးစားျပီး လွမ္းရဦးမယ္ .. ခပ္ပ်ပ်အေ၀းတစ္ေနရာက အေမ့ရဲ႕ ေခၚသံငါၾကားလိုက္ရတယ္..<br />ဆို႔နင္႔ေနတယ္..ေၾကကြဲေနတယ္..ယူၾကံဳးမရမႈေတြပါ၀င္ေနတယ္..<br />ျဖစ္ရေလျခင္းဆိုတဲ႔ မခ်ိတင္ကဲစိတ္...လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရျပီဆိုတဲ႔ အသိေတြနဲ႔ ...<br />တစ္တစ္ခ်င္ခ်င္ေခၚငင္လိုက္တဲ႔ အေမ႔ရဲ႕ပူေဆြးမႈျပယုဂ္...<br />ခြင္႔လႊတ္ပါေတာ႔အေမ..<br />စိတ္အခါးတစ္ခ်ိဳ႕ကို အေမ႔ဆီကေန သယ္ထုတ္သြားခြင္႔ျပဳပါေတာ႔...<br />ခပ္လွမ္းလွမ္းေရွ႕တစ္ေနရာမွာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ျမင္ေနရတယ္...<br />ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိဘူး...<br />ဒီတံခါးကိုဘဲ ငါ....ျဖတ္သန္းသြားရေတာ႔မယ္ ။ ။<br /><br />ေအ အိုင္ ဒီ အက္စ္ တဲ႔...ဘ၀မ်ားစြာကို သတ္ပစ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /></div></div><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3965511797363695142?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-64403708089432416162009-06-08T15:07:00.005+08:002009-06-08T17:08:38.606+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Siy49Y7aNAI/AAAAAAAAAXE/0sSf6U2Pc7I/s1600-h/Sol643A_NightSky-A675R1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Siy49Y7aNAI/AAAAAAAAAXE/0sSf6U2Pc7I/s400/Sol643A_NightSky-A675R1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344850222585099266" border="0" /></a>ကစဥ္႔ကလ်ား စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔<br />တစ္ေန႔တာကို ေရးေရးေလးပံုေဖာ္ၾကည္႔လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br />ေနာက္က်ိေနတဲ႔ အမွန္အမွား<br />အျမစ္မျပတ္ႏိုင္တဲ႔ အာရံုေျခာက္ပါး<br />လဘ္သိတ္ထိုးလြင္႔က်လာတဲ႔ အေမွာင္ထု<br />ဒါေတြေပါင္းစုေနတဲ႔ စိတ္ေစရာအခန္းထဲ<br />ဒီညေလကိုလည္း ထိတ္လန္႔မႈနဲ႔ရႈတယ္ ။ ။<br /><br />ညိတြယ္မႈေၾကာင္႔လား...<br />အသိတကယ္ မရွိမႈေၾကာင္႔လား...<br />ရိပ္ကနဲျမင္လိုက္တဲ႔ အရာရာမွာ<br />ေ၀ခြဲရခက္မႈ ေထာင္ေသာင္းမကပါတယ္ ။ ။<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေျခာက္ေနမွေတာ႔<br />ဦးေႏွာက္လည္း အလုပ္မလုပ္<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႔ ေ၀းလို႔<br />ကုတင္ေဘးမွာဘဲ ငုတ္တုတ္ေလး<br />ငါေလ...<br />ကိုယ္႔အရႈပ္ထုပ္နဲ႔ ကိုယ္ေထြးလံုးရစ္ပတ္လို႔ ။ ။<br /><br />ဘယ္ကလာၾကတာလဲ<br />ဘယ္ကိုသြားၾကမွာလဲ<br />ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔သမွ်ခရီးေတြမွာ<br />ဒီညခရီးက အရွည္ၾကာဆံုးျဖစ္ေနေတာ႔<br />ငါ႔မွာ...<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ အလင္းထုတ္ဖို႔<br />ထိတ္လန္႔ျခင္းမီးကို ပိတ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း<br />မနက္ခင္းမွာ...ငါ<br />ကဗ်ာမေရးတတ္ေတာ႔ဘူး ။ ။<br /><br />ကံၾကမၼာတဲ႔...<br />စိတ္မွာ အဖန္တစ္ရာမကသတ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br />အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို pancam.astro.cornell.edu မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6440370808943241616?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-29424948925527421292009-06-03T01:43:00.003+08:002009-06-03T01:46:41.357+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SiVk3rcF9PI/AAAAAAAAAW8/XrbsIpfwfxY/s1600-h/psycho-knife.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SiVk3rcF9PI/AAAAAAAAAW8/XrbsIpfwfxY/s400/psycho-knife.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342787440661099762" border="0" /></a>စိတ္ေတြ....<br />ေယာက္ယက္ခတ္ေနၾကတယ္..။<br /><br />ဘာေတြျဖစ္လာမွာလဲ..<br />ဘာေတြျဖစ္ဦးမွာလဲ..<br />ဘာေတြျဖစ္ေနၾကလဲ..<br /><br />ေမးခြန္းေတြ..<br />အဲဒီ႔ေမးခြန္းေတြ..<br />အေျဖမရွိဘူး ။<br /><br />ထာ၀ရမမွန္ႏိုင္တဲ႔ အမွန္တရားေတြအတြက္<br />ငါ႔ရင္ခြင္က ျပန္ျပန္ေျဖေနခဲ႔တဲ႔တစ္ခြန္းတည္းေသာအေျဖ<br />မင္းေလ...သိပ္ညံ႕တယ္ ။ ။<br /><br />ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ..<br />မာယာေတြ..<br />လိမ္လည္မႈေတြ..<br />ဖံုးကြယ္မႈေတြ..<br />အျမစ္ပါႏႈတ္ခံလိုက္ရတဲ႔ ယံုၾကည္မႈေတြ..<br /><br />အနာဂတ္အတြက္ မေတြးခ်င္ဘူး<br />အတိတ္ကိုလည္း ေဆြးေနတုန္း<br />ပစၥဳပန္မွာ ငါဟာအထီးက်န္ေနတယ္ ။ ။<br /><br />စိတ္ေတြ..<br />အဲဒီ႔စိတ္ေတြ...<br />ေယာက္ယက္ခတ္ေနၾကတယ္..<br />တစ္စံုတစ္ခုကို ငါသိတယ္..<br />ဒါေပမယ္႔ ငါမသိဘူး..<br />တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ငါၾကားတယ္..<br />ဒါေပမယ္႔ ငါ႔နားနဲ႔မဟုတ္ဘူး..<br />အေျခအေနတစ္ခုကို ငါျမင္တယ္..<br />ဒါေပမယ္႔ ငါ႔မ်က္စိနဲ႔မဟုတ္ဘူး ။ ။<br /><br />စိတ္ေတြ...<br />အဲဒီ႔စိတ္ေတြ...<br />ငါ႔ကိုႏွိပ္စက္ေနၾကတယ္...<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔..<br />ငါ....ၾကိဳးစားရဦးမယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.myfreewallpapers.net မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2942494892552742129?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-17408833895780611542009-05-31T15:25:00.005+08:002009-05-31T23:26:29.602+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SiIxPb4jtZI/AAAAAAAAAW0/8mcppbRA0U4/s1600-h/funeral-flowers.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SiIxPb4jtZI/AAAAAAAAAW0/8mcppbRA0U4/s400/funeral-flowers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341886249267606930" border="0" /></a>အဲဒီကဗ်ာေပါ႔...<br />စိတ္ကူးအေတြးကို<br />အျမင္႔မားဆံုး ရင္႔ၾကဴးဖြဲ႔သီရင္း<br />ေလာကဓံ ကမ္းရိုးတန္းတေလ်ာက္<br />ပိေတာက္ေတြနဲ႔ ပစ္ပစ္ေပါက္ေနတတ္ရဲ႕ ။ ။<br /><br />အဲဒီ႔ကဗ်ာေပါ႔...<br />ပဓါနနဲ႔ ပကာသနၾကား<br />ရုန္းကန္ေဖာက္ထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း<br />အရိုးစြဲတဲ႔ သတ္မွတ္ျခင္းေဘာင္ကိုျဖိဳခ်ခ်င္ေနခဲ႔ေပါ႔ ။ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါမွာ.. ကဗ်ာဟာ<br />သူ႔ေသြးေၾကာထဲ သူကိုယ္တိုင္စီးေမ်ာရင္း<br />မနက္ညစာေတြလည္း ေပါင္းစားေနတတ္ရဲ႕ ။ ။<br /><br />အဲဒီ႔ကဗ်ာကဘဲ<br />စီးကရက္နဲ႔ ေကာ္ဖီကို<br />အသည္းခိုက္ေအာင္ ၾကိဳက္ေနျပန္ေသးသတဲ႔ ။ ။<br /><br />ဘ၀ရဲ႕ဆူၾကံဳနိမ္႔ျမင္႔ ကံတရားေတြ<br />အျမဲတမ္းမွန္ကန္မႈမဲ႔တဲ႔ အမွန္တရားေတြ<br />ေန႔နဲ႔ညကိုစားသံုးေနတဲ႔ လူကုံထံေတြ<br />ကမၻာလံုးေပမဲ႔ ျပားျပီးရင္းျပားေနတဲ႔ဘ၀ေတြ<br />ဒါေတြကိုေငးၾကည္႔ရင္း ကဗ်ာက<br />ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ လႊင္႔ထုတ္ေနတတ္ခဲ႔ျပန္ေပါ႔ ။ ။<br /><br />ခံယူထားရွိတတ္ခဲ႔တဲ႔စိတ္နဲ႔<br />ရပ္တည္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာေတြမွာ<br />ဘ၀ေဖာင္ကို ၾကိဳးစားပဲ႔ကိုင္<br />လြဲမွားစြာက်င္႔သံုးခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို<br />ေခါက္ခ်ိဳးသိမ္းထည္႔ရင္း ကဗ်ာဟာ<br />ပင္စည္မဲ႔တဲ႔ အေျခအေနမ်ိဳးမွာေတာင္<br />အပြင္႔အဖူးေတြနဲ႔ ၀င္႔၀င္႔ၾကြားၾကြားရူးခ်င္ေနခဲ႔ေသးတယ္ ။ ။<br /><br />ကာကြယ္ခ်ိန္မဲ႔ခဲ႔သလို ကာကြယ္ႏိုင္စြမ္းလည္းမရွိခဲ႔<br />အျပင္းထန္ဆံုး အရက္စက္ဆံုးတို႔ထက္<br />ပိုမိုဆိုး၀ါးစြာ ရင္ႏွလံုးေဖာက္ခြဲခံခဲ႔ရခ်ိန္မွာေတာ႔<br />ကဗ်ာကေလ....အဲဒီ႔ကဗ်ာက<br />သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သတ္လိုက္တယ္ ။ ။<br /><br />သခၤါရတဲ့ စ်ာပနမွာမွထပြင္႔တယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုအား www.nzflowers.co.nz မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1740883389578061154?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-16775177570801124082009-05-27T23:33:00.008+08:002009-05-28T00:00:26.401+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်ႏ္ုပ္ ဘေလာ႔ခ္ေလာကသို႔ စတင္၀င္ေရာက္ခဲ႔သည္႔ အခ်ိန္မွစကာ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ခင္မင္ခဲ႔ၾကေသာ၊ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ခင္မင္ရင္းႏွီးျခင္း မရွိေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္ကဲ႔သို႔ပင္ ကဗ်ာ စာေပေရးသားျခင္း ကို၀ါသနာထံုၾကေသာ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင္႔ရင္ဘတ္တူၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအား ဖတ္ရႈကူညီ ေ၀ဖန္ အၾကံျပဳႏိုင္ျခင္းအလို႔ငွာ ကြ်ႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြ ၀ါသနာရွင္လူငယ္တစ္စု ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ခဲ႔ၾကေသာ contemporary art ဟုေခၚဆိုအပ္ေသာ ေခတ္ျပိဳင္စာစုေလး တစ္ေစာင္ႏွင္႔ ရင္ဘတ္တူ စာေပ၀ါသနာရွင္၊ မိတ္ေဆြမ်ားအား အခါအခြင္႔သင္႔ျခင္းအားေလ်ာ္စြာ မိတ္ဆက္ေပးလိုပါသည္။ ဤစာစုေလးအား စီစဥ္ထုတ္ေ၀သူ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြမ်ားမွ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရပ္၀န္းသစ္</span> ဟူ၍ အမည္နာမ မွည္႔တြင္ထားၾကပါသည္။ ထိုရပ္၀န္းသစ္ေခတ္ျပိဳင္စာစုေလးတြင္ ၀ါသနာ၏စိတ္ေစရာအရ ကြ်ႏ္ုပ္ေရးသားေသာ ရင္ဘတ္ၾကိဳးဟု ေခၚတြင္သည္႔ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္အားလည္း ကံအားေလ်ာ္စြာ ေဖာ္ျပခြင္႔ ရခဲ႔ပါသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ ရင္ဘတ္တူၾကေသာ ကဗ်ာစာေပ ေရးသားျခင္းကို ၀ါသနာထံုၾက ေသာ ကြ်ႏု္ပ္မိတ္ေဆြမ်ားအား ေ၀ဖန္အၾကံျပဳ ကူညီ ပါ၀င္ႏိုင္ေစျခင္းအလို႔ငွာ ဤ ရပ္၀န္းသစ္ေခတ္ျပိဳင္စာစု ေလးႏွင္႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုပါသည္။ ဤစာစုေလး၏ဖြဲ႔တည္ပံုႏွင္႔ အေသးစိတ္အခ်က္အလက္မ်ားအား ေအာက္တြင္ တစ္ပါတည္း ပူးတြဲ ေဖာ္ျပေပးကာ ထိုစာစုေလးအား ေ၀ဖန္အၾကံျပဳကူညီ ပံ႔ပိုးႏိုင္ေစျခင္းအလို႔ငွာ ေဒါင္းလုပ္လင္႔ခ္ႏွင္႔တကြ ေလးစားစြာ ေဖာ္ျပမိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါသည္။<br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><br />စာေပအႏုုပညာ ၀ါသနာပါေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားသိုု႕...<br /><br /><div style="text-align: justify;">မိတ္ေဆြတိုု႕၏ စာေပအႏုုပညာမ်ားကိုု စုုစည္းဖတ္ရႈရန္ အလိုု႕ငွာ လစဥ္စာအုုပ္တစ္အုုပ္ကိုု အြန္လိုုင္းျဖန္႕ခ်ိရန္ ကြ်ႏုု္ပ္တိုု႕ရည္ရြယ္ေနပါသည္။ လစဥ္ပံုုမွန္ထြက္ရွိႏိုုင္ေရးအတြက္ စာမ်က္ႏွာအေရအတြက္မွာ ကန္႔သတ္မႈရွိေန<br />ပါသည္။စာအုုပ္မွာE-book အမ်ိဳးအစား ျဖစ္၍ အခမဲ့ျဖန္႕ခ်ိပါမည္။ မိတ္ေဆြတိုု႕၏ အႏုုပညာဆိုုင္ရာ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈကို ေလးစားစြာ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။<br /></div> <div id=":vp" class="ii gt"><br />စာအုုပ္၏ရည္ရြယ္ခ်က္၊ပံုုသဏၭန္ကိုုခန္႕မွန္းရန္အတြက္ အေသးစိတ္မိတ္ဆက္လိုုပါသည္။<br />(၁) E-book အမ်ိဳးအစား ေရာင္စံုုစာအုုပ္ျဖစ္ပါသည္။<br />(၂) အခမဲ့ online မွတဆင့္ျဖန္႕ေ၀ပါမည္။<br />(၃) တစ္လတစ္ႀကိမ္ထြက္ရွိပါမည္။<br />(၄) စာမ်က္ႏွာ ကန္႕သတ္ခ်က္ရိွပါသည္။<br />(၅) အခန္းက႑ (၄)ခုုပါ၀င္ပါမည္။<br /> (တစ္ပုုဒ္လွ်င္တစ္မ်က္ႏွာထက္မေ<wbr>က်ာ္ရပါ။)<br /> (က) ကဗ်ာ ၅ ပုုဒ္<br /> (ခ) ကတြန္း ၁ ပုုဒ္<br /> (ဂ) ေဆာင္းပါး ၁ ပုုဒ္<br /> (ဃ) ၀တၳဳတိုု ၃ ပုုဒ္<br /><br />(၆) စာအုုပ္၏ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင့္ မ်က္ႏွာဖံုုးပါေခါင္းစဥ္သည္ စာေပ၀ါသနာရွင္မ်ား တိုက္ဆိုင္ခံစားေရးသားႏိုင္ရန္ ရည္႐ြယ္ပါသည္။ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ မတိုက္ဆိုင္ေသာ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္မ်ားကိုလည္း ေရးသားေပးပို႕ႏိုင္ပါသည္။<br /><br />(၇) ေနာက္လထြက္ရွိမည့္ စာအုုပ္၏ အဖံုးကို စာအုုပ္၏ေနာက္ဆံုုးစာမ်က္ႏွာတြ<wbr>င္ ၾကည့္႐ႉႏိုင္ပါသည္။<br /> (က) ကဗ်ာ၊ ကာတြန္း၊ ေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳတိုု စသည္တိုု႕ကိုု မိတ္ေဆြတိုု႕မွ ေပးပိုု႕ႏိုုင္ပါသည္။<br /> (ခ) ကြ်ႏုု္ပ္တိုု႕၏ E-mail (<a href="mailto:yatwonthit@gmail.com" target="_blank">yatwonthit@gmail.com</a>) သိုု႕ျမန္မာစာျဖင့္ရိုုက္ျပီးေ<wbr>ပးပိုု႔ရပါမည္။<br /> (ဂ) E-book ျဖစ္သည့္အတြက္ ကာတြန္းမ်ားအားလံုုး ကြန္ပ်ဴတာဂရပ္ဖစ္ျဖင့္ ေပးပိုု႕ရပါမည္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">(၈) စာအုုပ္၏ ေခါင္းစဥ္မွာ တစ္လတ္ၾကိမ္ေျပာင္းရန္ ရည္႐ြယ္ထားပါသည္။ ဖတ္ရႈသူမ်ား မၿငီးေငြေစရန္ရည္ရြယ္ပါသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ပထမဆံုးထြက္ရွိလာေသာ ဇြန္လအတြက္ ရပ္၀န္းသစ္ေခတ္ျပိဳင္စာစုကို <a href="http://yane.nwet.googlepages.com/junevol12009-YatWonthit.pdf">ဤေနရာတြင္</a><a href="http://yane.nwet.googlepages.com/junevol12009-YatWonthit.pdf"> </a>ေဒါင္းလုပ္ရယူႏိုင္ပါသည္။ဤေခတ္ျပိဳင္စာစုေလးအား မိတ္ေဆြတို႔၏ တန္ဘုိးရွိေသာ အခ်ိန္ေလးမ်ားအား ဖဲ႔ထြင္ကာ အခ်ိန္ေပး ဖတ္႐ႉျခင္းအတြက္ ရပ္၀န္းသစ္ မွအထူးပင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။<br /></div><br /><br /><br />ေပးပိုု႕ရန္လိပ္စာ... <a href="mailto:yatwonthit@gmail.com" target="_blank">yatwonthit@gmail.com</a><br /><br />ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္၊<br />ရပ္၀န္းသစ္</div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1677517757080112408?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-13820381386818801852009-05-23T16:10:00.005+08:002009-05-23T16:37:53.490+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ShevzoWziLI/AAAAAAAAAWs/3qkcqTt6B7Q/s1600-h/rain.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ShevzoWziLI/AAAAAAAAAWs/3qkcqTt6B7Q/s400/rain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338929184812271794" border="0" /></a>အဲဒီေန႔က<br />ေကာင္းကင္မွာ လမသာဘူး<br />ၾကယ္တာရာေတြေတာ႔ လင္းတယ္<br />ေရးလက္စကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေခါက္သိမ္းရင္း<br />ဘ၀ကိုတစ္ဆစ္ခ်ိဳးဘို႔ ၾကိဳးစားေတာ႔<br />ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ႔ ေထာင္႔ေတြက<br />ဆႏၵမွန္သမွ်ကို ဆန္႔က်င္ေနၾက ။ ။<br /><br />၀မ္းတထြာကို ေက်ာင္းဖို႔<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ေပါင္းသင္ရင္း<br />ၾကဲခ်လိုက္တဲ႔ မ်ိဳးေစ႔ေတြမွာ<br />ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သဟဇာတေတြပါတယ္ ။ ။<br /><br />နက္နက္နဲနဲ ျဖစ္သလို<br />နက္နဲမႈမရွိတဲ႔ အေတြးကိုေတြးရင္း<br />မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ႔ စီးကရက္မီးခို႔ေငြ႔ေတြမွာ<br />လက္ပြန္းတတီး ညွစ္သတ္ခံလိုက္ရတဲ႔<br />အတိတ္အနာ မ်ားစြာပါတယ္ ။ ။<br /><br />ဘယ္လိုလဲ.....<br /><br />ဘ၀ကိုပဲ ေက်ာင္းမွာလား<br />အခ်စ္ကိုပဲ ေပါင္းမွာလား<br />တစ္ခ်ိဳ႕ဒသနေတြက စိတ္ဓါတ္ကိုအားျဖည္႔ေနၾကေပါ႔ ။ ။<br /><br />ငါေသာက္သံုးမိလိုက္တဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခြက္အတြက္<br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ျဖည္ခ်ရင္း<br />ညခင္းရဲ႕ အလွေဖာင္ထက္မွာ<br />ေပါကၡရ၀ႆမိုးေတြ ရြာခ်မိကာမွ<br />ငါ႔ရင္က တရိရိနဲ႔နာလာတယ္ ။ ။<br /><br />ဒီမိုးစက္မွာ စိုသူမဲ႔ေနတယ္...<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုအား www.rocbike.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1382038138681880185?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-23648609508287879182009-05-16T17:04:00.003+08:002009-05-16T17:08:23.956+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sg6Bz9YmmvI/AAAAAAAAAWk/rN_QyctCv8s/s1600-h/090424-the-hero.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 287px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sg6Bz9YmmvI/AAAAAAAAAWk/rN_QyctCv8s/s400/090424-the-hero.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336345338131684082" border="0" /></a>ျပင္မရတာေတြလည္း ဘ၀မွာျဖစ္ခဲ႔သလို<br />အထင္ကရေတြလည္း ညမွာျဖစ္ခဲ႔တယ္ ။ ။<br /><br />ကိုယ္႔အေသြး ကိုယ္က်စ္ရင္း<br />အရိုးေဆြးေအာင္ တုပ္ေႏွာင္ရင္း<br />ဘ၀ကိုမွ်ားဘို႔ ဘ၀ကိုငါးစာလုပ္<br />ျဖားေယာင္းျခင္းဘံုထုတ္ ပြဲေတာ္မွာ<br />လြတ္က်ကြဲေၾကသြားတဲ႔ တေယာသံ<br />အက္သံေတြပါ၀င္ေနတာက ကံၾကမၼာလား ။ ။<br /><br />တစ္ထြာဆိုတဲ႔ ၀မ္းကိုေက်ာင္းဘို႔<br />ကိုယ္႔အနားသတ္ေဘာင္ကို ကိုယ္ျပန္မိ်ဳေနရေတာ႔<br />ေန႔တဓူ၀ဆိုတာ စက္ဆုပ္စရာေတာင္ေကာင္းလာတယ္ ။ ။<br /><br />ကဲ....<br />မင္းတို႔ငါတို႔ေတြ လူျဖစ္လာၾကတည္းက<br />သံုးဆယ္႔သံုးေသာ ဗ်ည္းေတြႏွိပ္စက္လာလိုက္တာ<br />၀ိညာဥ္ႏုတ္ခံလိုက္ရတဲ႔ အိပ္ယာထက္မွာေတာင္<br />ဘီလူးငုတ္တုတ္ထိုင္လို႔ ။<br /><br />အဲဒီ႔ စစ္တလင္းမွာ<br />ရာသီနကၡတ္ေတြ လင္းလက္ေနဆဲ<br />တစ္လမ္းေမာင္း၀င္ရိုးေတြ တိုးထြက္ေနဆဲ<br />အိမ္လြမ္းေတးကို ရင္႔က်ဴးေနဆဲ<br />မိမာတာကို ဦးညႊတ္ေနဆဲ<br />သင္းကြဲကဗ်ာကို ရြတ္သီေနဆဲ<br />ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အကၡရာတိုက္တဲ႔ပြဲမွာ<br />ငါ႔ခံတပ္ျမိဳ႕ရိုး သစ္ကနက္သားနဲ႔ေရးထိုးတယ္...<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ စိတၱဇနာမ္ေတြ၀ါးမ်ိဳတာ<br />ရင္လိႈက္နင္႔ေအာင္ နာတယ္ ။ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.gamesetwatch.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2364860950828787918?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-77521258493411683532009-04-21T04:00:00.004+08:002009-04-21T12:52:52.924+08:00<span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">" xxxxx.....ရႈပ္တယ္လို႔ နာမည္ၾကီးေတာ႔ .... ရွင္းျပဖို႔လည္း ခက္ေနခဲ႔....</span> <span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">မ်က္ရည္ကသက္ေသဘဲ...ရက္ေတြတိုင္းမွာ ငိုခ်င္းခ်...လိုရင္းကဘာလဲ ဘာလဲ....</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> </span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">အခ်စ္ဆိုတာပိုရွင္းသြား..... .ႏွင္းက်တဲ႔ညေတြမွာဆို ကိုယ္႔အိမ္ေတာင္ကိုယ္ မျပန္ခ်င္ေတာ႔...</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> </span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">ျမက္ခင္းေပၚေက်ာခင္းျပီးေတာ႔....ဒီလိုနဲ႔ မိုးေတာင္လင္းေပါ႕....ေနမင္းကရက္ရက္စက္စက္...</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> </span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">ငါ႔ေက်ာကိုေတာက္ေလာင္လြန္းေတာ႔....ေသလုေအာင္ လြမ္းတာမ်ား....ဒီေရာဂါနဲ႔ လြမ္းနာက်ေပါ႔....xxxxx.... "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 153, 51);">" သနားဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ရယ္ "</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">ဗိုက္ဆာဆာႏွင္႔ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ကုန္းစားေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူ၏ေျပာစကားေၾကာင္႔ ေခါင္းေမာ႔ၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ ခ်စ္သူက ဆိုင္ေရွ႕ဘက္ကို ေငးရင္း ဂရုဏာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ၾကည္႔လို႔ ။<br /></div><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ဘ၀ေတြေပါ႔ ျမတ္ႏိုးရယ္...ဘ၀ေတြေပါ႔ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ရုန္းကန္က်င္လည္ေနရတဲ႔ ဒီသံသရာထဲမွာ ဒီလို သနားစရာ ပန္းကေလးေတြ ဒုနဲ႔ ေဒးပါဘဲကြာ...။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဘ၀ေပးညံ႔လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ကံၾကမၼာ ဖိစီးႏွိပ္စက္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အစြန္႔ပစ္ခံၾကရလို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံုေပါ႔ ျမတ္ႏိုးရယ္။ ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ၾကမလဲ ။ ကံၾကမၼာကိုလား?? လူျဖစ္ခြင္႔ ရပါရဲ႕ လူလို႔ သမုတ္မခံၾကရတဲ႔ နိမ္႔က် ႏြမ္းပါးလွတဲ႔ ဘ၀ေတြကိုလား???? "</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />" ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေမာင္ ။ တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အရြယ္ဟာ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာ စာသင္ေနရမဲ႕ အရြယ္..။ အခုလိုမ်ိဳး လမ္းမေပၚမွာ ပိုက္ဆံေတာင္းေနရတာမ်ိဳး မျဖစ္သင္႔ဘူး ။ ျမတ္ႏိုးတို႔ အိမ္ေထာင္က်လို႔ သားသမီးေတြ ရလာရင္ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ရမယ္ေနာ္ ။ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ သူတို႔ေတြအေပၚ လံုး၀မက်ေရာက္ေစရဘူး..။ "</span><br /><br />စဥ္႔ျဖင္႔လုပ္ထားေသာ အိုးအငယ္စားေလး၏ မ်က္ႏွာ၀ကို သားေရျပားျဖင္႔အုပ္ကာ က်စ္ေနေအာင္ စီး၍ ဗံုသဖြယ္ျပဳလုပ္ကာ တီးခတ္ရင္း သီခ်င္းဆိုကာ ပိုက္ဆံေတာင္းေနၾကေသာ သံုးတန္းအရြယ္ မရွိတရွိကေလးငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ဂရုဏာမ်က္၀န္းမ်ားႏွင္႔ ၾကည္႔ကာ ေျပာလိုက္ေသာ ခ်စ္သူ၏စကားေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ျပံဳးမိလိုက္၏ ။ ခ်စ္သူ၏ ေႏြးေထြးႏူးညံေသာ စိတ္ထားႏွင္႔ ရဲရင္႔ျပတ္သားေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကဘဲ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ျမတ္ႏိုးပိုစြာ ခ်စ္ေစခဲ႔သည္ဘဲေလ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ျမတ္ႏိုးရယ္ "</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br />" ေမာင္တို႔ေတြက အဲလိုလုပ္မယ္႔လူေတြလား ။ ေမာင္ေကာ ျမတ္ႏိုးေကာ မွာ မိခင္ဖခင္စိတ္အျပည္႔ရွိေနတာဘဲ။ ေမာင္တို႔ ရင္ေသြးေလးေတြကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေမာင္ေကာ ျမတ္ႏိုးေကာ ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ၾကမွာေပါ႔ ။ ေမာင္တို႔ ရင္ေသြးေလးေတြဟာ လမ္းေဘးမွာ ဗံုတီးျပီးေတာင္းစားရတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳး ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ မွ မၾကံဳေစရဘူး "</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္၏ ျပတ္သားေသာ စကားသံအဆံုးမွာေတာ႔ ခ်စ္သူက ပါးေလးႏွစ္ဘက္ခြက္၀င္ေအာင္ ျပံဳးရင္း ကြ်န္ေတာ္႔လက္ေလးကို ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္လို႔ ။ ခ်စ္သူရဲ႕ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလး ႏွင္႔ လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးမွ ရွိန္းျမျမအေႏြးဓါတ္ေလးေတြကဘဲ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ခုန္သံအခ်က္တိုင္းကို သိမ္းပိုက္သြားခဲ့တာေပါ႔ ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ေမာင္ "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ျမတ္ႏိုး နဲ႔ ေမာင္႔ အတြက္ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ ေရးပါလားဟင္ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" စိတ္ခ်ျမတ္ႏိုး ေမာင္ ေရးမယ္။ ျပီးရင္ ျမတ္ႏိုးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးမယ္ "</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ သြက္လက္စြာပင္ ေခါင္းညိတ္ေျဖၾကားမိလိုက္ေတာ႔ ခ်စ္သူက ရႊန္းရႊန္းလဲ႔လဲ့ျပံဳးလို႔...။<br /><br />( ၂ )<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မ ေမာင္နဲ႔လမ္းခြဲခ်င္ျပီ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မကို ခြင္႔လႊတ္ပါ ေမာင္ "</span><br /><br />ေလာကၾကီး တစ္ခုလံုး ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ကုန္ျပီလား ။ ေစာေစာကျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနခဲ႔သည္႔ ေနမင္းလလည္း အခုဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေရာက္တယ္မသိ။ တိမ္ညိဳတစ္သိုက္ကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရာသီကို အံု႕မိႈင္းေစခဲ႔တာေတာ႔အမွန္ပင္။ ကြ်န္ေတာ္႔ နားကို ကြ်န္ေတာ္မယံုႏိုင္ေတာ႔။ ကြ်န္ေတာ္႔ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ေျပာေနတာ ကြ်န္ေတာ္႔ခ်စ္သူမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘယ္လို နတ္ဆိုးေတြကမ်ား အေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾကတာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ျမတ္ႏိုးရလြန္းလို႔ နာမည္ေတာင္မေခၚဘဲ "ျမတ္ႏိုး"လို႔ ေခၚခဲ႔တဲ့ခ်စ္သူ။ "ျမတ္ႏိုး" လို႔ကြ်န္ေတာ္႔ႏႈတ္က ေခၚတိုင္း လွပစြာ ျပံဳးရင္း ေက်နပ္ေနတတ္တဲ႔ခ်စ္သူ။ အခု သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ကြ်န္ေတာ္႔ကို လမ္းခြဲစကားေတြဆိုေနပါျပီလား ။ သံရည္ပူထက္ျပင္းျပတဲ႔ စကားလံုးဒီဂရီေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အသည္းကို အရည္ေဖ်ာ္ခ်ေနတာ ကြ်န္ေတာ္႔ခ်စ္သူတဲ႔ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ျမတ္ႏိုး "</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />" ေမာင္႔ကို ေနာက္ေနတာလား ဟင္ "</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />" အဲလိုေတာ႔ မေနာက္နဲ႔ကြာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မ ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ကိုမိုးတိမ္ "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မ ရွင္႔ကို ဘယ္လိုမွ ခ်စ္လို႔မရေတာ႔ဘူး "</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br />" ဗ်ာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ရွင္႔ကိုမွ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကြ်န္မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်စ္လို႔မရေတာ႔တာပါ "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္းဘဲ ေနခ်င္ေတာ႔တယ္။ ကြ်န္မကို လြတ္လပ္ခြင္႔ ေပးပါေတာ႔ ကိုမိုးတိမ္ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ျမတ္ႏိုး ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ျမတ္ႏိုးရယ္။ ေမာင္ ျမတ္ႏိုးကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ ျမတ္ႏိုး အသိဆံုးေလ။ ေမာင္ ျမတ္ႏိုးမၾကိဳက္တာ ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ ျမတ္ႏိုးရယ္။ ေမာင္႔ကို ေျပာပါ။ ျမတ္ႏိုးမၾကိဳက္တာရွိရင္ ေမာင္ ျပင္ပါ႔မယ္။ ေမာင္နဲ႔ ျမတ္ႏိုးတို႕စိတ္ကူးစီစဥ္ထားတာေလးေတြ ျမတ္ႏိုးေမ႔ကုန္ျပီလားကြာ။ ေမာင္တို႔ သိပ္ကို ခ်စ္ခဲ႔ၾကတာေလ။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ရွင္ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ပါဘူး ကိုမိုးတိမ္။ ကြ်န္မ ကိုက ရွင္႔ကို မခ်စ္ေတာ႔တာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ဘာေၾကာင္႔မ်ားလဲ ျမတ္ႏိုးရယ္။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြက ေမာင္႔ကို မခ်စ္ေစေတာ႔တာလဲကြာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ဘာေၾကာင္႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္မကိုက တစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္ေတာ႔လို႔ပါ။ ျပီးေတာ႔ ရွင္႔ကို မညာခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မ ရွင္႔ကို ခ်စ္လို႔မရေတာ႔ဘူး။ ဒါဟာ အမွန္တရားတစ္ခုပါ။ အခုအမွန္တရားကို ကြ်န္မ ရွင္႔ကို ေျပာျပေနတာ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ရွင္လက္ခံေပးပါ။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" မဟုတ္ေသးပါဘူး ျမတ္ႏိုးရယ္။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမရွိဘဲ ျမတ္ႏိုးေမာင္႔ကို မခ်စ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုေတာ႔။ မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မ အမ်ားၾကီးထပ္မေျပာခ်င္ေတာ႔ဘူး ကိုမိုးတိမ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ရွင္လက္ခံေပးပါ "</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br />" ျမတ္ႏိုးကို ေမာင္တစ္ခုေမးမယ္။ ျမတ္ႏိုးဘယ္တုန္းကမွ ေမာင္႔ကို မခ်စ္ခဲ႔တာလား "</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />" ကြ်န္မရွင္႔ကို ခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါဟာဟိုအရင္တုန္းကပါ။ အခုရွင္႔ကို ကြ်န္မ မခ်စ္ေတာ႔ဘူး။ "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">" လံုး၀ကိုေသခ်ာတယ္ ကြ်န္မ ရွင္႔ကို မခ်စ္ေတာ႔ဘူး "</span><br /><br />ေနကိုလွည္႔ပတ္ေနေသာ စၾကာ၀႒ာအဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း ဓါတ္ခဲကုန္သြားတဲ႔ နာရီတစ္လံုးလိုရပ္တန္႔။ အေရွ႕ဘက္ကထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို၀င္တဲ႔ အျမဲတမ္းမွန္ကန္ေနခဲ႔တဲ႔ ေနတို႔ရဲ႕နိယာမတရားေတြကေကာ။ ရာသီကိုလိုက္လို႔ ေပၚတတ္တဲ႔ ရာသီစာလို ကိုယ္႔ဘ၀င္ကိုယ္ ျပန္ျပန္မ်ိခ်ေနရတာက အမွန္တကယ္မႏွစ္ျမိဳ႕စရာ ေကာင္းေနျပီေလ။ ေျပာစရာစကားလံုးေတြ အာေစးထည္႔ခံလိုက္ရျပီလားမသိ။ ယူၾကံဳးမရျခင္း မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းတို႔ မဟာမိတ္ဖြဲ႔တြန္းခ်လိုက္တဲ႔ အေဟာသိကံဇာတ္မွာ မ်က္ရည္ေတြကဘဲ လက္နက္အျဖစ္။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ မ်က္ရည္က်တာဟာ ေပ်ာ႔ညံ႕လြန္းေနတာတဲ႔လား ။ ရင္ႏွင္႔အမွ်ရင္းခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ မ်က္ရည္ထက္ေတာင္ ရင္နာစရာေကာင္းလြန္းေနတယ္ဆုိတာ....။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ျမတ္ႏိုး ရုတ္တရက္ၾကီး ေျပာင္းလဲသြားတာ ေမာင္ ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္ဘူး ျမတ္ႏိုး "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြ အခု ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီလဲ ျမတ္ႏိုး "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ျမတ္ႏိုး လုပ္ရက္တယ္ေနာ္။ ေမာင္ ျမတ္ႏိုးအေပၚဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ျမတ္ႏိုး မသိတာလား။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးကို ဥေပကၡာျပဳလိုက္တာလား ျမတ္ႏိုး။ ေမာင္ဟာ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ျမတ္ႏိုးလိုစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကို မပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရတာလဲ။ ေမာင္ဟာ ဘာလို႔မ်ားအစြဲအလမ္းေတြ ၾကီးခဲ႔ရတာလဲ။ ေမာင္ဟာ ဘာလို႔မ်ား ျမတ္ႏိုးကိုမွ အသည္းနင္႔ေအာင္ ခ်စ္ခဲ႔မိတာလဲ။ ေမာင္ အတိတ္ဘ၀က ဘယ္လို၀ဋ္ေၾကြးေတြမ်ား ျမတ္ႏိုးအေပၚတင္ခဲ႔တာလဲ ျမတ္ႏိုးရယ္ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ေမာင္႔ဘက္ကို နည္းနည္းေလးမွ ထည္႔မတြက္ေတာ႔ဘူးလားကြာ။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကြ်န္မကို ၾကိဳက္သလိုေျပာႏိုင္ စြပ္စြဲႏိုင္ပါတယ္ မိုးတိမ္။ ျပီးရင္ေတာ႔ ကြ်န္မကို သြားခြင္႔ျပဳပါ။ ကြ်န္မ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းခ်င္ျပီ။ အဲဒီ႔ အတြက္ ရွင္႔ကို ခံစားေစခဲ႔ရတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မကို နာက်ည္းလိုက္ပါ။ ဘယ္ေတာ႔မွ ခြင္႔မလႊတ္ႏိုင္တဲ႔ နာက်ည္းမႈမ်ိဳးေတြနဲ႔ နာက်ည္းလိုက္ပါ။ အရာအားလံုးအတြက္ ကြ်န္မ ေက်နပ္ပါတယ္။ "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br /><br />" ကြ်န္မမွာ ေျပာစရာစကားကုန္ျပီ မိုးတိမ္။ ကြ်န္မကို သြားခြင္႔ျပဳပါ။ "</span><br /><br />ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ႔ျပီဆိုတဲ႔ အသိတစ္ခုက ရင္၀ကို အင္အားၾကီးလိႈင္းလံုးတစ္လံုးလို တဟုန္ထိုး၀င္ေဆာင္႔ခဲ႔ခ်ိန္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ေတြ ေၾကမြေနျပီဆိုတာ ခ်စ္သူ မသိႏိုင္ေတာ႔တာလား။ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေမွ်ာ္လင္႔ေတာင္႔တေနခဲ႔တဲ႔ အလင္းေရာင္ေလးတစ္ခုဟာ ရုတ္တရက္ မျမင္ႏိုင္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔တာ။ ဒါသံသရာလား?? ဒါ၀ဋ္ေၾကြးလား??? ဒါမွ မဟုတ္ သိပ္ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ခ်စ္သူကေပးတဲ႔ အမွတ္တရလက္ေဆာင္လား????? ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ မင္းကို ရင္နင္႔ေအာင္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္ေတြကို ခ်စ္သူရယ္ မင္းမေမ႔ပါေစနဲ႔ ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ရွင္ကြ်န္မကို ဘာေျပာစရာက်န္ေသးလဲ။ မက်န္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ ကြ်န္မသြားေတာ႔မယ္။ "</span><br /><br />ေမးေနခဲ႔ျပီ။ အတည္ျငိမ္ဆံုး ေလသံနဲ႔ အရင္႔က်က္ဆံုးမ်က္ႏွာထား။ ျပံဳးခ်င္း မဲ႔ခ်င္းအလ်င္းမရွိေတာ႔တဲ႔ ခ်စ္သူ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေျပာရမလဲ။ သူ႔ကို သြားခြင္႔ေပးလိုက္ရမွာလား။ ကြ်န္ေတာ္တားဆီးထားရင္ေကာ သူက ေနမွာတဲ႔လား။ သိပ္ကိုျပတ္သားလြန္းတဲ႔ခ်စ္သူရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို နားလည္ေနတတ္ခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္။ ရင္ကိုခင္းေပးရုံဘဲ ရွိေတာ႔မေပါ႔။ မင္းနင္းသြားလိုက္ပါေတာ႔ ခ်စ္သူ။ ငါ႔ရင္ေတြကို မင္းနင္းသြားလိုက္ပါေတာ႔။ ရည္ရြယ္ခဲ႔သည္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ မရည္ရြယ္ခဲ႔သည္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ႔ရာသီမွာ ေနမသာႏိုင္ေတာ႔တာ အမွန္ကန္ဆံုး နိယာမတရားေတြထက္ ပိုမွန္ကန္ေနခဲ႔ျပီေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါရေစ ျမတ္ႏိုးရယ္ "</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ေမာင္႔ကို ခြဲမသြားပါနဲ႔ကြာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ၀မ္းနည္းပါတယ္ မိုးတိမ္။ ကြ်န္မ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ။ ကြ်န္မသြားေတာ႔မယ္။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">" ျမတ္ႏိုးခဏ"</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />" ဒါ ေမာင္စပ္ထားတဲ႔ ျမတ္ႏိုးကိုလက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာ "</span><br /><br />ျမဲျမံေအာင္ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႔တဲ႔ လက္ထဲမွာ စကၠဴေလးတစ္ရြက္ဟာ ပိသာခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာေလးလံ ေနသလို။ ေဆာက္တည္ရာမဲ႔တဲ႔ စိတ္အစဥ္မွာ ျဖတ္သန္းေျပးလႊားေနၾကတဲ႔ ခံစားမႈအရိပ္ေတြကို ဒီကဗ်ာေလးက ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႔တာ ခ်စ္သူရယ္ေမာင္႔ညံ႔ဖ်င္းမႈေတြဘဲလား ။ ပန္းႏုေရာင္ႏွင္းဆီပန္းေလးႏွစ္ပြင္႔ ေအာက္ခံပါတဲ႔ ဒီကဗ်ာစာရြက္ေလးနဲ႔ ကဗ်ာေလးဟာ ခ်စ္သူရဲ႕စိတ္ေတြကို ျပန္လည္ညႊတ္ႏူးလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတာ႔ ရွိမည္မထင္။ ကမ္းေပးလာတဲ႔ ကဗ်ာစာရြက္ေလးကို အိေျႏၵရရလွမ္းယူရင္းက ဖြင္႔ဖတ္ေနတဲ႔ ခ်စ္သူ။ သူ႔မ်က္၀န္းမွာ ဘယ္လိုသံေယာဇဥ္အရိပ္အေယာင္ကိုမွ မျမင္ရေတာ႔ျပီဘဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">လမင္းႏွစ္စင္းသာခဲ႔သည္</span> <span style="color: rgb(0, 51, 0);"><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကမၻာမွာ အမည္တြင္သြားတဲ႔ ရိုမီယိုနဲ႔ ဂ်ဴလီယက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">တိုင္းတန္းနစ္ဇာတ္ကားထဲက ဂ်က္နဲ႔ရိုစ္႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ရာဇ၀င္ထဲက ရွင္ေမြးလြန္းနဲ႔ မင္းနႏၵာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကမၻာဦးအစက အာဒမ္နဲ႔ ေအ၀</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">အခ်စ္ဟာ ဘ၀လို႔ ခံယူခဲ႔ၾကတဲ႔<br />သူရဲေကာင္းေတြ</span> <span style="color: rgb(0, 51, 0);">အားလံုးကို ေပါင္းစုလို႔<br />မင္းတို႔၀ိညဥ္ေတြနဲ႔ငါ႔ကမၻာကိုျခံဳလႊမ္းၾကည္႔လိုက္</span> <span style="color: rgb(0, 51, 0);"><br />ျမတ္ႏိုးနဲ႔ ေမာင္ဆိုတဲ႔ သမုဒယႏွစ္သြယ္က ထြန္းတဲ႔အလင္းမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ေသခ်ာပါတယ္...မင္းတို႔၀ပ္ဆင္းခယ ရလိမ္႔မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ႏူးညံ႔အဆင္းနဲ႔ ယုယျခင္းေတြထံုမႊမ္းထားတဲ႔ရာသီမွာ</span> <span style="color: rgb(0, 51, 0);"><br />စိတ္ကူးဓါတ္နဲ႔ ေဆာက္တဲ႔ကမၻာထဲ<br />ခ်စ္သူလက္ကိုတြဲယူေတာ႔</span> <span style="color: rgb(0, 51, 0);"><br />ေမတၱာဓါတ္နဲ႔ သစၥာတရားေတြတည္တဲ႔<br />တိုင္းျပည္ရဲ႕ေကာင္းကင္ထက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">လမင္း ႏွစ္စင္းသာခဲ႔တယ္ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">မိုးတိမ္</span><br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ကဲ ကြ်န္မသြားေတာ႔မယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္။ "</span><br /><br />ဆူနာမီထက္ အဆတစ္ရာမကျပင္းထန္တဲ႔ မုန္တိုင္းလို ႏႈတ္ဆက္စကားက ကြ်န္ေတာ္႔နားစည္ထဲမွာ အညွာအတာကင္းမဲ႔စြာ။ တေရြ႕ေရြ႔ထြက္ခြာသြားတဲ႔ ခ်စ္သူကိုၾကည္႔ရင္း လွ်ံတက္လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚမွတဆင္႔ ေျမျပင္ေပၚသို႔ တစ္စက္ျခင္း တစ္လိွမ္႔ျခင္း။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">" ရက္စက္လိုက္တာ ျမတ္ႏိုးရယ္...... "</span><br /><br /><br />( ၃ )<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> " လမင္းသား စားေသာက္ဆိုင္ "</span><br /><br />အတန္အသင္႔ခန္႔ညားသပ္ရပ္ေသာ စားေသာက္ဆိုင္ေရွ႕သို႔ မာစီတီးတစ္စီးႏွင္႔ ဆာ႔ဖ္တစ္စီး အသီးသီး ထိုးဆိုက္လာၾကသည္။ ကားႏွစ္စီးေပၚမွ အေရာင္အေသြးစံု ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမမ်ား ဆင္းသက္လာၾကျပီး ဆုိင္အတြင္းရွိ စားပြဲလြတ္တစ္လံုးတြင္ အတူတကြ ၀ိုင္းဖြဲ႔ထိုင္လိုက္ၾကရင္းက တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာဆို စေနာက္သံမ်ားက အိပ္ငိုက္ေနေသာ ဆိုင္ေလးအား ႏိုးထလာေစေတာ႔သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" အကိုတို႔ အမတို႔ ဘာမ်ားသံုးေဆာင္ပါမလဲ ခင္ဗ်ာ "</span><br /><br />စားပြဲထိုးေလး၏ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ေမးသံအဆံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မွာသံမ်ားက ပိုမိုဆူညံစြာထြက္ေပၚလာ ျပန္သည္။<br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />" ငါက ထမင္းေၾကာ္ ၀က္သားနဲ႔ " </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />" ဟဲ႔ ထမင္းစားမယ္ေလ။ ဟင္းမွာျပီး အားလံုးစုစားမယ္ေလ ဟာ "</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />" အာ ငါကေတာ႔ ထမင္းေပါင္း ၾကက္သားနဲ႔ "</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />" ညီေလးေရ ၾကက္ကုန္းေဘာင္တစ္ပြဲ၊ ၀က္ခ်ဥ္စပ္ ၊ ဆယ္႔ႏွစ္မ်ိဳးဟင္းခ်ိဳ "</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />" အမက နန္းၾကီးသုတ္ၾကက္သားနဲ႔ ပဲမႈန္႔ေလွ်ာ႔ထည္႔ေနာ္ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">" ေခါင္ဆြဲေၾကာ္လုပ္ပါ ၀က္သားနဲ႔ ျမန္ျမန္ေလး " </span><br /><br />တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မွာၾကားမႈေတြၾကား စားပြဲထိုးေလးမွာလည္း လက္မလည္ႏိုင္ေတာ႔ေပ။ မမွားေအာင္သာ ဂရုစိုက္မွတ္ေနရေတာ႔၏ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 0);">" ဟဲ႔ ေဟမာန္ နင္ဘာေတြလိုက္ၾကည္႔ေနတာလဲ မမွာဘူးလား "</span><br /><br />ေႏွာင္း၏ ေမးသံေၾကာင္႔ ဆိုင္အဆင္အျပင္ကို လိုက္ၾကည္႔ေနေသာ ေဟမာန္တစ္ေယာက္ သတိ၀င္လာသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ငါ က ရွမ္းေခါက္ဆြဲ "</span><br /><br />ေႏွာင္း၏ အေမးေၾကာင္႔ စားပြဲထိုးေလးအားမွာၾကားရင္း တဆက္တည္းေႏွာင္းအား ဆက္ေျပာျဖစ္လိုက္သည္။<br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />" ဒီဆိုင္ေလးက အရင္ကဒီလိုမဟုတ္ဘူးဟ။ ငါးႏွစ္တာဆိုတဲ႔ ကာလအတြင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္"</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">" ဟယ္ နင္က အရင္တုန္းက ဒီဆုိင္ကို ေရာက္ဖူးလို႔လား "</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" အင္းေရာက္ဖူးတယ္။ ေရာက္ဖူးရံုတင္မကဘူး ဒီျမိဳ႕ေလးမွာလည္း ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာေနခဲ႔ဖူးတယ္ "</span><br />္<span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br />" ဟယ္ နင္ငါတို႔ကို ဘာမွလည္း မေျပာဘူး။ အခုမွ ေပၚေတာ႔တယ္ "</span> <span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br /><br />" ဟဲ႔ ေဟမာန္က ဒီျမိဳ႕မွာေနခဲ႔ဖူးတယ္တဲ႔ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ေႏွာင္း သူတို႔ကို သြားေျပာမေနနဲ႔။ ေ၀သာလီျပည္ဘီလူးက်တာေတာင္မွ ေတာ္ဦးမယ္။ ဒီအစားဘီလူးေတြ ေသာင္းက်န္းေနတာ နင္႔စကားတိုးမွာ မဟုတ္ဘူး "</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br />" ေအးဟ။ ဒါနဲ႔ ေဟမာန္ နင္လူတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိလား "</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br /><br />" ဟမ္ ဘယ္သူတုန္း "</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">" ဟိုမွာေလ ဆိုင္ေထာင္႔မွာ "</span><br /><br />ေႏွာင္းညႊန္ျပရာသို႔ ၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ ဆိုင္အျပင္ဘက္ေထာင္႔စြန္းတေနရာတြင္ ဗံုေလးတစ္လံုးအား ပိုက္ကာ သူတို႔ရွိရာသို႔ မမွိတ္မသုန္ၾကည္႔ေနေသာ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းလူတစ္ေယာက္။ သူ႔ပံုစံၾကည္႔ရသည္က သူေတာင္းစား ဆိုတာထက္ အရူးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ ပိုတူေလသည္။ ကြ်န္မရင္ထဲ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ သူ႔အၾကည္႔ေတြက နည္းနည္းေလးမွ လႊဲဖယ္မသြား ။ ကြ်န္မ မ်က္၀န္းထဲတြင္လည္း ထိုလူအား ျမင္ဘူးသလိုလို။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ေႏွာင္း ငါေၾကာက္လာျပီ ဟာ။ ဒီအရူးက ငါ႔ကို စိုက္ၾကည္႔ေနတယ္ " </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">" ေအး ဟုတ္တယ္ဟ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ ေဟမာန္ရယ္။ ငါတို႔ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာကို "</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" အမ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ရပါျပီ "</span><br /><br />အသံႏွင္႔အတူ စားပြဲထိုးေလးမွ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ပန္းကန္အား စားပြဲေပၚသို႔ လာခ်ေပးရင္း<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" အမတို႔ ဘာမ်ား ထပ္မွာ ဦးမလဲ ခင္ဗ်ာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">" ဟင္႔အင္း မမွာေတာ႔ပါဘူး "</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">" ဒါနဲ႔ ဟိုအရူးက ဘာလို႔ကြ်န္မတို႔ကို စိုက္ၾကည္႔ေနလဲမသိဘူး ဒီမွာ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းက ေၾကာက္ေနျပီ "</span><br /><br />ေႏွာင္း၏ေျပာစကားေၾကာင္႔ စားပြဲထိုးေလးက အရူးဘက္သို႔ တစ္ခ်က္ေစာင္းငဲ႔ၾကည္႔ရင္း<br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);"><br />" အမေလးတို႔ မေၾကာက္ပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ။ သူက ဘာအႏၱရာယ္မွ မေပးပါဘူး။ တကယ္ဆို သူက အရမ္းသနားဖို႔ ေကာင္းတဲ႔လူတစ္ေယာက္ပါ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" သူက အရင္က လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ စတတ္ေနာက္တတ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ရံ ကဗ်ာေတြလည္း ေရးတတ္တယ္။ "</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />" သူက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ရူးသြားတာလဲ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ေႏွာင္းနင္ကလဲ ေတာ္ေတာ္စပ္စုတာဘဲ "</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />" ငါသိခ်င္လို႔ေပါ႔ ေဟမာန္ရ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" သူ႔မွာ သူအရမ္းခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးရွိတယ္။ အဲဒီ႔ေကာင္မေလးက သူ႔ကို ပစ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း သူလည္း ဒီလိုျဖစ္သြားေတာ႔တာဘဲ အမ။ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးေနရွာတာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">" သနားပါတယ္ေနာ္ "</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);"><br />" သူစိတ္ကူးေပါက္လာရင္ သူ႔လက္ထဲက ဗံုေလးတီးျပီး သီခ်င္းဆိုျပျပီး ပိုက္ဆံေတာင္းတတ္တယ္ အမ "</span> <span style="color: rgb(153, 153, 0);">" တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ သူကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ျပတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကားရဖန္မ်ားေတာ႔ အလြတ္နီးပါးေလာက္ေတာင္ ရေနျပီေလ။ ကဗ်ာနာမည္က လမင္းႏွစ္စင္းသာခဲ႔သည္ တဲ႔ "</span><br /><br />ကြ်န္မေခါင္းကို ေႏြေခါင္ေခါင္ ရုတ္တရက္မိုးၾကိဳးပစ္ခံလိုက္ရသလိုပါဘဲ ။ " လမင္းႏွစ္စင္းသာခဲ႔သည္ " ဒီ....ဒီကဗ်ာက ေမာင္ ကြ်န္မကို ေပးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေပါ႔ ။ ဒါဆို ဒီအရူးက....ဒီအရူးက ။ ကြ်န္မေခါင္းထဲမွာ ေမးခြန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ငါးႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ကာလေတြက မ်က္စိထဲကို ရုပ္ရွင္တကားႏွယ္ တကြက္ခ်င္း တကြက္ခ်င္း ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" အို....မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..ေမာင္ ဒီလို မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး " </span><br /><br />ကြ်န္မ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ေျပာေနမိတယ္။ ေမာင္ ဟာ သူမနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဒီေလာက္အထိျဖစ္လိမ္႔မည္ဟု သူမ မထင္။ အခ်ိန္ကာလာၾကာလာရင္ အလိုလို ေမ႔ေပ်ာက္သြားလိမ္႔မည္ဟုပင္ သူမမွတ္ထင္ခဲ႔မိသည္။<br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />" ဒါနဲ႔ သူ႔နာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္ သိလား " </span><br /><br />ကြ်န္မ အေလာတၾကီးပင္ စားပြဲထိုးေလးအား ေမးလိုက္မိသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">" ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ သူ႔ကို " ဗံုခတ္သူ " လို႔ေခၚၾကတယ္။ သူ႔အရင္နာမည္က မိုးတိမ္တဲ႔ ။ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">" ရွင္ "</span><br /><br />ထိုသို႔ေျပာဆိုေနဆဲမွာပင္ ထိုသူရူး (သို႕မဟုတ္) ေမာင္မွာ ဗံုေလးကို ပိုက္ရင္း ေနရာမွ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြာသြားေလေတာ႔သည္။ ထိုသို႔ထြက္ခြာသြားရင္းမွ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုလည္း သံေနသံထားျဖင္႔ သီဆိုသြားျပန္ေသးသည္။<br /><br />"....ျမတ္ႏိုးလြန္းသူရယ္....ခ်စ္မိုးေစြခဲ႔တယ္......တယ္.....<br />ဘံုၾကိဳးျပတ္တဲ႔ ...ေဒ၀ီနတ္မ်ိဳးႏြယ္.....မ်က္မာန္ေတာ္မညိႈးလိုက္ပါနဲ႔ .....xxxxxx "<br /><br />ေႏြေန႔လယ္ခင္း၏ ျပယုဂ္အျဖစ္ အပူရွိန္က ထင္ဟပ္ေနဆဲ။ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြာသြားသည္႔ ေျခလွမ္းမ်ား ဦးတည္ရာက.......။ ခ်စ္သူေပ်ာက္ရွာပံုေတာ္ အစခရီး။ သံသရာဆိုတာ ရွည္ၾကာလြန္းလွတဲ႔ ခရီးမွာ ဗံုတစ္လံုးနဲ႔ ခ်စ္သူေပ်ာက္ရွာပံုေတာ္ဖြင္႔ ေနတဲ႔ သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဗံုခတ္သံက......လြမ္းဆြတ္ေနမည္လား???? ေၾကကြဲေနမည္လား????? ဒါမွ မဟုတ္ မေရရာတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြနဲ႔ တက္ၾကြေနမည္လား?????<br /><br />ကမၻာေလာက ကေတာ႔သာယာေနဆဲ။ အေရွ႕ဘက္ကေနထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို ေန၀င္ေနဆဲ။ ရာသီေတြကလည္း အလီလီေျပာင္းလဲေနဆဲ ။ ထို႔အတူ သူရူးတစ္ေယာက္ဟာလည္း ခ်စ္သူကို ရွာေဖြရင္း ဗံုကိုတီးခတ္ေနဆဲ.......။ လမင္းႏွစ္စင္းသာခဲ႔တဲ႔ ကမၻာေလးဟာလည္း.....တစ္စစီ တစ္စစီ တစ္ဖဲ႔စီ တစ္ဖဲ႔စီ လြင္႔ပ်က္ေၾကမြရင္း ပဲ႔ေၾကြက်ေနရင္း.......။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-7752125849341168353?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-59803180268741588882009-04-18T22:51:00.003+08:002009-04-18T23:01:20.740+08:00<div style="text-align: center;">ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႔လိုက္တဲ႔ တစ္ႏွစ္တာရဲ႕အစြန္းထြက္ခရီးမွာ<br />အေရႏွစ္ခါလဲတယ္<br />ရင္ကေပါက္ဖြားတဲ႔ ေသြးသားကို<br />ေသမိန္႔ႏွစ္ခါ ခ်ခဲ႔ဘူးတယ္ ။<br /><br />ပညာသည္လည္း မဟုတ္ခဲ႔ဘူး<br />ပညာရွင္လည္း မဟုတ္ခဲ႔ဘူး<br />၀ါသနာကို ရင္မွာပိုက္ရင္းၾကဲခ်လိုက္ေတာ႔<br />နိစၥဓူ၀နဲ႔ တည္တဲ႔ဘံုမွာ<br />ငါ႔ကဗ်ာတစ္ငံုစာေလာက္ေတာ႔ ေသာက္ခြင္႔ရခ်င္မေပါ႔ ။<br /><br />မရွိျခင္းနဲ႔ စခဲ႔တဲ႔ေကာင္းကင္မွာ<br />ေပါင္းစည္းလာတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြလက္နဲ႔<br />ငါ႔ေကာင္းကင္ဘံုက တျဖည္းျဖည္းရုပ္လံုးၾကြလို႔ ။<br /><br />ကိုယ္႔အလံ ကိုယ္ထူလိုက္စမ္းဘာ ။<br /><br />ေလွကားထစ္တိုင္းသာ တက္ခြင္႔ရွိခဲ႔ရင္<br />လူလူခ်င္းနင္းႏိုင္တဲ႔ အခြင္႔ရွိခဲ႕ရင္<br />ရင္ဘတ္မွာျဖစ္တဲ႔ အျမဳေတကို<br />အညဳသေျပေတြက အလဲထိုးႏိုင္ခဲ႔ရင္<br />လူယဥ္ေက်းတို႔ေနတဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ<br />ေသခ်ာတယ္.....မုဒိတာဟာ ပန္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူး ။<br /><br />ေကာက္က်စ္ျခင္းက ရုိးသားျခင္းကိုအႏိုင္ယူ<br />လိမ္လည္ျခင္းက ေျဖာင္႔မတ္ျခင္းကိုအလဲထိုး<br />ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ အေရာင္ဆိုးခံစိတ္ဓါတ္ေတြမွာ<br />အမွန္အမွားဟာ ေရာေထြးလာမွေတာ႔<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္ရင္းက<br />ေလာကပါလအတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထားခဲ႔မယ္ ။<br /><br />ခရာသံေတြရဲ႕ ခြာရွပ္သံေတြလည္း ညံခဲ႔ျပီ<br />ေျပးလမ္းတို႔ရဲ႕ စိန္ေခၚပြဲေတြလည္း စခဲ႔ျပီ<br />ဆိုင္ကလုန္းလည္း ရခိုင္ထဲကို ျဖတ္၀င္ခဲ႔ျပီ<br />လူသိရွင္ၾကား ဘုရားရွိခိုးတတ္တဲ႔လူေတြလည္းရွိခဲ႔ျပီ<br />အေမ႔အတြက္လို႔ ေျပာတဲ႔ပါးစပ္ကလည္း<br />ေသရည္အရက္ဆိုတာကို ေသာက္တတ္ေနခဲ႔ျပီ ။<br /><br />ေလာကေရ.....<br />ငါ..ဟာလူပါ လူက်င္႔လူၾကံေတာ႔ၾကံဦးမေပါ႔<br />လူေတြၾကားမွာ လူပီသခ်င္ေသးသေပါ႔ ။<br /><br />ကဲ...အခု<br />ရင္ဘတ္တူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္က<br />အံခ်လိုက္တဲ႔ အႏုပညာနဲ႔ ငါ႔ေကာင္းကင္ေမွးစက္ဘို႔<br />ေထြးဖက္တဲ႔ေခါင္းစီးတစ္စံု ဆင္ျမန္းရင္း<br />ငါ႔ ကဗ်ာပန္းေတြက ပြင္႔လန္းေနျမဲဘဲ ။<br /><br />ရိုက်ိဳးမႈေတြအတြက္နဲ႔ဘဲ ငါတို႔ခါးေတြ<br />ကိုင္းျမဲကိုင္းဆဲ ညႊတ္ျမဲညႊတ္ေနရဆဲဘဲ ။<br /><br />ေခတ္ကိုက ႏြဲ႕ေႏွာင္းမႈေတြအသာစီးရတဲ႔အခါ<br />မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ ကေလာင္ေတြအေရာင္မထြက္ေတာ႔တာ<br />ငါ....သိပ္စိတ္နာတယ္ သူငယ္ခ်င္း ။<br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ကြ်ႏု္ပ္၏ ဘေလာ႔ခ္ဘန္နာေလးအတြက္ မအားလပ္သည္႔ၾကားမွ တကူးတက အခ်ိန္ယူကာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဒီဇိုင္းေရးဆြဲကူညီေပးေသာ <a href="http://yeinnweipar.blogspot.com/">ယိမ္းႏြဲ႕ပါးမွ ကိုမိုးၾကယ္</a>အား ဤကဗ်ာေလးႏွင္႔အတူ အထူးပင္ ေလးနက္ လိႈက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5980318026874158888?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-52696221872959550232009-04-14T01:21:00.005+08:002009-04-14T01:32:11.575+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SeN04-B-hsI/AAAAAAAAAV0/WY3CZdl-V6I/s1600-h/aa1211.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SeN04-B-hsI/AAAAAAAAAV0/WY3CZdl-V6I/s400/aa1211.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324227706554844866" border="0" /></a>တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ကမ္းကပ္တဲ႔လိႈင္းၾကပ္ခြပ္လိုမ်ိဳး<br />အသံလံုလံုနဲ႔ ထိုးစစ္ဆင္တတ္လာခဲ႔ေတာ႔<br />တေရးႏိုးထဆိုတတ္တဲ႔တေယာသံမွာ ညဟာငိုျပန္တယ္ ။<br /><br />ကာလဆိုတာေတြက ၾကာရွည္လြန္းလွပါတယ္ေလ..။<br /><br />ဘ၀အခ်ိဳကို လိုခ်င္တပ္မက္ၾကတဲ႔လူေတြ<br />ႏိုးစက္အားကိုးနဲ႔ ႏိုးထတတ္တဲ႔မနက္ေတြ<br />ေလွ်ာက္ေနရင္းက ေပ်ာက္သြားတဲ႔လမ္းေတြ<br />ဖြင္႔ထားခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ႔ တံခါးေတြ<br />ဒဏ္ရာကိုေဆးေၾကာဘို႔ စိတ္ခ၀ါခ်ေန႔ေတြ<br /><br />ဒါေတြဟာ...<br />အတုမဟုတ္တဲ႔ အစစ္ေတြလား<br />အစစ္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္တာမ်ားလား ။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြၾကားထဲမွာ<br />ျငိမး္ေအးျခင္းကို ရွာမေတြ႔တတ္ခဲ႔တာ<br />မ်က္ၾကည္လႊာေတြက သစၥာေဖာက္တာလား<br />သံသရာမွာဘဲ ေတာေမွာက္သြားတာလား<br />မေရရာျခင္းဆူးေတြ ၾကားမွာ<br />ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းတစ္ခက္ ရဲရဲေတာက္တိုးထြက္ေနျပန္ေပါ႔ ။<br /><br />ကိုယ္တိုင္ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ ပန္းတပြင္႔ေၾကာင္႔<br />ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ အဆိပ္တက္ခဲ႔ေတာ႔<br />ဘယ္လက္နက္ေတြနဲ႔ ငါ႔ကိုထိုးႏွက္မလဲ<br />အေရမာသေယာင္ထင္ရတဲ႔ ရင္လဲ<br />ႏုံးညႊတ္ကြဲအက္ျခင္းမွာ ရင္းစားလို႔မရႏိုင္ေတာ႔<br />ခလုတ္ထိလို႔အသည္းခိုက္မွ မိုက္မိုက္မဲမဲတမိတယ္<br />အေမရယ္....။<br /><br />ေမ်ာပါေနတဲ႔စိတ္ဓါတ္ကို က်င္ယူဘို႔<br />အသည္းပ်က္လူမွာ လက္မဲ႔ခဲ႔ရေတာ႔<br />သမုဒယကို ပိုက္ေထြးရင္း<br />ေဆြးေျမ့ျခင္းကို ေဖ်ာ္ခ်<br />၀မ္းနည္းျခင္းေတြကို အန္ခ်လိုက္တယ္<br /><br />ေၾသာ္...ဒီဘ၀ ႏွလံုးမိုက္အိမ္ျပန္ခ်ိန္<br />အလြမ္းရင္မွာ လမသာႏိုင္ေတာ႔ဘူး...။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္ အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.wowinsider.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5269622187295955023?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-31849081790133661782009-04-12T16:59:00.005+08:002009-04-12T17:12:10.888+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SeGtlZqI9KI/AAAAAAAAAVs/PWcaeYfUZv4/s1600-h/1472570762_b952365818.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 275px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SeGtlZqI9KI/AAAAAAAAAVs/PWcaeYfUZv4/s400/1472570762_b952365818.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323727092583036066" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဘ၀ကို တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔<br />ခြ်န္ျမထက္ျမက္တဲ႔ စိတ္လက္နက္ကိုတပ္ဆင္ရင္း<br />ကန္႔သတ္ခ်က္က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔ စကားလံုးသတ္ရပ္၀န္းမွာ<br />အတၱစားသီအိုရီတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ သံစဥ္ေတးဂီတနဲ႔<br />ပ်ံသန္းျခင္း ေမာ္ကြန္းအစ<br />ကံၾကမၼာက ခါးသက္လြန္းတယ္ ။<br /><br />မေရရာျခင္းေတြနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႕ခင္မင္ရင္း<br />ၾကမ္းတမ္းျခင္းနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ႔တဲ႔<br />စိတ္အေရာင္စံု ႏြံနစ္ေန႔ရက္ေတြထဲ<br />သက္တန္႔ထဲမွာ မိုးၾကိဳးတို႔ကခုန္<br />ငါ႔ဘ၀ရဲ႕ ေသာင္ျပင္အစံုမွာ<br />တိုက္စားျခင္း ေလးညိႈ႕တင္သံေတြပဲ႔တင္ထပ္လို႔ေပါ႔ ။<br /><br />သံသရာအတြက္တဲ႔...<br />တပ္တပ္မက္မက္ ျခံဳလႊမ္းလိုက္တဲ႔၀တ္ရံုမွာ<br />အငံုအဖူး ႏွလံုးသားတစ္စံု<br />ရိုက္ခတ္ျခင္း ဒဏ္ခံရင္း<br />ၾကိဳးစား ျပံဳးျပေနတတ္ခဲ႔တာ<br /><br />ေလာကဓံေရ......<br />ဒါ..မင္းေပးတဲ႔ သင္ခန္းစာေတြေပါ႔ ။<br /><br />ေသာကကို ေက်ာပိုးရင္းက<br />ရင္နင္႔စြာ က်ဆံုးသြားခဲ႔တဲ႔<br />အစြန္႔ပစ္ခံညရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ<br />တစ္ကိုယ္စာအတၱေတြအတြက္ ငါ႔က်င္းငါတူးရင္း<br />၀မ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔ ျမဳပ္ႏွံပစ္လိုက္တယ္<br /><br />ငါ႔ဗိမၼာန္ ရာသက္ပန္အထီးက်န္...။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.flickr.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3184908179013366178?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-32435520097006399842009-04-10T05:39:00.003+08:002009-04-10T05:44:43.992+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sd5rqWlFKXI/AAAAAAAAAVk/i8St9h95UCA/s1600-h/Sacred_Geometry.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sd5rqWlFKXI/AAAAAAAAAVk/i8St9h95UCA/s400/Sacred_Geometry.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322810184958290290" border="0" /></a>စိတ္ေရ......<br />၀ိညာဥ္ျခင္းထိုးႏွက္တဲ႔ တိုက္ပြဲေတြကိုရုပ္သိမ္း<br />မွီခိုရာမဲ႔လြင္႔ေမ်ာျခင္းကို အရွိန္သတ္လို႔<br />တပ္မက္မႈကင္းတဲ႔ တည္ျငိမ္ျခင္းမွာ<br />မင္း..ရပ္ေနၾကည္႔လိုက္ပါ..။<br /><br />အေၾကာင္းအရာ အသစ္အေဟာင္းေတြ<br />ေျပာင္းျပန္စီးတဲ႔ျမစ္ အေၾကာင္းေတြ<br />ေဆြးေျမ့ပ်က္စီးေနတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕မ်က္လွည္႔ဆန္ဆန္ညေတြ<br />ေရႊေရာင္ေတာက္ခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ေဘာင္ေနေရာင္ေတြ<br />အားလံုးကိုေမ့ပစ္ရင္း ေျခအစံုရပ္ျခင္းမွာ<br />တည္ျငိမ္ညိမ္းေအးျခင္းနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႕လို႔ ။<br /><br />စိတ္ေရ.....<br />အခိုင္ျမဲဆံုး က်စ္တဲ႔ၾကိဳးေတြနဲ႔<br />ဘ၀ကို ခ်ည္ေႏွာင္ျမဲျမံေတာ႔<br />ဒဏ္ရာအရႈိးရာေတြ အျပည္႔နဲ႔<br />အံခဲရင္း ကုတ္ဖဲ႔တက္ခဲ့တဲ႔ေန႔ရက္ေတြမွာ<br />ရင္ဘတ္ရဲ႕ အျမဳေတဟာ<br />နာက်င္မႈဖံုးလႊမ္းရင္း အဆန္လမ္းမွာ<br />လက္ပန္းက်လိမ္႔မေပါ႔...။<br /><br />တိုးထြက္လာတဲ႔ေနမင္းဟာ ညကိုခ၀ါခ်သလို<br />ျဖစ္တည္လာတဲ့ ရွင္သန္ျခင္းမွာ<br />အတၱတံတိုင္းကို ထြင္းေဖာက္ျဖိဳခ်ဘို႔အတြက္<br />စိတ္ဟာ တူရြင္းတစ္လက္ ေဆာက္တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္မယ္ ။<br /><br />မွတ္ေက်ာက္ရဲ႕သီအိုရီမွာ အရည္အေသြးကိုေတာက္ေျပာင္ေစခဲ့ရင္<br />ကိုယ္႔အေရာင္ကုိယ္တင္ဘို႔ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေဆးေၾကာျခင္းမွာ<br /><br />စိတ္ေရ.......<br /><br />အတိတ္နဲ႔ အနာဂါတ္ကိုေမ႔လို႔<br />ပစၥဳပန္ဆိုတဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔မွာ<br />တို႔ေတြ ရပ္လိုက္ၾကရေအာင္ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.myspace.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3243552009700639984?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-36354976581810815302009-04-09T03:29:00.004+08:002009-04-09T11:08:20.783+08:00<div style="text-align: center;">သမုဒယေတြ ပါးလ်ားလာတဲ႔ေခတ္ထဲ<br />အထင္ကရနဲ႔ ဂုဏ္ဓနေတြၾကီးစိုး<br />ကိုယ္႔အကိ်ဳး ကိုယ္ၾကည္႔ရင္း<br />ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ကေ၀ေတြၾကား<br />၀ကၤ၀ုတၱိေတြလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါဘဲ<br />ထြန္းကားတိုးတက္ေနလိုက္ၾက ။<br /><br />ဘ၀ကိုေတာင္းလိုရက္ရင္း ကိုယ္႔၀ါသနာနဲ႔ခ်ခင္း<br />ေပးဆပ္လိုက္ရျခင္းအတြက္ တရိႈက္မတ္မတ္ေသာက္သံုးေတာ႔<br />ရရွိခဲ႔တဲ႔အေျဖ ပိုင္ဆိုင္လိုက္တဲ႔ရလာဒ္<br />အထီးက်န္မႈတဲ႔လား..။<br /><br />ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ေလးဆယ္႔သံုးႏွစ္တာမွာ<br />အၾကင္နာေတြပိုင္ဆိုင္ရင္း နာက်င္မႈေတြေထြးေပြ႔ရင္း<br />ရင္ႏွီးကြ်မ္း၀င္ခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ရဲ႕ရုပ္ၾကြင္းမွာ<br />သူဟာ အဓိပတိတစ္ပါးလည္း ျဖစ္လိမ္႔မယ္<br />သူဖုန္းစားအသြင္လည္း ယူခဲ႔တယ္<br />ျခေသၤ႔နဲ႔လည္း တစ္ဂူထဲအိပ္ခဲ႔တယ္<br />ကဗ်ာေတြနဲ႔လည္း ေပ်ာ္ပါးခဲ႔ဘူးတယ္ ။<br /><br />ေျပာင္းလဲလာတဲ႔ ကံတရားကို<br />ျဖစ္ျဖစ္ျမည္ေအာင္ က်စ္ရင္းက<br />တက္ခဲ႔လိုက္တဲ႔ ဘ၀ရဲ႕တိုက္စားခံကမ္းပါးမွာ<br />သူဟာ မားမားရပ္ေနတယ္<br />သူျမတ္ႏိုးတဲ႔ ၀ါသနာကိုေထြးေပြ႕ရင္း<br />သူ႔ရင္ႏွလံုးကို သူကိုုယ္တိုင္ဆုပ္ကိုင္ရင္း<br />တပ္မက္မႈမ႑ိဳင္မွာ ကဗ်ာပန္းေတြလိႈင္လိႈင္ပြင္႔တယ္ ။<br /><br />အရာရာကို ျပင္ဆင္လိုက္တဲ႔ မိုင္တိုင္ေလးဆယ္ေက်ာ္မွာ<br />ဘ၀ကို ရင္႔က်က္မႈနဲ႔ ေမာင္းႏွင္ရင္း<br />ေန႔သစ္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းမယ္႔ "သူ"<br />ကမ္းေပးလာတဲ႔ ခ်စ္သူလက္တစ္ဖက္ကိုဆုပ္ကိုင္ရင္း<br />ျဖတ္သန္းမယ္႔ဘ၀သက္တမ္း အျပံဳးပန္းေတြလႈိင္ေစ..။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕အကိုအရင္းလိုလည္းျဖစ္ ဆရာဆိုလည္း မမွားတဲ႔ အကိုမင္းသုခရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ ဒီကဗ်ာေလးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ အကိုေရ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ား<br />စြာအထိ ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ႔မႈ အေပါင္းခေညာင္းပါေစလို႔ ေမြးေန႔ဆုမြန္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ အကို။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3635497658181081530?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-42075192370750125372009-04-06T05:27:00.005+08:002009-04-06T05:38:31.224+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdkiaHwtw3I/AAAAAAAAAVc/mcJ9U3hR0kE/s1600-h/presents_cp.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdkiaHwtw3I/AAAAAAAAAVc/mcJ9U3hR0kE/s400/presents_cp.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321322266870268786" border="0" /></a>ရာဇ၀င္က ေပါက္က်ိဳင္းရဲ႕လွံ<br />ျမဲျမံတဲ႔ပင္စည္ကို ထုတ္ျခင္းေဖာက္၀င္သလိုမ်ိဳး<br />ပိန္းပိတ္တဲ႔ ညအေမွာင္မွာ<br />လအေရာင္ ထိန္၀ါစြာထြန္းလင္းသလိုမ်ိဳး<br />ဥေဒါင္းတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာ<br />လွပျခင္းတို႔ျခံရံ အေရာင္တင္သလိုမ်ိဳး<br /><br />ျဖစ္တည္ခံစား ရင္တြင္းထိုးဆင္းတဲ႔ျမွား<br />ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕မႈကို စားသံုးရင္း<br />လွပေက်ာ႔ရွင္းမႈကို ၀တ္ဆင္ရင္း<br />နက္ရႈိင္းထက္ျမစြာ စြဲငင္ရစ္ေႏွာင္<br />ဘ၀ဆိုတာကို ထုတ္ျခင္းေဖာက္ေအာင္ စူးနစ္၀င္ခဲ႔တယ္ ။<br /><br />သဲတစ္မႈန္ဟာ ကမၻာရဲ႕အစိတ္အပိုင္း<br />ကမၻာတစ္ခုဟာ စၾကာ၀ဠာရဲ႕အစိတ္အပိုင္း<br />စၾကာ၀ဠာဟာ အနႏၱမ်ားစြာရဲ႕အစိတ္အပိုင္း<br />ဘ၀ဆိုတာဟာလည္း သံသရာရဲ႕အစိတ္အပိုင္း<br /><br />မေရရာမႈေတြကဘဲ ျခံဳသိုင္းလႊမ္းရစ္ေနတာလား<br />တြယ္တာမႈေတြကဘဲ ထံုထိုင္းလြမ္းရစ္ေစတာလား<br />တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ေပၚေပါက္ဖူးတဲ႔အရာမ်ားစြာထဲမွာ<br />အရာတစ္ခုဟာ ျမဲျမံေနခဲ႔တယ္ ။<br /><br />အတိတ္ ပစၥဳပန္ အနာဂတ္<br />ကာလသံုးပတ္စလံုးမွာ မ႑ိဳင္<br />ျမတ္ႏိုးျခင္း အလံကိုင္တဲ႔<br />ႏွလံုးသားတပ္ရဲ႕ သံေယာဇဥ္သူရဲေကာင္း<br />တစ္ၾကိမ္သာတိုက္တဲ႔ပြဲမွာ မရႈမလွက်ဆံုးသြားခဲ႔တာ<br />နယူတန္ရဲ႕နိယာမေတြ ရိုက္ခ်ိဳးခံခဲ႔ရလို႔ေပါ႔ ။<br /><br />တြယ္ငင္ေႏွာင္ရစ္ မႈေတြတင္းၾကပ္ရင္း<br />သီတင္းတစ္ပတ္မွာ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာသာ<br />ရက္ရာဇာ ျဖစ္တတ္ခဲ႔တဲ႔...ငါ<br />ဥပကၡာျပသဒါး ေအာက္<br />တစ္စျခင္းစီ လိုက္ေကာက္ခဲ႔ရတဲ႔ရင္ဘတ္အတြက္<br />စီရင္ခ်က္ခ် ေန႕ရက္မွာ<br /><br />ေသခ်ာပါတယ္..<br />ေကာင္းကင္က လမသာဘူး ။<br /><br />အျပစ္ကို ျမဴတစ္မႈန္မွ်မတင္ခဲ႔ေလေတာ႔<br />သစၥာတရားကို တိုင္တည္ဦးညႊတ္ရင္း<br />ခ်စ္သူအတြက္ ပူပန္ျခင္းမွာ<br />ရင္ကြဲျခင္းေ၀ဒနာနဲ႔ ေထြးေပြ႕ႏႈတ္ဆက္<br />ရင္ခုန္သံ အခ်က္တိုင္းကိုလက္ဖြဲ႕ခဲ႔တယ္<br /><br />ငါ႔ရင္ခြင္ ေၾကြကာနင္႔ေလသမွ်<br />မင္းကိုယ္မွာ ေ၀ဒနာလြင္႔ေစသား..။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.awesomeclipartforeducators.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4207519237075012537?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-48131804117959102832009-04-03T01:43:00.005+08:002009-04-03T04:10:07.037+08:00<span style="color: rgb(153, 0, 0);">စကားခ်ီး ။ ။</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">တေန႔သ၌ ကြ်ႏု္ပ္သည္လုပ္ငန္းခြင္၌တက္ၾကြစြာ ငိုက္မ်ဥ္းေနလ်က္ရွိေလ၏။ သို႔ေသာ္ ၾကာရွည္စြာ ငိုက္မ်ဥ္းႏိုင္ျခင္းကား မစြမ္းသာေပ။ အဘယ္အတြက္မူ ကြ်ႏု္ပ္၏ အလုပ္ရွင္သူေဌးေရာက္ရွိလာသျဖင္႔ လြန္စြာမွပင္ အားထုတ္၍ အလုပ္လုပ္ေနသေယာင္ ဟန္ေဆာင္ထားရေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္းကမၻာေပၚ၌ အေလးဆံုးအရာသည္ မ်က္ခြံျဖစ္ရကား ကြ်ႏု္ပ္မွာ အိေျႏၵမဆည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ပ်က္ရြင္းေနေလ၏။ ထိုသို႔ ယိုင္လဲလုနီးနီးျဖစ္ေနသာ ကြ်ႏု္ပ္၏အေျခအေနအား ထိန္းသိမ္းရန္အတြက္ ကြ်ႏု္ပ္၏အာရံုတို႔အား လႊဲေျပာင္းရန္ သူေဌးအလစ္၌ ကြ်ႏု္ပ္၏ေကာင္းကင္ေလးရွိရာသို႔ ေရာက္ရွိခဲ႔ေလ၏။<br /><br />ထိုသို႔ေရာက္ရွိလွ်င္ ေရာက္ရွိျခင္း စီဘံုးဟုေခၚတြင္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္မိတ္ေဆြမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ား သိမ္းဆည္းရာ ျပတိုက္ေလး၌ အသစ္စက္စက္ မွတ္တမ္းေလးတစ္ေစာင္အား အမွတ္မထင္ေတြ႔လိုက္ရေလေတာ႔၏။ ထိုမွတ္တမ္းေလးမွာ ကြ်ႏု္ပ္လြန္စြာမွပင္ ခင္မင္လွ၍ ကြ်ႏု္ပ္အားလည္း လြန္စြာမွပင္ ခင္မင္ၾကေသာ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ၾကသည္႔ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကိုရင္ေနာ္ႏွင္႔ မခင္ေလးငယ္<span style="color: rgb(0, 0, 0);">တို႔</span></span> </a>၏ မွတ္တမ္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ႔သည္။ ထိုမွတ္တမ္းတြင္ ပါ၀င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ဖတ္ရႈမိသည္႔ခဏ၌ပင္ ကြ်ႏု္ပ္ရင္ဘတ္သို႔ ေလာ္ရီကား တက္ၾကိတ္သည္႔ႏွယ္ အသက္ရႈက်ပ္သြားေလေတာ႔သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဟူမူ မွတ္တမ္း၌<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">"ခ်စ္ျခင္းဗလပြျဖင္႔ TAG ေတာ္မူ၏ ဟဲ ဟဲ..."</span><br /><br />ဆိုေသာစာမွာ ကြ်ႏု္ပ္အား မ်ားစြာ အသက္ရႈက်ပ္ေစေလ၏။ အဘယ္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးသားရန္ ကြ်ႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြၾကီးမ်ား တက္ဂ္ပါသနည္း။ ျပင္းျပလာေသာ သိခ်င္စိတ္မ်ားအား မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ေတာ႔ေသာေၾကာင္႔ ခ်က္ျခင္းလိုပင္ အႏွီမိတ္ေဆြၾကီးမ်ားရွိရာ အိမ္ေဂဟာသို႔ တက္သုတ္ရိုက္ ခ်ီတက္ခဲ႔ေလေတာ႔သည္။ အိမ္သို႔ေရာက္လတ္ေသာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ အသံျပဳ ေခၚငင္ပါေသာ္လည္း မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ထြက္လာျခင္းငွာ မေတြ႔ရွိရသျဖင္႔ ကြ်ႏု္ပ္သည္လည္း တတ္သည္႔ပညာ မေနသာသည္႔အေလ်ာက္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ပညာျဖင္႔ပင္ ယင္းမိတ္ေဆြၾကီးတို႔၏ တံခါးကိုဖြင္႔ကာ ၀င္ေရာက္ခဲ႔ေလေတာ႔သည္။<br /><br />ထိုသို႔ ၀င္ေရာက္သည္ဆိုျခင္း၌ ကြ်ႏု္ပ္အေနႏွင္႔ မည္သို႔ေသာ ပစၥည္းတစ္စြန္းတစ္စမွ ခိုးယူလိုေသာ စိတ္မရွိဘဲ မည္သည္႔အေၾကာင္းအရာအားတက္ခ္သည္ ဆိုေသာ သိခ်င္စိတ္တစ္ခုုတည္းသာ ရွိသည္ဆိုသည္ကိုမူ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ လြန္စြာရင္းႏွီးခင္မင္ၾကေသာ ကြၽႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြၾကီးမ်ား သိလိမ္႔မည္ဟု ေမွ်ာ္လင္႔မိေလ၏။ ထိုသို႔ တြန္းဖြင္႔ ၀င္ေရာက္ရင္း အႏွီမိတ္ေဆြၾကီးမ်ား၏ တက္ခ္ကို ရွာေဖြဖတ္ရႈရာ ယခင္႔ယခင္ ေရးသားထားေသာ အေဟာင္းမ်ားအား ျပန္လည္ဆန္းသစ္ရန္ တက္ခ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို သိရွိရေလ၏။ သို႔မွသာလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္လည္း အနည္းငယ္ စိတ္ေအးရေလေတာ႔၏။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္၏မိတ္ေဆြၾကီးမ်ားႏွင္႔ ကြ်ႏု္ပ္ေလးစားရေသာ စာဖတ္သူ၊ ဘေလာ႔ခ္ဂါေမာင္ႏွမမ်ားအား ျပန္လည္ တင္ျပႏိုင္ရန္အလို႔ငွာ စဥ္းစားခန္း၀င္ရေလေတာ႔၏။<br /><br />ကြ်ႏု္ပ္မွာ ကဗ်ာေရးသားေသာ ဘက္၌အားသန္သူျဖစ္သည္႔အေလ်ာက္ ေရးခဲ႔ဘူးေသာ ကဗ်ာမ်ားစြာရွိေလ၏။ သို႔ေသာ္ကြ်ႏု္ပ္၏ကဗ်ာမ်ားမွာ ဖတ္ရႈသူမ်ားအတြက္ စိတ္အပန္းေျပစရာ နည္းပါးလွသည္ ျဖစ္သည္႔အေလ်ာက္ ကြ်ႏု္ပ္မွာလြန္စြာမွပင္ အားနာျခင္းျဖစ္မိေလ၏။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္ကူးျဖင္႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔ေသာ အိမ္ေလးတစ္လံုးႏွင္႔ ကြ်ႏု္ပ္ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းသားဘ၀ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳဆံုခဲ႔ရေသာ ရီေမာဖြယ္ရာ အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးတစ္ခုအား ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္လည္ဆန္းသစ္ျခင္းျဖင္႔ ကြ်ႏု္ပ္ မိတ္ေဆြၾကီးမ်ား၏ တက္ဂ္ကို ေရးသားလိုက္ရပါေၾကာင္း။၊<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">စိတ္ကူးနဲ႔ေဆာက္တဲ႔အိမ္</span><br /></span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdTz8jOqWtI/AAAAAAAAAVU/XGZMKRnS1xM/s1600-h/BS_DHS_nd15190.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 262px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdTz8jOqWtI/AAAAAAAAAVU/XGZMKRnS1xM/s400/BS_DHS_nd15190.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320145281405835986" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">အခမ္းနားဆံုး အလွတရားေတြနဲ႔ ဖြဲတည္ရင္း<br />ရွိန္းျမေႏြးေထြးျခင္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔...။<br /><br />အဲဒီေနရာေလးမွာ...<br /><br />ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူက်ခဲ႔<br />အသည္းခ်င္းေတြ ေထြးေပြ႔ခဲ့<br />နားလည္သိတတ္မႈေတြ မွ်တခဲ့..။<br /><br />ႏွစ္ေယာက္ထဲပါ<br />အရာရာ ျပည္႔စံုေနခဲ့တယ္...။<br /><br />ကႏၱာရလို ေနရာမ်ိဳးမွာ<br />ေနေျပာက္မတိုး ေတာအုပ္စိုက္ခ်င္တဲ႔....ငါ<br />စိတ္ကူးအေတြးနဲ႔ ေဆာက္တဲ႔အိမ္မွာ<br />အိပ္မက္ေတြက<br />ရင္တိမ္းညႊတ္စြာ သာယာခဲ့...။<br /><br />ႏွစ္ကိုယ္႔တစ္စိတ္ အိပ္ခန္း<br />သမုဒယလႊမ္း ၾကမ္းျပင္<br />ရင္ေငြ႕ခ် ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္နဲ႔<br />သပ္ရပ္တဲ႔ ဧည္႔ခန္း<br />သံေယာဇဥ္ ေျမနီလမ္းထဲ<br />ေနျခည္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ ေထြးဖက္<br />ေမတၱာဓါတ္နဲ႔ ေဆာက္တဲ့အိမ္<br />သစၥာပႏၷက္ရိုက္ရင္း ျဖစ္တည္<br />ငါ႔.. ျမတ္ႏိုးျခင္းႏွင္းဆီ<br />မင္းပန္ဆင္ဘို႔ ဖူးပြင္႔ေနခဲ့...။<br /><br />အတင္းၾကပ္ဆံုး ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ရင္း<br />အျမတ္ႏိုးဆံုး သီက်ဴးတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းသံစဥ္ေတြၾကား<br /><br />ခ်စ္သူေရ......<br /><br />ကိုယ္တို႔အိမ္ေလးမွာ ဆည္းလည္းေလးေတြေတာင္<br />ရင္...ခုန္...တတ္...ေန....ျပီ..။<br /><br /></div><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.homeplaninfo.com ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">အမွတ္တရအလြဲ(သို႔) ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႔ကားမီး</span><br /></span></div><br />ပူျပင္းအိုက္စပ္လွတဲ႔ ေႏြရာသီေန႔တေန႔....<br /><br />အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းသြားတုန္း ေတြ႕ၾကံဳရတဲ႔အလြဲေလးတစ္ခုေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္က အင္းစိန္မွာ GTI မွာ ပထမႏွစ္တက္ခါစ။ ေက်ာင္းဖြင္႔တာ ၃လေလာက္ဘဲ ရွိေသးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီေန႔က ဘယ္လိုအိပ္ခ်င္မွန္းကို မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္းအိပ္ခ်င္တဲ႔ မ်က္လံုးကိုအတင္းျပဴးျပီး အိမ္ကထြက္လာခဲ႔တယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ေတာ္ေတာ္ပူတာ။ ေျမနီကုန္းကားဂိတ္မွာ ကားေစာင္႔ေနရင္း ပူျပင္းလွတဲ႔ေနမင္းကို ရန္လုပ္ေနေသးတယ္။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ ၄၅aricon-busၾကီးေရာက္လာပါေကာ။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ကားနား ေျပးသြားျပီး ကားေပၚတက္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးရွင္ စပယ္ယာကလည္း အတင္းတြန္းတင္ေနတာ။ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ဘူးဗ်ာ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္႔ လက္ထဲမွာ Tကပါေသးတယ္ေလ။ ေက်ာပိုးအိတ္ကဖက္၊ ဒီၾကားထဲ ေက်းဇူးရွင္က အတင္းတြန္းတင္ေတာ႔ စိတ္ထဲကေန ေမတၲာပို႔လိုက္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ ထို္င္စရာေလးမ်ား ရႏိုင္မလားလို႔ မ်က္စိကေလးကစားလိုက္တယ္။ ေတြ႕ပါျပီဗ်ာ ဟိုးေနာက္ဆံုးတန္းမွာ။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း သူမ်ားမထိုင္ခင္ ကဗ်ာကယာ ေျပးဦးလိုက္တာေပါ႔။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"ဟဲ႔ ဟဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္တာလဲ..."</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"ဟာ" "ကေတာ႔ေနာ္ အမ ေဆာရီး.."</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္တာေတာင္ သူကမ်က္ေထာင္႔နီၾကီးနဲ႔ ၾကည္႔တုန္း။ သူစိတ္ဆိုးမယ္ ဆိုလဲဆိုးခ်င္စရာပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္က ေနရာရလုိေဇာနဲ႔ အေျပးေလးသြားေတာ႔ လက္ထဲကTကို ခဏေမ႔သြားတယ္၊ အဲဒီမွာတင္ Tတံေခါင္းက အဲဒီအမၾကီးလက္ကို ခ်ိတ္မိျပီး ကြ်န္ေတာ္သြားတဲ႔ေနာက္ ကိုသူကယိုင္ျပီးေတာ႔ ပါလာတာ။ သူ႕ၾကည္႕ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္နာသြားတဲ႔ ပံုဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေဆာရီးေျပာျပီး အသာေလးလစ္ထြက္ လာလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတန္းက ခံုမွာ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး စပယ္ယာ ကားခလာေကာက္တာနဲ႔ ပိုက္ဆံထုတ္ေပးလိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ေလး ေပါင္ေပၚတင္ Tတံကို ဒူးႏွစ္ဖက္နဲ႔ ညွပ္ျပီး စငိုက္ေတာ႔တာေပါ႔။ မဟာျမိဳင္မွတ္တိုင္ ေရာက္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေဘးက တစ္ေယာက္ဆင္းသြားျပီး အသက္၅၅ ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ႔မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ေဘးကို ၀င္ထိုင္လိုက္တာ သိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ငိုက္ရင္းကေန ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"မီးေတြ မီးေတြ ကားေနာက္မွာ မီးေလာင္ေနျပီ"</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"စပယ္ယာ ကားေနာက္မွာ မီးေလာင္ေနျပီ"</span><br /><br />ဆိုတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေဘးက မိန္းမၾကီး စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံၾကားမွ ဆတ္ကနဲ လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕ လိုက္ေတာ႔ ကားေနာက္မွာ မီးခိုးလံုးၾကီးေတြက အူထြက္လာတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဒီမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္႔ေဘးက မိန္းမၾကီးက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ထေျပးေတာ႔တာဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘယ္ရလိမ္႔မလဲ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ဇတ္ကနဲ ေကာက္လြယ္ Tကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ျပီးေျပးေတာ႔တာေပါ႔။ ဟိုမိန္းမၾကီးက ေရွ႕က ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္ကေပါ႕။ ကားေပၚမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္တာေပါ႔။ အဲဒီမွာတင္ စပယ္ယာက<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပးေနတာတုန္း မီးေလာင္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အင္ဂ်င္က်ေနလို႔ မီးခိုးအလံုးလိုက္ ထြက္ေနတာ"</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">"မသိဘူးေလေတာ္ မီးခိုးေတြအမ်ားၾကီး ထြက္ေတာ႔ က်ဴပ္ကမီးေလာင္တယ္ထင္လို႔ေပါ႔.."</span><br /><br />လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို နဲ႔ ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႔ သူ႔ေနရာသူ ျပန္သြားထိုင္ေနေလရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္႔ မွာေတာ႔ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းကို မသိေတာ႔ဘူး။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ သူ႕ေနာက္ကလိုက္ေျပး မိတာကိုး။ တစ္ကားလံုးကလည္း ျပံဴးစိစိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ၀ိုင္းၾကည္႕ ေနၾကေလရဲ႕။ တစ္ခ်ိဴ႕မထိန္းႏုိင္တဲ႔ သူေတြဆို အသံထြက္ျပီးေတာင္ ရီေနေလရဲ႕။ ဟိုမိန္းမၾကီးကေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္သလို သြားထိုင္ေနႏိုင္ေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္မွာေတာ႔ ရွက္လြန္းလို႔ နီးစပ္ရာ မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီးေနာက္ကား ေျပာင္းစီးခဲ႔ရပါေကာ။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">မိုးျမင္႔တိမ္</span><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4813180411795910283?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-35282660650102167692009-04-01T21:21:00.005+08:002009-04-01T21:29:43.999+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdNqx-WaIKI/AAAAAAAAAVE/egOmjIf2ncM/s1600-h/turtledove.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 350px; height: 349px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SdNqx-WaIKI/AAAAAAAAAVE/egOmjIf2ncM/s400/turtledove.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319712991637807266" border="0" /></a>အဲဒီသစ္ပင္ေပါ႔...<br />ေျခလက္ေတြ သုတ္သင္ခံရတိုင္း<br />ဘ၀ကို က်ိန္စာတိုက္တိုက္ေနတတ္တာ ။<br /><br />ေျခာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံခံရတဲ႔ ရြက္ေၾကြေတြအတြက္<br />ေရေသာက္ျမစ္ကို အဆက္ျဖတ္ရင္းက<br />ေလာကကို ေလွာင္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္<br />ရင္ဘတ္မွာ အက္ရာေတြထင္ရင္းနဲ႔ေပါ႔ ။<br /><br />ျဖစ္တည္ျခင္းကို တိုက္စားခံရရင္း<br />ျပဌာန္းခ်က္ ခပ္ညစ္ညစ္နဲ႔<br />ဘ၀ထဲကို တိုး၀င္လာခဲ႔လိုက္တာ<br />ရုန္းထြက္ျခင္း ကမ္းပါးေရာက္မွ<br />လကေလွာင္ပိတ္ခံထားရမွန္း သိတယ္ ။<br /><br />စြန္႔ပစ္ျခင္းခံညနဲ႔ အေရာင္ခြ်တ္ခံရတဲ႔ဘ၀မွာ<br />ဂုဏ္သိကၡာအတြက္တဲ႔ ငါ႔ရင္ဘတ္ျမစ္ထဲ<br />လူမဆန္တဲ႔ဒဏ္ရာေတြ စိုက္သြင္းခဲ႔လိုက္ၾက ။<br /><br />တကယ္ေတာ႔...<br />ျမစ္ေတြက်ယ္ဘို႔ အတြက္<br />ေသာင္ျပင္အသက္ေတြ စေတးခဲ႔ရတာ ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးမွာ...<br />ခ်ဥ္ဆီလိႈက္တိုင္း ကဗ်ာေတြထပြင္႔တတ္တဲ႔ရာသီအေရာက္<br />ဟန္ေဆာင္မႈကိုရြံမုန္းသြားတဲ႔ သစ္ပင္ဟာ<br />သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးကို သူခြာခ်လိုက္တယ္ ။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br /></div><div style="text-align: center;">မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.library.uvic.ca မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-3528266065010216769?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-62016845442425364532009-03-30T03:39:00.005+08:002009-03-30T09:19:21.426+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc_Or_-kEyI/AAAAAAAAAU8/ZUsieYrqsBw/s1600-h/257594005_fd7d33f01a_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc_Or_-kEyI/AAAAAAAAAU8/ZUsieYrqsBw/s400/257594005_fd7d33f01a_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318696940251386658" border="0" /></a>ႏႈတ္ဆက္သူေတြ ႏႈတ္ဆက္ၾကျပီ<br />ထြက္ခြာသူေတြ ထြက္ခြာၾကျပီ<br /><br />ျပံဳးက်န္ရစ္သူေတြ ရွိတယ္<br />မုန္းက်န္ရစ္သူေတြ ရွိတယ္<br />လက္ျပႏႈတ္ဆက္သူေတြ ရွိတယ္<br />ေဆြးေျမ့ငိုေၾကြးသူေတြ ရွိတယ္<br />၀မ္းသာၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ျမဳးတဲ႔အျပံဳးေတြရွိတယ္<br />ရင္ႏွလံုးညိႈးခ်ံဳး ရႈံုးသူရဲ႕ အလြမ္းေတြရွိတယ္<br />ေနျခည္ျဖာလင္းလက္ အခ်စ္ရဲ႕ရက္ေတြရွိတယ္<br />ရင္နင္႔တိုက္စား မိုက္မွားတဲ႔ညေတြရွိတယ္ ။<br /><br />ကမၻာေျမက လမိုက္ညကိုႏႈတ္ဆက္<br />ၾကယ္တာရာက ကုမုျဒာကိုႏႈတ္ဆက္<br />ေနျခည္ႏုႏုက မနက္ခင္းကိုႏႈတ္ဆက္<br />အံု႔မိႈင္းေနတဲ႔ အလြမ္းတိုင္းျပည္ကို<br />လ်စ္လ်ဴရႈ ခ်စ္သူက ႏႈတ္ဆက္<br />စာနာမႈေတြကို စြန္႔လႊတ္ျခင္းကႏႈတ္ဆက္<br />ခင္မင္သူေတြကို ခြဲခြာျခင္းကႏႈတ္ဆက္ ။<br /><br />ကဲ...<br />ယိုင္နဲ႔နဲ႔ကမ္းပါးေတြေတာင္<br />ပင္လယ္ဆီကို ေမ်ာပါေနၾကေပါ႔ ။<br /><br />ဘ၀အခါးတဲ႔<br />ရင္နင္႔သြားေစေလာက္ရဲ႕<br />အမွားကို အေရာင္ထပ္ရင္း<br />နက္သထက္နက္လာခဲ႔လိုက္တာ<br />သန္းေခါင္ေတြသာ မ်ားမ်ားလာခဲ႔တယ္ ။<br /><br />ျမစ္တို႔ရဲ႕ လွည္႔စားျခင္းဟာ<br />ေဗဒါအတြက္ ဆုလာဘ္ျဖစ္ခဲ႔ရင္<br /><br />ေကာင္းကင္ရယ္...<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္လိုက္မွေတာ႔<br />တိမ္ညိဳေတြ ျပိဳတာမဆန္းေတာ႔ဘူး ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.flickr.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6201684544242536453?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-50132062798424369732009-03-29T23:07:00.007+08:002009-03-29T23:32:47.095+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc-PVE3z2cI/AAAAAAAAAU0/OhbWjy0VLHg/s1600-h/He+Ain%27t+Heavy-+He%27s+My+Brother.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc-PVE3z2cI/AAAAAAAAAU0/OhbWjy0VLHg/s400/He+Ain%27t+Heavy-+He%27s+My+Brother.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318627277195696578" border="0" /></a>မင္းမွတ္မိေသးလား<br />အေမဆူတိုင္း မင္းအတြက္ကူေျပာတတ္ခဲ႔တာေတြ<br />တစ္ဆိုင္တည္း အတူထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြ<br />အတူေသာက္ခဲ႔တဲ႔ အရက္ေတြ<br />ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ႏွစ္ေယာက္ေသာက္တဲ႔အျဖစ္ေတြ<br />ျပီးေတာ႔ ေန႔တိုင္းေသာ႔ဖြင္႔ေပးရတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ညေတြ ။<br /><br />မင္းမွတ္မိေသးလား<br />ခုနစ္စင္ၾကယ္တို႔ အျမီးေထာင္တုန္း<br />အေမတစ္ေယာက္နဲ႔ ညီတစ္ေယာက္<br />ရတက္ေပြရင္း ရွင္းခဲ႔ရတဲ႔<br />မင္းရွာခဲ႔တဲ႔ ျပသနာေလ ။<br /><br />မင္းမွတ္မိေသးလား<br />မင္းတာ၀န္က်တဲ႔ ျမိဳ႕ေလးမွာ<br />ငါတို႔ေႏြးေထြးစြာ အတူထိုင္ျဖစ္ၾကတုန္း<br />ညီအကိုခ်စ္ျခင္းကို သက္ေသထူခဲ႔တာ<br />ငါမေမ႔ရက္ဘူး ။<br /><br />မင္းမွတ္မိေသးလား<br />ေခတၱျပန္လာတဲ႔ ငါ႔ကိုၾကည္႔တဲ႔<br />မင္းရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ မ်က္၀န္းေတြ<br />ငါ႕ေရွ႕မွာ အားတင္းရင္း<br />မ်က္ရည္က်တဲ႔ အျဖစ္ေတြ<br />ငါနဲ႔ေနခ်င္တယ္လို႔ မင္းေျပာခဲ႔တာေတြ ။<br /><br />မင္းသိရဲ႕လား<br />မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေျပာျပေနတဲ႔<br />မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈ<br />ကြဲေၾကတဲ႔မ်က္၀န္းနဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲေနတဲ႔ဖခင္<br />ေမးေၾကာေတြေထာင္ေလာက္ေအာင္<br />အံတင္းတင္းၾကိတ္ထားတဲ႔ အကိုၾကီးရဲ႕ေသာက<br />ေမာင္ေလးရယ္လို႔ဖက္ငိုတဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာအမရဲ႕ ေ၀ဒနာ<br />ဒီအပူေတြ ၾကားထဲမွာ ငါ႔မ်က္ႏွာဟာ<br />မခ်ိတင္ကဲ ဒဏ္ရာေတြအျပည္႔နဲ႕ ။<br /><br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ ခုနစ္လကေပါ႔<br />ငါ႔ရင္ဘတ္ကို မိုးၾကိဳးပစ္ခဲ႔တာ...။<br /><br />လာကတည္းက သြားဘို႔အတြက္ဘဲ<br />တရားဆိုတာလည္း ရင္ထဲမွာေတာ႔ ရွိခဲ႔ၾကတယ္<br />လက္ေတြ႔မွာတရားကို ေသာကေတြစားတဲ႔အခါ<br />အကိုေရ....<br />ဒါဟာ မင္းအတြက္ေတာ႔<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး ။<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br /></div><div style="text-align: center;">မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">အကိုဆံုးခဲ႔တာ ခုနစ္လျပည္႔တဲ႔ ေန႔ေလးမွာ ကဗ်ာမဟုတ္စာ မဟုတ္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ပိုစ္႔ေလးတစ္ပုဒ္ အေနနဲ႔ တင္မိလိုက္တယ္။ ေၾကကြဲမႈကို ေဖာက္ထုတ္ျခင္းျဖစ္လို႔ ဖတ္လို႔မေကာင္းခဲ႔ရင္ အားလံုးဘဲ နားလည္ေပးၾကပါဗ်ာ။<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.ncac.org မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5013206279842436973?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-11102426406518313292009-03-28T19:05:00.005+08:002009-03-28T19:18:15.560+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc4EuggdA6I/AAAAAAAAAUs/SRJwQ2bHvzI/s1600-h/1223741369.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sc4EuggdA6I/AAAAAAAAAUs/SRJwQ2bHvzI/s400/1223741369.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318193407017681826" border="0" /></a>တက္က်မ္းနဲ႔ ဆန္းလဂ္ကို<br />အားကိုးလာၾကတဲ႔ ေခတ္ထဲ<br />ျမစ္ေတြလည္း ေဒါင္လိုက္ျဖတ္စီး<br />အခ်စ္ေတြလည္း ေလာင္ျမိဳက္ပ်က္ဆီး<br />ဘ၀ေတြလည္း ေဘာင္ကန္႔သတ္ျပီးၾကီးျပင္းေနေလရဲ႕ ။<br /><br />အမွန္အမွားဆိုတာ လူ႔သတ္မွတ္ခ်က္<br />သံုးသပ္သူတို႔ဘက္မွာ ရႈေထာင္႔ဆိုတာရပ္တည္ေတာ႔<br />ကိုယ္႔ေလွကိုယ္ထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္စိတ္ထားေတြ<br />ထြန္းကားလာလိုက္ၾကတာမ်ား<br />မိုးရာသီမွာေတာင္ ေႏြေခါင္တတ္လာျပီ ။<br /><br />ေတာင္သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ရည္စက္လက္ညေတြ<br />ဂြင္က်ဂဏန္းေတြတြက္တဲ႔ ကုန္သည္တို႕ရဲ႕လက္ေတြ<br />အနင္းခံဘ၀ေတြ ျပားသထက္ျပားလာၾက<br />ဒါဟာ....<br />လိုက္ဖက္ညီမွ်မႈတစ္ခု မဟုတ္ခဲ႔တာေတာ႔<br />ေသခ်ာတယ္ ။<br /><br />ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတဲ့<br />ေမ်ာပါတတ္သူေတြအတြက္ေတာ႔ ေက်နပ္စရာ<br />မုသာ၀ါဒတံတိုင္းေတြ ၾကားမွာ<br />ေပ်ာ္ပါးေနလိုက္က် ယဥ္ပါးေနလိုက္က်<br />ကုတ္ျခစ္တြယ္တက္သူတို႔ရဲ႕ ကမ္းပါးမွာေတာ႔<br />ေလျပင္းတိုက္တိုင္း ခ်ဥ္ဆီခိုက္ေနတုန္းဘဲ ။<br /><br />ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ႔ ဆႏၵတစ္စံုတစ္ရာကို<br />အေရာင္တင္ဘို႔ ၾကိဳးစားၾကည္႔ေတာ႔<br />ကိုယ္တိုင္ကိုက ဖြတ္ပံုဘ၀နဲ႔<br />ခြ်တ္ျခံဳက်ဆဲ ။<br /><br />ကဲ....<br />လုပ္ပိုင္ခြင္႔နဲ႔ အခြင္႔အလမ္း<br />စြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္<br />ဒါေတြဟာ ေန႔ဘက္မက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြေပါ႔ ။<br /><br />ႏိုးထခ်ိန္မွာေတာ႔<br />အရာရာဟာ ေမွးမွိန္မႈန္၀ါးလို႔ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀ကိုျဖတ္ရိုက္ခံရတာမ်ား<br />ႏွလံုးေသြး ပြက္ပြက္အန္တယ္ ။<br /><br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္ အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.artist-starving.livejournal.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1110242640651831329?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-49966417420783608042009-03-25T22:06:00.006+08:002009-03-26T02:14:01.267+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sco6htwc5ZI/AAAAAAAAATk/JN6XBK5nIXI/s1600-h/faith_still.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sco6htwc5ZI/AAAAAAAAATk/JN6XBK5nIXI/s400/faith_still.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317126660957201810" border="0" /></a>စိတ္ကိုက တစ္ခါတစ္ခါ<br />ထထပြင္႔တတ္တဲ႔ ရာသီပန္းလိုမ်ိဳး ။<br /><br />ရင္ကိုေဖာက္တဲ႔ ေမွာ္ဘီလူးလက္ေတြ<br />အစြမ္းထက္ေနလိုက္ပံုမ်ား...<br /><br />ေန႔ရက္ေတြကို အစိမ္းေရာင္ျခယ္ၾကည္႔ေတာ႔<br />ျပကၡဒိန္ဆိုတာ ငါတို႔တည္ရွိရာကို မညႊန္းဆိုဘူး ။<br /><br />ကံၾကမၼာတဲ႔<br />ဘ၀ေတြကို နင္းေခ်လိုက္ပံုမ်ား<br />အတင္႔ရဲလြန္းေနလိုက္တာ...<br /><br />ျပိဳက်ကမ္းပါးေတြရဲ႕ ရာဇ၀င္ေတြေအာက္မွာဘဲ<br />အနင္းခံဘ၀ေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ေပါ႔ ။<br /><br />ေၾကးနီေရာင္ေတာက္တဲ႔ မ်က္ႏွာ<br />ေက်ာက္သားျဖစ္ ပုခံုးနဲ႔<br />ေက်ာျပင္မွာ လမိုက္တဲ႔ဘ၀ေတြရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ<br />သံေယာဇဥ္စိုက္၀င္ရင္း တန္းလန္းနဲ႔<br />ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းဘဲ ျဖတ္သန္းလိုက္တယ္ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူေယာင္ေဆာင္လိုက္တာကလြဲလို႔<br />ဘ၀ကို ဘ၀နဲ႔ဖမ္းဆုပ္ေနရတာလည္း<br />ေမာပန္းလြန္းေနခဲ႔ျပီ ။<br /><br />ဇာတာနိမ္႔လို႔ ေတာင္းစားတဲ႔ဘ၀ေတြကိုေတာင္<br />ေလွာင္ေျပာင္တဲ႔ လူေတြရွိေနၾကမွေတာ႔<br />ငါေလ....<br />စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ကို သျဂိဳၤဟ္ပစ္လိုက္တယ္ ။<br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.ian-upton.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-4996641742078360804?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-54037942133641666562009-03-21T17:24:00.007+08:002009-03-22T01:36:29.281+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ScSym7QtDlI/AAAAAAAAATc/odjV-6PfKBs/s1600-h/WORLD-POEM-DAY.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ScSym7QtDlI/AAAAAAAAATc/odjV-6PfKBs/s400/WORLD-POEM-DAY.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315569842016554578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ကဗ်ာတဲ႔<br /></div><div style="text-align: center;">အစာငတ္ေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြကို<br />တပ္တပ္မက္မက္ဘဲ ခ်ေကြ်းလိုက္ေတာ႔<br />အႏုပညာဟာ အသက္မဲ႔ေတာင္<br />ေခါင္းေမာ႔ ထားဆဲ ။<br /><br />ေပ်ာက္ရွသြားတဲ႔ ဘ၀ကိုျပန္ရွာဘို႔<br />သဘာ၀ကို သဘာ၀နဲ႔ျပန္မွ်ား<br />စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ဖြင္႔ရင္း<br />လက္က်န္ခြန္အားတစ္စံုနဲ႔<br />ကုန္းထခဲ႔လိုက္တဲ႔ ေသာင္ျပင္<br />ပင္လယ္ရဲ႕ ညဥ္းသံကိုဗဟိုျပဳ<br />ေျမာက္ျပန္ေလကို စီးႏွင္း<br />ခရီးျပင္း ႏွင္ခဲ႔ျခင္းရဲ႕ အဆံုး<br />ကဗ်ာဆရာေတြ ေဆာက္တဲ႔ရက္မွာ<br />လႏွစ္စင္း သာခဲ့ ။<br /><br />အဲဒ့ီရက္မွာ<br />ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြ<br />ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အစာအိမ္ေတြ<br />ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ<br />ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ စကားလံုးေတြ<br />ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြ<br />ျပီးေတာ႔ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကေလာင္ေတြနဲ႔<br />အလွပဆံုး ခင္းက်င္းပစ္ခဲ႔ ။<br /><br />အသြားေတြေသြးရင္း ရင္ဘတ္ေတြရင္းရင္း<br />ဘ၀ေတြေဆြးေျမ႕ရင္း အူအခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္ရင္း<br />ေလာကကိုခါးေစာင္းတင္ရင္း ေကာင္းကင္ကိုပုခံုးထမ္းရင္း<br />စီးေမ်ာလွည္႔ပတ္တဲ႔ေသြးေၾကာမွာ<br />ရသေတြေပ်ာ္၀င္ေနသေရြ႕<br />ကဗ်ာေန႔ အသက္၀င္တယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br /></div><div style="text-align: center;">မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္တြင္ေဖာ္ျပထားေသာပံုအား ယိမ္းႏြဲ႔ပါးမွ <a href="http://yeinnweipar.blogspot.com/">ကိုမိုးၾကယ္</a> မွေရးဆြဲပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-5403794213364166656?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-78705459029048546712009-03-19T14:26:00.004+08:002009-03-19T14:53:30.549+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ScHl8wTu7UI/AAAAAAAAATU/9qvmy744620/s1600-h/red-string-young-love.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/ScHl8wTu7UI/AAAAAAAAATU/9qvmy744620/s400/red-string-young-love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314781867196476738" border="0" /></a>တစ္ၾကိဳးတည္းပါဘဲ<br />ရစ္ပတ္တင္းလြန္းခဲ႔<br />လႈပ္မရေအာင္လည္း တုတ္ခဲ႔<br />ရုန္းမရေအာင္လည္း ၿမဳပ္ခဲ႔<br />ရင္သစ္ပင္မွ ေပါက္ဖြား<br />မျမင္ႏိုင္ျခင္း စြမ္းအားၾကီးမားခဲ႔ ။<br /><br />ရင္ဘတ္နဲ႔ခ်စ္တတ္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br />ဦးေႏွာက္နဲ႔ကစားတတ္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br />ေဘာင္ခတ္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br />ေဖာင္ဖ်က္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br /><br />ဘ၀အသက္ခ်င္းလည္း ေႏွာင္<br />ျမကလပ္ခ်င္းလည္း ေႏွာင္<br />ဇနပုဒ္နဲ႔ ျမိဳ႕လည္း ေႏွာင္<br />သူၾကြယ္သဘက္နဲ႔ ကေခ်သည္ပုခက္လည္း ေႏွာင္<br /><br />သံသရာမွာလည္း ေႏွာင္<br />အျပန္တရာမကလည္း ေႏွာင္<br />ပတ္သက္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br />တပ္မက္သူတို႔လည္း ေႏွာင္<br /><br />ပင္အိုနဲ႔ ရြက္ႏုတို႔လည္း ေႏွာင္<br />ယဥ္သလိုနဲ႔ရိုင္းတဲ႔ အဟိတ္တိရိစၧာန္တို႔လည္း ေႏွာင္<br />ကမၻာေျမလည္း လနဲ႔ ေႏွာင္<br />ၾကယ္တာရာလည္း ညနဲ႔ ေႏွာင္<br /><br />ပင္လယ္လည္း ျမစ္နဲ႔ ေႏွာင္<br />ကဗ်ာဆရာလည္း အခ်စ္နဲ႔ ေႏွာင္<br />ရင္မွာရူးသြပ္ရင္းလည္း ေႏွာင္<br />အစဥ္သာ ဦးညႊတ္ရင္းလည္း ေႏွာင္<br /><br />တစ္ၾကိဳးတည္းပါဘဲ<br />ရစ္ပတ္တင္းလြန္းခဲ႔<br />ရင္လိႈက္လို႔လည္း နင္႔တယ္<br />အစဥ္တစိုက္မို႔လည္း လြင္႔တယ္<br />ပတ္ျခံဳရစ္သိုင္း ဒီဘဒၵအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ<br />ဘံုသံုးဆယ္႔တစ္ ျဖစ္တည္သေရြ႕<br />ေႏွာင္ၾကိဳးတို႔ လြန္းတင္ရစ္<br />ခႏၶာခြ်တ္ယြင္းေန႔အထိ ေႏွာင္ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br />အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.thehathorlegacy.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-7870545902904854671?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-18593097871186137572009-03-16T23:54:00.005+08:002009-03-17T00:33:33.173+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sb54OTZitmI/AAAAAAAAATM/vWL3Qv46rN0/s1600-h/poem.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 286px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/Sb54OTZitmI/AAAAAAAAATM/vWL3Qv46rN0/s400/poem.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313816797464671842" border="0" /></a>ဗ်ာပါဒတရားနဲ႔ ကျပခဲ႔တဲ႔ဇာတ္ခံု<br />ဆူၾကံဳနိမ္႔ျမင္႔ အဆင္းအတက္တစ္ဖံု<br />ရင္နင္႔ခံစား အမွန္တရားအတြက္တစ္သြယ္<br />တက္ၾကြရႊင္လန္း ေရႊလမ္းကတစ္နည္း<br />ျဖစ္ျပီးပ်က္သုဥ္း ဓါတ္သဘာ၀အဆံုး<br />ေတြ႔ၾကံဳဆံုရ ဘ၀မ်ားစြာထဲမွာ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /><br />ရုတ္သိမ္းသလိုနဲ႔ ေၾကြက်တဲ႔သစ္ခက္<br />ခ်ဳပ္ထိန္းသလိုနဲ႔ အေျခမက်တဲ႔စိတ္ဓါတ္<br />တပ္မက္မႈနဲ႔ဂုဏ္သိကၡာ<br />အခ်ိဳးမက်ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အခါ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /><br />အျမင္႔တက္သူတို႔ ေမွာ္ကြန္းမွာ<br />ေအာက္ဆံုးဟာ အေျခခံျဖစ္ေပမယ္႔<br />တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕<br />ရင္ဘတ္ေတြကို နင္းရင္း<br />တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕<br />အသက္ကို ႏွင္းရင္း<br />တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕<br />ဘ၀ေတြကို ရင္းရင္း<br />သီလေတြဖ်ားတဲ႔ အခါ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /><br />ရင္႔ၾကဴးလိုက္က် ပြင္႔ဖူးလိုက္က်<br />ေ၀ျပလိုက္က် ေျမခလိုက္က်<br />တံဆိပ္ခတ္လိုက္က် နိမိတ္ဖတ္လိုက္က်<br />ရုန္းကန္လိုက္က် ျပံဳးျပန္လိုက္က်<br />ဒီလိုနဲ႔...<br />တစ္ေထာက္တစ္ေကြ႔ နားၾကရင္း<br />၀ိညာဥ္နဲ႔ခႏၶာ ကြဲကာ<br />၀သုန္ေျမကို အေပါက္ေဖာက္<br />အစာေကြ်းျခင္း ပြဲေတာ္မွာ<br />ပို႔ေဆာင္သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /><br />နက္သထက္နက္ခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ေတြ<br />နင္းသထက္နင္းခ်င္တဲ႔ ဘ၀ေတြ<br />မညီမွ်ခဲ႔တဲ႔ လူတန္းစားေတြ<br />အစာရွာထြက္ေနတဲ႔ အစာအိမ္ေတြ<br />ျမက္ေပါက္ေနၾကတဲ႔ လွ်ာေတြ<br />မနက္ညေပါင္းသြားတဲ႔ တနပ္စာေတြ<br />ျပားခ်ပ္ေနတဲ႔ အိပ္ကပ္ေတြ<br />ကားနဲ႔ျပိဳင္တဲ႔ ေျခေထာက္ေတြ<br />တုန္ရီေနတတ္တဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕လက္ေတြ<br />တပ္မက္စြာစကားလံုးေတြ ဆုပ္ကိုင္ရင္း<br />ငိုျခင္းနဲ႔စ ၀မ္းနည္းျခင္းနဲ႔ဆံုးတဲ႔ဇာတ္မွာ<br />ကိုယ္႔ျပကြက္ ကုိယ္သတ္မွတ္ၾကတဲ႔အခါ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /><br />ဘ၀မ်ားစြာထဲက ကဗ်ာ<br />ကဗ်ာမ်ားစြာထဲက ဘ၀<br />အစ အလယ္ အဆံုး<br />ညီမွ်ျခင္းခ်ရင္း ထြက္ခဲ႔တဲ႔အေျဖမွာ<br />ဒါဟာ...ကဗ်ာ ။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br /></div><div style="text-align: center;">မိုးျမင္႔တိမ္<br /><br /><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အထက္ေဖာ္ျပပါပံုကို www.flickr.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-1859309787118613757?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-67384495398104426192009-03-15T00:38:00.004+08:002009-03-15T00:45:37.482+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SbveGsNiG1I/AAAAAAAAATE/U_UyghY8pcw/s1600-h/girl-crying_l.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 392px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SbveGsNiG1I/AAAAAAAAATE/U_UyghY8pcw/s400/girl-crying_l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313084391942134610" border="0" /></a>မွန္တစ္ခ်ပ္ရဲ႕ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းမႈမ်ိဳး<br />ေပ်ာ႔ေျပာင္းႏူးညံ႔တဲ႔ ယမင္းသူဇာရဲ႕<br />ေမွာ္၀င္လြန္ ကကြက္လိုမ်ိဳး<br />အတိမ္းညႊတ္ဆံုး ယစ္မူးတဲ႔<br />မဥၨဴသကရဲ႕ အဆင္းရနံ႔လိုမ်ိဳး<br />ယုန္သူငယ္တို႔ရဲ႕ အျပစ္ကင္းအလံတိုင္နဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းမဏၰိဳင္ကို ခုိင္ခိုင္စိုက္ရင္း<br />စိတ္ကူးယဥ္အတတ္ဟာ ငါ႔အကြ်မ္းက်င္ဆံုး<br />ဘာသာရပ္ ျဖစ္ခဲ့။<br /><br />လွပခဲ႔တာေပါ႔ သိပ္ကို လွပခဲ႔တာ<br />ရက္သတၱပတ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္<br />ရင္လိႈက္ဖိုျခင္းတို႔ လႊမ္းျခံဳတဲ႔ရက္<br />လေရာင္ရဲ႕တမ္းခ်င္းတစ္၀က္နဲ႔<br />ညရဲ႕အသက္ကို ဖမ္းဆုပ္ရင္း<br />ရင္တြင္းျဖစ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သြန္ခ်ေတာ႔<br />ကမၻာေျမက လွပစြာငိုခဲ့ ။<br /><br />အဲဒီေန႔မွာ<br />ဆူးအျပည္႔နဲ႔ပန္းေတြ အဆိပ္ကိုေမ႔ေနခဲ႔<br />နဂါးနဲ႔ ဂဠဳန္ ခ်စ္ၾကည္စြာေပါင္းဆံုခဲ႔<br />ေကသရာဇာရဲ႕ နန္းပလႅင္ထက္<br />သားသမင္တို႔ ေဘးမဲ႔ျခင္းနဲ႔ ကခုန္ခဲ႔ ။<br /><br />အဲဒီ႔ေန႔မွာ<br />ငါ႔ကိုယ္ငါ ဖီးနစ္အျဖစ္ဖန္ဆင္း<br />အခ်စ္ဆိုတဲ႔ မီးပံုထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ခုန္ဆင္းရင္း<br />ရွင္သန္ထေျမာက္ျခင္းမွာ အရာရာဟာ ေတာက္ပလြန္းခဲ႔ ။<br /><br />အနင္႔နဲ႔ဆံုး ေရးသီဖြဲ႕ခဲ႔တဲ႔<br />တပ္မက္မႈအေရာင္လက္ ဘ၀စာမ်က္ႏွာမွာ<br />ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္<br />အနက္ရိႈင္းဆံုးတြယ္ငင္ ေႏွာင္ပတ္<br />ငါ႔ရင္ဘတ္ကို ေပးအပ္ခဲ႔ ။<br /><br />အဲဒီ႔စေနမွာေပါ႔...<br />အျမင္႔မားဆံုး စိတ္နယ္လြန္အရပ္မွာ<br />ပြင္႔ခ်ပ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးသံကို နာခံရင္း<br />ေပ်ာ္၀င္စီးဆင္းတဲ႔ ေကာင္းကင္ထက္<br />လြမ္းဆြတ္ၾကိမ္စာ ေထြးဖက္ရင္း<br />လြင္႔ေပ်ာက္အျပံဳးကို တပ္မက္စြာရွာေဖြခဲ႔ ။<br /><br />ရာဇ၀င္ထဲမွာဘဲ ရာဇ၀င္ကိုျပန္ေကာက္ေတာ႔<br />ေက်ာက္ခတ္မွာ ပြင္႔တဲ႔ပန္းတစ္ပြင္႔ကေျပာတယ္<br />လူၾကမ္းတို႔ရဲ႕ေမာ္ကြန္းမွာ ဂရုဏာတံဆိပ္မခတ္ႏွိပ္ဘူးတဲ႔ေလ ။<br /><br />ကိုယ္႔ရင္ကိုယ္ခြဲၾကည္႔ေတာ႔<br />တေျမ့ေျမ့အသည္းမွာ သခြတ္တစ္ပြင္႔<br />တင္႔တင္႔ဆန္းဆန္းပါဘဲ ပြင္႔လန္းေနလိုက္တာ ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ဘဲ<br />စေနရဲ႕ စေနဟာ<br />လူမသိသူမသိ တိတ္ဆိတ္စြာက်ဆံုးေနတာ<br /><br />ကံၾကမၼာရယ္...<br />နင္ရက္စက္လြန္းတယ္။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို slattern23.wordpress.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-6738449539810442619?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Myint Tanehttp://www.blogger.com/profile/10174497493332575326noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5822007554850925980.post-25832425369508403072009-03-12T23:12:00.007+08:002009-03-13T01:24:58.495+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SbkobCWon-I/AAAAAAAAAS0/S4XoNSMgo0E/s1600-h/earth_mother.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2t7ur5JnYgQ/SbkobCWon-I/AAAAAAAAAS0/S4XoNSMgo0E/s400/earth_mother.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312321680413597666" border="0" /></a>တစ္ၾကိမ္တည္းပါဘဲ<br />ျဖိဳခ်ခံကမ္းပါးတို႔ ရာဇ၀င္မွာ<br />စြဲလမ္းမႈသံသရာ အျမစ္ကြ်တ္ပါခဲ႔ ။<br /><br />မရြာလိုက္ပါနဲ႔ မိုးတိမ္<br />သိမ္း၀ွက္ထိန္ခ်န္ခဲ႔လိုက္တဲ႔ ေ၀ဒနာ<br />ျဗဟၼစိုရ္တရားရဲ႕ ေက်ာက္စာမွာထူးခတ္ထားလိုက္ပါ<br />ေလဟာနယ္မွာ ပန္းတို႔ ျပန္႔ၾကဲပါေစ ။<br /><br />ခ်ည္ေႏွာင္တြယ္ငင္ျခင္းက တိုးထြက္တဲ႔သစ္ရြက္မွာ<br />ေသြးေၾကာနဲ႔ဆက္တဲ႔ ႏွလံုးအသက္ေတြရွိေသးတယ္ ။<br /><br />ပီမိုးနင္းက ေျပာဘူးတယ္<br />ကမၻာေပၚမွာ စီပြားေရးဟာ အခ်စ္ျပီးရင္<br />အရသာ အရွိဆံုးတဲ႔ ဒါဆို<br />အာဒမ္စားခဲ႔တဲ႔ ပန္းသီးနဲ႔<br />နယူတန္ရဲ႕ ပန္းသီး<br />ဘယ္အသီးကို ေရြးမလဲ ။<br /><br />မအိျႏၵာရဲ႕<br />အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ တစ္ရက္အေၾကာင္း<br />ကိုမင္းသုခရဲ႕<br />ခုႏွစ္ဆယ္႔ငါးက်ပ္တန္တရြက္ရဲ႕ အထၱဳပတၱိနဲ႔<br />တိုက္စားခံကဗ်ာ တစ္ပုဒ္အေၾကာင္း<br />နားေထာင္ရင္းၾကားေယာင္ရင္း ငါကိုယ္တိုင္က<br />စိတ္ကူးနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ခဲ႔ ။<br /><br />တကယ္ေတာ႔<br />ေမွာ္မီးအိမ္ ကိုင္ေဆာင္ခ်ီတက္သြားၾကတဲ႔<br />ေစတန္ရဲ႕ ကဗ်ာတပ္မွာ<br />ႏွလံုးသားတစ္စံု ျပဳတ္က်က်န္ခဲ႔တာ<br />၀သုႏၵေရဘဲ သိခဲ႔တယ္ ။<br /><br /><br />စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ<br />မိုးျမင္႔တိမ္<br /></div><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို profile.myspace.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5822007554850925980-2583242536950840307?l=moemyinttane.blogspot.com' alt='' /></div>