ႏြံနစ္သြားေသာ လတစ္ျခမ္း

ေခြ်ခ်ခံလိုက္ရတဲ႔ အေမွာင္ထုကို လိုက္ေကာက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း ...
တိတ္ဆိတ္မႈေတြက ငါ႔တံခါးကို လာေခါက္ေနၾကေပါ႔...

ငါဘယ္ေရာက္ေနလဲ..

ဘယ္ေနရာမွာလဲ..

ျမင္ျမင္သမွ်အရာအားလံုးမွာလဲ အမိုက္ေမွာင္ေတြဖံုးအုပ္လို႔...
အရိုးနင္႔ေအာင္ေၾကြရင္း ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ...
ငါ႔အာရံုေတြခါးေနမွန္းကို ငါတကယ္ကိုမသိခဲ႔လိုက္ဘူး...
တကယ္ဆိုငါက ေျမာက္အရပ္ကိုမွ ေတာင္ဘက္ေရႊ႕ခ်င္ခဲ႔မိတာ..
တစ္ခါသာ ပစ္ခ်ခဲ႔လိုက္မိတဲ႔ ရာဇ၀င္..
ငါ႔ေလာကကို ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္သြားလိုက္ပံုမ်ား ..
စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္တန္းေတြဟာလည္း ..
ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ပက္ၾကားအက္တို႔ရဲ႕ စုပ္ယူစားသံုးျခင္းမွာ အျပိဳျပိဳအလဲလဲ ။ ။

တကယ္ဆို ငါကတိမ္တစ္စ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔မိတာ...
လြတ္လပ္တယ္ ေပါ႔ပါးမယ္ ေနရာေဒသမေရြး ငါေရြ႕လ်ားႏိုင္တယ္...
မထင္မွတ္လိုက္ဘူး .. တကယ္႔ကို မထင္မွတ္လိုက္ဘူး...ကံၾကမၼာသူခိုးရဲ႕ ေခ်ာက္တြန္းမႈမွာ..
ငါဟာ မိုးစက္တစ္စက္ျဖစ္ေနမွန္းကိုေပါ႔...
တစ္စံုတစ္ခုကို ရဘို႔ တစ္စံုတစ္ရာထက္ပိုတဲ႔ တန္ေၾကးေတြေပးရမယ္မွန္းသိရင္..
ကြက္က်ားမိုးတို႔ရဲ႕ အထၱဳပတၱိကို ငါျပင္ေရးခ်င္တယ္...
အစြမ္းအစေတာ႔မရွိဘူး ဒါေပမယ္႔ တစ္လမ္းသြားခရီးေတြကို ျငီးေငြ႔တတ္တဲ႔ငါ..
အခု ဒီတစ္လမ္းကို ငါလွမ္းေနရေပါ႔ ။ ။

ေျပး၀င္တိုးေ၀ွ႔လာတဲ႔ ေလတစ္မွ်င္ကိုမွ မက္မက္ေမာေမာရႈရႈိက္မိခဲ႔တဲ႔ငါ ..
ျပင္ဆင္ခြင္႔မရွိျခင္းေတြသာ အဲဒီေနာက္မွာ ကပ္ပါလာမွန္း...
ငါသာၾကိဳသိခဲ႔ရင္...
ဘယ္သူမွ မသိခဲ႔ဘူး.. ကိုယ္႔ရင္ကိုယ္ထုေနရတဲ႔အျဖစ္ေတြ...
ကိုယ္႔ဆံပင္ေတာင္ ျမဲျမံေအာင္ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ခႏၶာမွာ..
ေသးသိမ္ၾကံဳလွီသြားတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔...
ခရီးဆက္ဖို႔ရာ ငါ႔အတြက္ေျမၾသဇာေတြလိုေနတယ္..

ငါဘာလုပ္မလဲ...

ဘာလုပ္ခြင္႔ေကာရွိေသးလဲ...

ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ စိုက္ပ်ိဳးရင္းထြန္ယက္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔...
ငါ႔သက္တမ္းမွာ လတစ္ျခမ္းေပ်ာက္ေနတယ္...
မွားခဲ႔ပါတယ္လို႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ဖို႔ထက္ အဲဒီ႔အမွားအတြက္ ငါထမ္းလိုက္ရတဲ႔၀န္က...
ကံၾကမၼာတရားေရ.. ခင္ဗ်ားမတရားဘူးလို႔မစြပ္စြဲခ်င္ဘူး ..
ငါကိုယ္တိုင္ကိုက ေပ်ာက္ဆံုးမွန္းမသိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တာ...
ခက္ခက္ခဲခဲ ရႈထုတ္လိုက္တဲ႔ ေလရဲ႕အဆံုးမွာ...
ငါ႔၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး အျဖဴေရာင္ေတြလႊမ္းသြားလိုက္တာ...
ငါၾကိဳးစားျပီး လွမ္းရဦးမယ္ .. ခပ္ပ်ပ်အေ၀းတစ္ေနရာက အေမ့ရဲ႕ ေခၚသံငါၾကားလိုက္ရတယ္..
ဆို႔နင္႔ေနတယ္..ေၾကကြဲေနတယ္..ယူၾကံဳးမရမႈေတြပါ၀င္ေနတယ္..
ျဖစ္ရေလျခင္းဆိုတဲ႔ မခ်ိတင္ကဲစိတ္...လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရျပီဆိုတဲ႔ အသိေတြနဲ႔ ...
တစ္တစ္ခ်င္ခ်င္ေခၚငင္လိုက္တဲ႔ အေမ႔ရဲ႕ပူေဆြးမႈျပယုဂ္...
ခြင္႔လႊတ္ပါေတာ႔အေမ..
စိတ္အခါးတစ္ခ်ိဳ႕ကို အေမ႔ဆီကေန သယ္ထုတ္သြားခြင္႔ျပဳပါေတာ႔...
ခပ္လွမ္းလွမ္းေရွ႕တစ္ေနရာမွာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ျမင္ေနရတယ္...
ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိဘူး...
ဒီတံခါးကိုဘဲ ငါ....ျဖတ္သန္းသြားရေတာ႔မယ္ ။ ။

ေအ အိုင္ ဒီ အက္စ္ တဲ႔...ဘ၀မ်ားစြာကို သတ္ပစ္လိုက္တယ္ ။ ။

စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

ထိုတစ္ည၀ယ္

"မိုးျမင္႔ မင္းဒီေန႔ ညဂိုဏ္းဆင္းရမယ္ လို႔ လမ္းဗိုလ္က ေျပာခိုင္းလိုက္တယ္" ညေနပိုင္းလုပ္ငန္းခြင္ သိမ္းလို႔ site ထဲက ေကာ္ဖီမစ္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ေကာ္ဖီကို ဇိမ္ခံေသာက္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေကာ္ဖီမစ္ဆိုင္ထဲ ၀င္လာတဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အင္ဂ်င္နီယာ ကိုရဲ စကားေၾကာင္႔ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီေတာင္ မ်ိဳမက်ျဖစ္သြားပါတယ္။"သြားပါျပီကြာ ဒီညေတာ႔ ေစာေစာေလးနားရရင္ Mechanical လိုင္းဘက္သြားျပီး ကာရာအုိေက သြားဆိုမလားလို႔ အခုေတာ႔စိတ္ကူးေတြပ်က္ပါျပီ" ညဥ္းညဥ္းညဴညဴ ေျပာလိုက္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ စကားေၾကာင္႔ ေဆးလိပ္ရိႈက္ေနတဲ႔ ကိုရဲရီပါေတာ႔တယ္။ ေကာ္ဖီမစ္ေရာင္းတဲ႔ ေဒၚဘုမက " လမ္းဗိုလ္ေလးကလည္း ကာရာအိုေက မဆိုရလညး္ အလုပ္ျပီးေတာ႔ ေဒၚဘုမဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီမစ္လာေသာက္ေပါ႔ " " ေအာ္ေဒၚဘုမက အလကားတိုက္မွာမို႔လို႔လား" " အမေလး တုိက္ပါတယ္ လမ္းဗိုလ္ေလးရယ္" " ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ကေနာက္တာပါ" " ကြ်န္ေတာ္ညအလုပ္သိမ္းမွ လာေသာက္ပါ႔မယ္ " ကြ်န္ေတာ္တို႔ site ထဲမွာေတာ႔ SAE ကို လမ္းဗိုလ္ JE ကို ေတာ႔ လမ္းဗိုလ္ေလး လို႔ေခၚၾကပါတယ္။ ဒီအေခၚေ၀ၚေတြကို ဆည္ေျမာင္းမွာ လုပ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သိၾကပါလိမ္႔မယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ညပိုင္းအလုပ္ျပန္ဆင္းရမွာဆိုေတာ႔ ေကာ္ဖီမစ္ကို ဇိမ္ခံမေသာက္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ေကာ္ဖီကို တစ္ၾကိဳက္ထဲ မ်ိဳခ်ျပီး ဆိုဒ္အေပၚဘက္ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ အေဆာင္ကို ျပန္ဘို႔ လုပ္ရပါေတာ႔တယ္။ "ကိုရဲ ေရ ငါေတာ႔ျပန္ျပီေဟ႔" " ေအးေအး ငါေနာက္မွ လိုက္ခဲ႔ေတာ႔မယ္ " ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုရဲ ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး အေဆာင္ရွိရာကို ျပန္လာခဲ႔ လိုက္တယ္။ အေဆာင္ေရာက္တာနဲ႔ ခဏနားျပီးေတာ႔ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားဘို႔ ျပင္ရပါေတာ႔တယ္။ ေရခ်ိဴး အ၀တ္လဲျပီး ထမင္းစားေဆာင္ထဲ ၀င္ေတာ႔ ထမင္းခ်က္တဲ႔ အိမြန္က " ဟယ္ ဗိုလ္ေလး ေစာလွခ်ည္လား စားေတာ႔မွာလား " " ဟုတ္တယ္ စားေတာ႔မယ္ အိမြန္ ကြ်န္ေတာ္ ညပိုင္း အလုပ္ျပန္၀င္ရမွာ မို႔လို႔ဟင္းက်က္ျပီလား " " ေအာ္ ဟုတ္လား က်က္ျပီဗိုလ္ေလး အခုေလးတင္ဘဲ က်က္တယ္ " " က်က္ရင္ခူးေတာ႔ အိမြန္ ကြ်န္ေတာ္ စားေတာ႔မယ္" ကြ်န္ေတာ္လည္း ထမင္းစားျပီး အလုပ္ဆင္းဘို႔ ဆိုဒ္ထဲကို ဆင္းလာခဲ႔ပါတယ္။ ဆည္ဆိုတာမ်ိဳးက ျမစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ႔ ေနရာမ်ိဳးမွာ ေဆာက္ေလ႔ရွိေတာ႔ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေတာထဲမွာ ေဆာက္တာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အလုပ္ဆင္းျပီး ျပန္လာရင္ စားေသာက္ေရး အဆင္ေျပေအာင္လို႔ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆိုဒ္ထဲေရာက္ေတာ႔ ည၇နာရီ ထိုးခါနီျပီေပါ႔။ " ဆန္းလင္းလားေဟ႔ " ဆိုဒ္ထဲမွာ လူရိပ္လွမ္းျမင္ လိုက္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာနဲ႔ အတူ ညပိုင္းအလုပ္ဆင္းရမယ္ အလုပ္သမားေလး ဆန္းလင္းဘဲ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ပါတယ္။ " ဟုတ္ ဗိုလ္ေလး " " ဆန္းလင္းေရ ကိုေအာင္ခိုင္ေရာက္ျပီလား " " မေတြ႔ေသးဘူး ဗိုလ္ေလး " ေရာက္ပါျပီဗ်ာ" ကြ်န္ေတာ္ေမးလို႔ ဆန္းလင္းေျဖသံ အဆံုးမွာဘဲ ကြ်န္ေတာ္႔တို႔နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းကေန ကိုေအာင္ခိုင္႔ အသံထြက္လာပါတယ္။ " ေအာ္ ကြ်န္ေတာ္က ဘက္ဟိုးနဲ႔ ကြယ္ေနလို႔ မျမင္လိုက္တာ ကိုေအာင္ခိုင္ရဲ႕ " ကဲ လူလည္း ဆံုျပီ ၇နာရီလည္း ထုိးျပီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလုပ္စလိုက္ ၾကရေအာင္" " ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခု တာ၀ါ တိုင္ကေန ေရတံခါး ဖြင္႔ေပးလိုက္လို႔ ထြက္လာတဲ႔ ေရစီးဘို႔ ေရထြက္ေျမာင္းကေတာ႔ ေဖာက္ျပီးေနျပီ အခုအဲဒီေရထြက္ေျမာင္းကို slope ဆြဲရမယ္ ကိုေအာင္ခိုင္။ slope ကေတာ႔ ၄၅ ခ်ိဳးမယ္။ အဲဒါ slopeေစာင္းညီေအာင္လို႔ ကိုေအာင္ခိုင္ ဘက္ဟိုး နဲ႔ လက္သည္းကုတ္ရလိမ္႔မယ္ နည္းနည္းေတာ႔လက္၀င္မယ္" " ရပါတယ္ ဗိုလ္ေလးရယ္ ေအာင္ခိုင္တို႔ ကဒါမ်ိဳးကြ်မ္းျပီးသားပါ" "ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ ပိုေသခ်ာေအာင္မွာတဲ႔ သေဘာပါ ကိုေအာင္ခိုင္က စိတ္ခ်ရျပီးသားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိျပီးသားပါ" " ဆန္းလင္း ထြက္တဲ႔ေျမၾကီးကို ဟိုတေန႔ ကေျမတူးထားတဲ႔ ကမ္းပါးထဲ ျပန္ထည္႔မယ္။ Dumper ေတြေရာက္ျပီမွလား။ ေရာက္ျပီဗိုလ္ေလး " " ကဲ ကိုေအာင္ခိုင္ စမယ္ " " ဟုတ္ဗိုလ္ေလး ဒါနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္သိမး္မွာလဲ ဗိုလ္ေလး" " ၁၀နာရီေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ " " ဟို ေမွာင္မွာဆိုးလို႔ပါ " " ဟား ဟား ဟား ေမွာင္လဲ ကိုေအာင္ခိုင္ကို ဘယ္သူမွ မဆြဲပါဘူး " " မဟုတ္ပါဘူး ေမွာင္ေတာ႔ကြ်န္ေတာ္ သရဲေၾကာက္လို႔ပါ " " အမေလး ကိုေအာင္ခိုင္ ေယာက်ာ္း ရင္႔မာၾကီးျဖစ္ျပီး ေၾကာက္တတ္ရန္ေကာ။ ကဲပါဗ်ာ လုပ္စရာ ရွိတာလုပ္ပါ၁၀နာရီ အတိ ဆိုရင္ သိမ္းေပးမယ္ ဟုတ္ျပီလား" ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုေအာင္ခိုင္ကို ေျပာျပီး လုပ္ငန္းစဘို႔ ေလာေဆာ္လိုက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆန္းလင္းကို Dumper ေတြအေခါက္အေရကို တာလီခ်ိဳးခိုင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္က Tranches ရဲ႕ slope ကို ညီမညီၾကည္႔ လိုတဲ႔ ေနရာကို ထပ္ဆြဲခိုင္းနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနပါေတာ႔တယ္။ " ဗိုလ္ေလးေရ ဒီတစ္ေၾကာင္းက ေနာက္ဆံုးဘဲဗ်ိဳ႕ က်န္တာေတြ ျပီးျပီ " ကိုေအာင္ခိုင္ေျပာစကားေၾကာင္႔ ဟိုဘက္အျခမ္းကို စစ္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ကိုေအာင္ခိုင္ ရွိရာကို လာခဲ႔ပါတယ္။ " ဇြပ္ " " ဟာ အေရးထဲ ရြံ႕ကနစ္ျပန္ျပီ " ကိုေအာင္ခိုင္ဆီအလာ ရြံ႕အိုင္ကို မျမင္ဘဲ တက္နင္းမိတာေၾကာင္႔ safety ထဲကို ရြံ႕ေတြ နစ္၀င္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။ နစ္၀င္တဲ႔ ရြံ႕ေတြကို မခြာႏိုင္ေသးဘဲ ကိုေအာင္ခိုင္ရွိရာကို သာခပ္သြက္သြက္လွမ္းလာလိုက္ပါတယ္။ စိတ္ထဲကလည္း" ဒီလူ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္လုပ္ရင္ေတာ႔ ခက္မယ္ " လို႔ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ ကိုေအာင္ခိုင္ စက္ပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ နာရီၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ ၁၀နာရီ အတိပါဘဲ။ ခဏေနေတာ႔ ကိုေအာင္ခိုင္အနားေရာက္လာျပီး " ဗိုလ္ေလး အားလံုးျပီးျပီ ၁၀နာရီ လည္းထိုးျပီ အလုပ္သိမ္းေတာ႔မယ္ေနာ္ " ကြ်န္ေတာ္လည္း အလုပ္အားလံုးျပီးျပီမို႔ ကိုေအာင္ခိုင္ကို ျပန္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ " ဆန္းလင္းေရ Dumper ေတြ ဘယ္ႏွေခါက္လည္း မွတ္ထားတယ္ေနာ္" " ဟုတ္ မွတ္ထားပါတယ္ " ေအးေအး မင္းမီးတုိင္ႏွစ္တိုင္ ျဖဳတ္ျပီးယူသြားေတာ႔။ ဒီတစ္တိုင္ေတာ႔ ထားခဲ႔ မနက္က်မွ ျဖဳတ္မယ္။ မင္းေဒၚဘုမ ဆိုင္ကေစာင္႔ ငါဖိနပ္မွာ ကပ္ေနတဲ႔ ရြံ႕ေတြ ခြာျပီးလိုက္ခဲ႔မယ္ " ။

ဆန္းလင္းထြက္သြားေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အနားမွာ ရွိတဲ႔ မီးတုိင္ေအာက္ ထိုင္ျပီး တုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔ safety ထဲနစ္၀င္ေနတဲ႔ ရြံ႕ေတြကို ခြာပါေတာ႔တယ္။ ရြံေတြခြာရင္းကေန ဘယ္လို ျဖစ္တယ္ မသိပါဘူး ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းနဲ႔ ထလာပါတယ္။ ပထမေတာ႔ ေအးလို႔ျဖစ္မယ္လို႔ဘဲ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေနာက္ေတာ႔ ၾကက္သီးထတာက ေအးလို႔ထတာနဲ႔ မတူဘူးဆိုတာ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္ကို ဓါတ္မီးနဲ႔ ေ၀႕၀ိုက္ျပီး ထိုးၾကည္႔မိပါတယ္။ လူရိပ္လူေျခဆိုလို႔ လည္းမေတြ႕ရ အလင္းေရာင္ကလည္း ကြ်န္ေတာ႔အနားမွာသာ မီးေခ်ာင္းအေသးေလး ထြန္းထားလို႔ လင္းေနေပမယ္႔ ပတ္၀န္းက်င္အကုန္လံုးကေတာ႔ေမွာင္နဲ႔ အတိပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ထင္လို႔ျဖစ္မွာပါလို႔ အားတင္းရင္း ရြံ႕ေတြဆက္ခြာေနမိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္႔ ကိုစိုက္ၾကည္႔ေနသလိုမ်ိဳး ခံစားလာရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္းး ဖိနပ္က ရြံ႕ေတြကို ျပီးေအာင္မခြာေတာ႔ဘဲ ကပါးေပၚက ေဒၚဘုမဆိုင္ကို ထြက္လာပါေတာ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျခလွမ္း သံုးလွမ္းေလာက္ လွမ္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေက်ာကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အေနာက္ကေန တစ္ခုခုနဲ႔ ပစ္လိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာပါေကာ႔ထြက္သြားပါတယ္။ လူသူ တစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ႔ ကမ္းပါးေအာက္က ကြင္းျပင္ထဲမွာ ဘယ္သူက ကြ်န္ေတာ္႔ကို ပစ္မွာလဲ။ ပုန္းျပီးပစ္ရေအာင္လည္း ပုန္းခုိစရာ ေနရာ မရွိ လြင္ျပင္ထီးထီးတည္း ရယ္ပါ။ စိတ္ထဲကလည္း အသားနာသြားေတာ႔ ေဒါသက ေထာင္းကနဲ ထြက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဖ်တ္ကနဲေနာက္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ေစာေစာက ကြ်န္ေတာ္ထုိင္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ မည္းမည္းအေကာင္ၾကီး ကြ်န္ေတာ္႔ဆီလွမ္းလာေနတာကို မီးေရာင္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွမစဥ္းစားႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ေနာက္က်တဲ႔ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္လို႔ သေဘာထားျပီး ေဒၚဘုမ ဆိုင္ရွိရာ ကမ္းပါးယံေပၚကို အသည္းအသန္ ေျပးပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္လည္း လွည္႔မၾကည္႔ရဲေတာ႔ပါဘူး။ ေဒၚဘုမဆိုင္ကို ဘယ္လိုဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းေတာင္မသိေတာ႔ပါဘူး။ safety စီးထားျပီး ကမ္းပါးယံေပၚကို သာမာန္အခ်ိန္မွာ တက္ခိုင္းရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားျပီး တက္ယူရပါမယ္။ အခုေတာ႔ ဘယ္လိုဘယ္လို အေပၚေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ပါဘူး။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေျပးလာလိုက္တာေလ။ ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ႔ ေျပးလာတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ၾကည္႔ျပီး ဆန္းလင္းေကာ ေဒၚဘုမ ပါလန္႔သြားၾကပါတယ္။

" ဗိုလ္ေလး ဘာျဖစ္လာတာလဲ " " ဘာမွမေမးနဲ႔ဦး ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေရအရင္ တိုက္ပါ " " ဆန္းလင္း ငါ႔ေနာက္ေက်ာကို ၾကည္႔စမ္း ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ " " ဗိုလ္ေလး တစ္ခုခုနဲ႔ အပစ္ခံရသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ ၾကည္႔ရတာ ရြံ႕ေစးတံုး နဲ႔အပစ္ခံရသလိုဘဲ " " ဟုတ္လား " ေဒၚဘုမ ေပးတဲ႔ေရကို ေသာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ တီရွပ္ကို ခြ်တ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လက္တစ္၀ါးစာေလာက္ ရွိတဲ႔ ရြံ႕ေစးရာၾကီးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ျဖစ္ပံုကို ေျပာျပေတာ႔ ေဒၚဘုမက " ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ဗိုလ္ေလးရယ္ ေနာက္ဆို တစ္ေယာက္ထဲ မေနခဲ႔နဲ႕ ဗိုလ္ေလးက မၾကံဳဖူးေသးလို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ေနခဲ႔တာ ကြ်န္မတို႔ ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ တစ္ေယာက္ထဲ မေနခဲ႔ ရဲဘူး။ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ႔တဲ႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တနည္းနည္းနဲ႔ ေျခာက္ခံရတတ္တယ္ " " ေနာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္ထဲ မေနရဲေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ " " ကဲကဲ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ဦး ဗိုလ္ေလး " ေဒၚဘုမ ကမ္းေပးလာတဲ႔ ေကာ္ဖီကို ေသာက္ရင္းနဲ႔ ဒီညအျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိပါေတာ႔တယ္။

ခႏၶာတစ္ျခမ္းရွာေဖြၾကသူမ်ား

ဒီပံုျပင္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိျပီးသားျဖစ္လိမ္႔မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီပံုျပင္ေလးက လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းန႔ဲ ပတ္သက္တဲ႔ ယံုတမ္းပံုျပင္ေလးေပါ႔။ မသိေသးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းသိသြားေအာင္ သိျပီးသားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ႏွစ္ထပ္ရွိေတာ႔မွတ္မိေအာင္လို႔ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ေက်ာက္ေခတ္အေစာပိုင္းကာလေလာက္ကေပါ႔... အဲဒီေခတ္မွာ အလြန္အစြမ္းထက္ျပီး အလြန္ကိုဘဲ အင္အားၾကီးတဲ႔ မ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခု ရွိခဲ႔တယ္။အဲဒီမ်ိဳးႏြယ္စုမွာ ေယာက်ာ္း မိန္းမရယ္လို႔ မရွိဘူးတဲ႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ သူတို႔မွာ ဦးေခါင္းႏွစ္လံုး လက္ေလးဖက္ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္း ခႏၶာႏွစ္ခု ရွိေနလို႔ပါဘဲ။ ခႏၶာတစ္ျခမ္းကေယာက်ာ္းျဖစ္ျပီး ခႏၶာတစ္ျခမ္းကမိန္းမအသြင္ေဆာင္ပါသတဲ႔။သူတို႔ဟာ ထူးဆန္းသလို အစြမ္းလည္းထက္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ကေပၚခဲ႔တဲ႔ ဒိုင္ႏိုေဆာတို႔ တယ္ႏိုေစာရပ္ တို႔လို အေကာင္မ်ိးေတြကိုေတာင္ အသာကေလးအႏိုင္ယူႏွိင္ပါတယ္တဲ႔။ သူတို႔ တစ္ခါခုန္ရင္ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ရဲ႕ေအာက္ဆံုးထပ္ကိုေရာက္ပါတယ္တဲ႔။ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔မ်ိဳးႏြယ္စု အၾကီးအကဲရဲ႕ တင္းက်ပ္တဲ႔ စည္းကမ္းေၾကာင္႔ ဘယ္သူမွ အဲဒီေလာက္ျမင္႔ေအာင္ မခုန္ၾကပါဘူး။တစ္ေန႔ေတာ႔ မိ်ဳးႏြယ္စုထဲက ငယ္ရြယ္တဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ဟာ အမဲလိုက္ရင္းနဲ႔ ခြန္အာားကို မထိမ္းႏိုင္ဘဲ ခုန္လိုက္မိတာ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထပ္ကို ေရာက္သြားပါတဲ႔။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆိုင္ နတ္သဘင္ပြဲေတာ္ က်င္းပဘို႔ျပင္ဆင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ၾကံဳၾကိဳက္ေနပါသတဲ႔။အနံအရသာနဲ႔ ျပည္႔စုံလွတဲ႔ နတ္ျပည္၌ျဖစ္တဲ႔ နတ္ၾသဇာေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတဲ႔ခဏမွာ လူသားငယ္ဟာ ဆာေလာင္မႈကို ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဴပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ စားသံုးမိပါေတာ႔တယ္။ ဒါေတြကို နတ္စစ္သည္တို႔ သိတဲ႔အခါမွာ လူသားကို ဖမ္းဆီးဘို႔ ၾကိဳးစားပါေတာ႔တယ္။လူသားငယ္ဟာလည္း ဖမ္းဆီးမခံရေလေအာင္ ရွိသမွ်ခြန္အားကို အသံုးခ်ျပီးေတာ႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ထြက္ေျပးလာႏိုင္ခဲ႔ပါသတဲ႔။ဒီအခါမွာ နတ္တို႔ဟာ ဒီကိစၥကို နတ္တို႔အရွင္ သိၾကားမင္းထံ တိုင္တန္းၾကပါသတဲ႔။ ဒီအခါမွာ သိၾကားမင္းက ဒီမ်ိဳးႏြယ္စုရဲ႕ စြမ္းအားကို ျဖိဳခြဲႏိုင္မယ္႔ နည္းလမ္းကိုရွာေဖြတဲ႔အခါ ခႏၶာကို ႏွစ္ျခမ္းခြဲႏိုင္ရင္ အစြမ္းထက္မႈေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားမယ္ ဆိုတာကို သိလိုက္ပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ သိၾကားမင္းဟာ ၀ရဇိန္လက္နက္နဲ႕ လူသားတို႔ရွိတဲ႔ ေနရာကိုခ်ိန္ရြယ္လို႔ ခႏၶာကို ႏွစ္ျခမ္းကြဲေအာင္ ျဖိဳခြင္းလိုက္ပါေတာ႔တယ္။ျပင္းထန္လွတဲ႔ ၀ရဇိန္လက္နက္ေၾကာင္႔ လူသားတို႔ဟာ ခႏၶာႏွစ္ျခမ္းကြဲလို႔ စြမ္းအားေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၾကပါသတဲ႔။ျပင္းထန္လြန္းတဲ႔ အရွိန္ေၾကာင္႔ ကြဲကြာသြားတဲ႔ ခႏၶာေတြဟာလည္း အလြန္ေ၀းလံတဲ႔ အရပ္ကိုလြင္႔ပါး ကုန္ၾကပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ကေနစျပီး လူသားတုိ႔ဟာ ကြဲကြာသြားတဲ႔ မိမိရဲ႕ ခႏၶာတစ္ျခမ္းကို လိုက္လံရွာေဖြၾကပါေတာ႔တယ္။ မိမိခႏၶာတစ္ျခမ္းကို ျပန္ေတြ႔တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ အတူတကြ ေပါင္းဖက္ေနထုိင္ၾကပါသတဲ႔။အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း ဆိုတဲ႔ ေပါင္းဖက္ေနထိုင္မႈေလးစတင္ေပၚေပါက္လာပါေတာ႔တယ္။ကဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေကာ ကြ်န္ေတာ္႔တို႔ရဲ႕ ကြဲကြာသြားတဲ႔ ခႏၶာတစ္ျခမ္းကို ရွာေဖြၾကရဦးမွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း အျမန္ဆံုးေတြ႕ဆံုလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေပါင္းဖက္ႏိုင္ၾကပါေစ။

မိဘေက်းဇူးကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ႔ျခင္း

ဒီေန႔ အလုပ္က ျပန္ေရာက္လို႔ေရခ်ိဳး ၀မ္းေရးျဖည္႔တင္းျပီး blogမွာတင္ဘို႔ postတစ္ခုေရးမယ္ ဆိုျပီးcomputerဖြင္႔လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔မွ Postမေရးခင္ emailစစ္လိုက္ ဦးမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႕ စစ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အမက forwardလုပ္ ထားတဲ႔ when i become old ဆိုတဲ႔ emailကုိ ဖတ္လိုက္မိတယ္ ဆိုရင္ဘဲအစတည္းက အိမ္ကိုလြမ္းတဲ႔ စိတ္ျဖစ္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ပိုလို႔ေတာင္ လြမ္းလာမိတယ္။ အခုလို မိသားစု နဲ႔ေ၀းကြာျပီး တစ္ေျမ တစ္ရပ္ျခားမွာ ေနရမွဘဲ မိဘရဲ႕ တန္ဘုိးကိုနား လည္လာမိတယ္။ မိဘအိမ္မွာေနတုန္းက ဘာမွပူပင္ စရာမလို မနက္ အိပ္ရာထတာနဲ႕ ေကာ္ဖီနဲ႔ မုန္႔က အဆင္သင္႔။အ၀တ္အစား ဆုိရင္လညး္ေလွ်ာ္ျပီးသား မီးပူတိုက္ ျပီးသား အဆင္သင္႔။ ေအာ္ အခုမ်ားေတာ႔ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အကုန္လုပ္ေနရတယ္ ေမေမ။ မိဘအိမ္မွာ ဆို အလုပ္က ျပန္လာတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီး ထမင္းစားပြဲ၀င္ထိုင္လိုက္ ရုံနဲ႕ ခူးျပီးသား ထမင္းပြဲ ကအဆင္သင္႔။ အေမရယ္ အေမ႔ လက္ရာေလး ကိုလြမ္းလိုက္တာ။ ေအာ္ေမေမ႔ ေမတၲာၾကီးမား လွပါလား။


အလုပ္ကျပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာ "သား မင္းအလုပ္က အဆင္ေျပလား" လို႔အျမဲတမ္းေမးတတ္တဲ႕အေဖ႔စကားသံကိုလြမ္းတယ္
္အေဖ။ အခုေတာ႔ အလုပ္ကျပန္လာရင္ ဆီးၾကိဳေနတတ္တာက ေသာ႔ခတ္ထား တဲ႔တံခါးၾကီးပါလား။ ဘယ္အရာကို ဘယ္လိုလုပ္ရ မယ္ ဘယ္အလုပ္ကို ဘယ္လို ၾကိဳးစားရမယ္ လို႔အျမဲတမ္းသြန္သင္ဆံုးမတတ္တဲ႔ အေဖ႔ရဲ႕ ဆုံးမစကားေတြ ကိုလြမ္းတယ္အေဖ။ တစ္ေလာကလံုး မွာကြ်န္ေတာ္အေလးစားဆံုးက ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕အေဖပါ။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲကစြဲျမဲစြာခံယူသတ္မွတ္ထားတဲ႔သူရဲေကာင္း
ကလည္း အေဖပါ အေဖ။ အခုလို အေဖနဲ႔ေ၀းေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ တာတစ္ခုရွိတယ္အေဖ။ အဲဒါကအေဖ႔ ေက်းဇူးၾကီးမား လိုက္တာ။


ဖ၀ါးလက္ႏွလံုး ပခံုးလက္ႏွစ္သစ္ ဆိုတဲ႔အရြယ္ကေန ယေန႔ လူလားေျမာက္ၾကီးျပင္းလာတဲ႔ အခ်ိန္အထိ ေကြ်းေမြး ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ လာတဲ႔ ၾကီးမားလွတဲ႔ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႔ အနႏၲေမတၲာေစတနာ ေတြကိုသားေလ ဘယ္ေသာအခါမွ မေမ႔ခဲ႔ပါဘူး။ အသက္အရြယ္ၾကီးရင္႔လို႔ ဇရာရဲ႕ အေရးအေၾကာင္းေတြ ထင္ဟပ္ေနေပမယ္႔ သားအတြက္ေတာ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ မ်က္ႏွာဟာအျမဲတမ္း က်က္သေရ အေပါင္းနဲ႔ ျပည္႔စံုလို႔ လွေနပါတယ္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ။

ဘယ္လိုေနရမလဲ

ေလာကမွာလူရယ္လို႔ ျဖစ္လာျပီးရင္ေတာ႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ထဲေနဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႕ လူျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ။ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ လူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈလႈမႈဆက္ဆံေပါင္းသင္း
ေရး အစရွိတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႔ ထံုမႊန္းထားတဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ထဲမွာ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ က်င္လည္ေန
ၾကရလို႕ပါဘဲ။ဒီလိုက်င္လည္တဲ႕ ေနရာမွာ လူေတြနဲ႕ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ တဲ႔ေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြနဲ႔က ျပသနာမရွိေပမယ္႔ တစ္ခ်ိဳ႕
ေသာလူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ႔ေနရာမွာေတာ႔ ျပသနာေလးေတြရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္
ေလ႔လာမိသေလာက္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ တစ္ခ်ိဴ႕ေတြက သူတို႔နဲ႔ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတဲ႔လူေတြအေပၚမွာအထက္စီးကေနဆက္ဆံ
ေလ႔ရွိတတ္ၾကတယ္။သူတို႕နဲ႕ပတ္သက္ျပီး သူ႕ပတ္၀န္းက်င္က အထင္ၾကီးေစခ်င္တဲ႕သေဘာမ်ိဳးေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႔လည္းမာန
ၾကီးတတ္က်တယ္။ ဘယ္သူကိုမွသူတို႕နဲ႕ မတန္ဘူးေပါ႕ေလ။တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ စကားေျပာတာကအစ အျပဴအမူ အေနအထိုင္အဆံုး သူမ်ားခ်စ္ေအာင္ ခင္ေအာင္ေနတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔အတြင္းစိတ္ကေတာ႔ သူတို႔အျပဳအမူနဲ႔ တျခားစီျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။
ဒီလိုလူမ်ိဴးကေတာ႔ လူလည္အမ်ိဴးအစားထဲမွာ ပါတာေပါ႕။ ဒီမွာအဓိကေတြ႕ရ တာကေတာ႔ ေစာေစာကေျပာခဲ႕တဲ႕ လူမ်ိဴးေတြထဲမွာ
အထက္စီးကေနဆက္ဆံ တတ္တဲ႔လူမ်ိဴးေတြကေတာ႔ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ တေျဖးေျဖးေ၀းကြာသြားတတ္ ၾကတယ္။ သူတုိ႔အေၾကာင္းသိ
သြားတဲ႕လူေတြကမေပါင္းၾကေတာ႔လို႕ပါဘဲ။ အဓိကေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ သတိထားစရာအေကာင္းဆံုး လူကေတာ႔ ေစာေစာ
ကေျပာခဲ႔တဲ႔ လူလည္အမ်ိဳးအစားထဲ ပါတဲ႔လူေပါ႔။ ဒီလိုလူမ်ိဴးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္သတိထားရမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေန႔စဥ္နဲ႕အမ်ွရုန္းကန္
လႈပ္ရွား က်င္လည္ေနရတဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ႔ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွေပါင္းမယ္ ဘယ္သူနဲ႔ မေပါင္းဘူးလို႕ တရားေသေရြးခ်ယ္လို႔ေတာ႔
မရႏွိင္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ႔ မလႊဲမေရွာင္သာ ဆက္ဆံရတာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔သတိထားျပီး ေပါင္းသင္းဘို႔ဘဲ ရွိ
ပါတယ္။ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္း လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာ သြားလာလႈပ္ရွား ရုန္းကန္ေနရတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ေကာ ပတ္၀န္းက်င္္က
ကိုယ္႔ကိုဘယ္လိုလူမ်ိဳးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားလဲ ကိုယ္႔ရဲ႕ ျပဳမူေပါင္းသင္းဆက္ဆံပံုကေကာ ဘယ္လိုလူအမ်ိဳးအစားထဲမွာပါေနလဲဆို
တာကိုယ္ကိုတိုင္ ျပန္လည္စမ္းစစ္ဖို႔ေတာ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဴးနဲ႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္လူေတြၾကားထဲမွာ ေနထိုင္ေနတဲ႔ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ေတာ႔ ေနရမွာပါဘဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေလာကမွာလူရယ္လို႔ ျဖစ္လာျပီးရင္ လူေတြၾကားထဲမွာ
ဘယ္လုိေနရမလဲ ဆိုတာေသခ်ာေလ႔လာစမ္းစစ္ဖို႔ေတာ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ မတစ္ေထာင္ဖြား လူေတြၾကားထဲမွာ ဘယ္လိုေနၾကရမလဲ??


ရီရီေမာေမာ ၀င္ကာေရာေတာ႕
လူေပါၾကီးလို႔ ဆိုၾကတယ္...
မရီမေရာ တည္တည္ေျပာေတာ႔
မာနၾကီးတယ္ ဘ၀င္ျမင္႕တယ္တဲ႔...
ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္မွာ
စိတ္မ်ိဳးေထြေထြ လူေတြၾကားထဲ
ငါဘယ္လိုေနရမလဲ....???

ပိုလာ၀က္၀ံရဲ႔ ပံုျပင္

ေျမာက္၀င္႐ုိးစြန္းမွာေနတဲ့ ပိုလာ၀က္၀ံရဲ႕ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ၾကားဖူးပါသလား....?
ေအးခဲတဲ့ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းမွာ ပိုလာ၀က္၀ံေတြဟာ ဘုရင္တစ္ဆူလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အက္စကီးမိုး လူမ်ဳိးေတြက ဘာမွ
အင္အားထုတ္စရာမလိုဘဲ အဲဒီ၀က္၀ံေတြကိုဖမ္းႏိုင္တယ္။
ဘယ္လိုဖမ္းသလဲဆိုေတာ့ အက္စကီးမိုးေတြက ဖ်ံတစ္ေကာင္ကို အရင္သတ္လိုက္ျပီး ဖ်ံရဲ႕ေသြးကို ပံုးတစ္ခုထဲ
ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အသြားႏွစ္ဖက္ပါတဲ့ ဓါးေျမႇာင္ကို ေသြးထဲမွာ စိုက္ထားလိုက္တယ္။ အရမ္းေအးတဲ့အတြက္ ဖ်ံေသြးဟာ
အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ခဲသြားပါတယ္။ အဲဒီခဲသြားတဲ့ ဓါးေျမႇာင္ပါတဲ့ ဖ်ံေသြးကို ပုံးထဲကထုတ္ျပီး ေရခဲျပင္မွာ ပစ္ထားလိုက္ရုံပါပဲ။
၀က္၀ံေတြက ေသြးအရမ္းၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီအၾကိဳက္ကပဲ သူတို႔ကို ေသမင္းလက္ထဲ ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့
သူတို႔ဟာ ေသြးညႇီန႔ံကို အေ၀းၾကီးကေတာင္ ရႏိုင္ပါတယ္။ အက္စကီးမိုးတို႔ ပစ္ထားတဲ့ ေသြးခဲကို ေျခရာခံျပီး ေတြ႔တာနဲ႔
အငမ္းမရ လွ်ာနဲ႔ စတင္လ်က္ပါေတာ့တယ္။ လ်က္ရင္း လ်က္ရင္း လွ်ာခဲသြားလည္း အစာေကာင္းကို လက္မလြတ္ခ်င္တာနဲ႔
ဆက္လ်က္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ခဲေနတဲ့ေသြးက ပိုခ်ဳိလာတယ္။ ပိုလတ္ဆတ္လာတယ္။ ပိုပူေႏြးလာတယ္ဆိုကို
သတိမထားမိေတာ့တဲ့အထိပါပဲ။
လ်က္ေလ အရသာရွိေလ၊ အရသာရွိေလ လ်က္ေလနဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ေသြးကို သူတို႔ ေသာက္ေနမိမွန္းေတာင္ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။
အေၾကာင္းက ေသြးခဲအလယ္မွာ စိုက္ထားတဲ့ ဓားက လ်က္ေနတဲ့ သူတို႔လွ်ာကို လွီးျဖတ္ေနခဲ့လို႔ပဲ။ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္
ထံုေနတဲ့ လွ်ာက နာက်င္တာကို မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့ ႏွာေခါင္းက လတ္ဆတ္တဲ့ ေသြးန႔ံရေလ လ်က္ႏႈန္းက
ျမန္ေလေလ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ျပန္ေသာက္ေနမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေသြးထြက္လြန္ျပီး
မူးလဲသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အက္စကီးမိုးေတြက သူတို႔ကို ဘာအင္အားမွ မသံုးဘဲ ဖမ္းလိုက္ရံုပါပဲ။
ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ရွာေဖြတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြ လဲြမွားခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာလည္း
ပိုလာ၀က္၀ံနဲ႔ တူသြားႏိုင္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြက အလုပ္ခ်ိန္ မ်ားမ်ားလုပ္ေလ ပိုေအာင္ျမင္ေလေလ ၀င္ေငြမ်ားမ်ား
ရေလေလလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ အဲဒီေငြေၾကးကို ျဖဳန္းဖို႔ အခ်ိန္မရွိခဲ့ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔က အဲဒီေငြေၾကးကို
ဘယ္လိုသံုးရမယ္မွန္းမသိၾကဘူး။
၀င္ေငြမ်ားလာတာနဲ႔နည္းတူ တစ္ဖက္မွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြကို သူတို႔ဆံုး႐ႈံး ၾကရတယ္။ လူ႕ဘ၀ရဲ႔ တန္ဖိုးအရွိဆံုး
အရာျဖစ္တဲ့ မိသားစုနဲ႔အတူေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ မိဘေမတၱာငတ္ေနတဲ့ သားသမီးေတြ၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး၊
လူတစ္ဖက္သားကိုကူညီဖို႔အေရးဆိုတာကိုေတာင္သူတို႔ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။
အေမရိကားရဲ႕ အပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္တစ္ခုက အျငိမ္းစားယူကုန္ၾကတဲ့ ထိပ္သီးစီးပြါးေရး ပညာရွင္ ဆယ္ဦးကို ေမးခြန္းေမးျပီး
စာရင္းလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေမးခြန္းက “ တကယ္လို႔ ဘ၀ကို အသစ္ျပန္စရရင္ သင္အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးနဲ႔ လက္မလြတ္ခ်င္ဆံုးအရာက
ဘာလဲ” တဲ့။ ပညာရွင္ ခုႏွစ္ဦးက တူညီတဲ့ အေျဖကိုေပးခဲ့ပါတယ္။ အေျဖက “ တကယ္လို႔ ဘ၀ကို အသစ္ျပန္စရရင္
သားသမီးေတြနဲ႔ အတူေနတဲ့အခ်ိန္ကုိ လက္မလြတ္ခ်င္ဆုံးပါ”လို႕ ျပန္ေျဖခဲ့ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြက ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ေနာင္တမရဘူးလို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆံုးျဖတ္ခင္ ေသခ်ာ မစဥ္းစားခဲ့ရင္
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနာင္တ ရၾကစျမဲပါပဲ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ေငြဟာ
ရွာလို႔မကုန္ႏိုင္တ႔ဲ အရာပါတဲ့... ရွာေလေလ ရေလေလ လိုခ်င္ေလေလ ေနာက္ဆုံးေတာ့ လုံေလာက္ျပီလို႔ မထင္ဘဲ
ေငြေနာက္ကိုပဲ ေကာက္ေကာက္ပါ ကုန္ၾကတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ပိုလာ၀က္၀ံလို ကိုယ့္ေသြးကို ေသာက္ျပီး
ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့လူ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီလား...?
တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲဘူး။ မတင္းတိမ္ႏိုင္တဲ့လူက အျမဲဆင္းရဲေနတယ္။


သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က forward လုပ္လိုက္တဲ႔ mail ေလးပါ။ ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖတ္ျပီးရင္ကိုယ္ကို္တိုင္ေကာ ပိုလာ၀က္၀ံ
ျဖစ္ေနျပီလားဆိုတာ စဥ္းစားဖို႕လိုျပီေနာ္။

မိုးၿမင္႔တိမ္ေမြးဖြားၿခင္း

မိုးၿမင္႔တိမ္ဆိုတဲ႔ ဘေလာ႔ခ္ေလးၿဖစ္ေပၚလာပံု (သို႔မဟုတ္) မိုးၿမင္႔တိမ္ေမြးဖြားလာၿခင္း အေၾကာင္းေလး နည္းနည္းေၿပာၿပခ်င္လို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးခိ်န္ေလာက္ ကတည္းကစၿပီး စိတ္၀င္စားခဲ႔တဲ႔ ၀ါသနာကေတာ႔ programmer တစ္ေယာက္ၿဇစ္ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ဆိုတာကလည္း ခက္သားလားဗ်ာ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ၀ါသနာနဲ႔ရပ္တည္မႈ ဆိုတာ တသားတည္း မက်တတ္ဘူးေလ။ ၀ါသနာပါတာက programming တစ္ကယ္တမ္း ၿဖစ္လာတာကေတာ့ အေဆာက္အအံုေတြ ေဆာက္ရတဲ႔အင္ဂ်င္နီယာ။ ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ဇာတ္ဆရာ အလိုက် အင္ဂ်င္နီယာဘ၀ကို ကၿပရင္းနဲ႕ပဲ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ႔ computer ကုိလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလ႔လာခဲ႕ပါတယ္။ ဒါကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔၀ါသနာအေၾကာင္းေလး ေၿပာၿပတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ အဓိကေၿပာခ်င္တာကေတာ႔ မိုးၿမင္႔တိမ္ေမြးဖြားလာပံုေလးပါ။

ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေၿပာၿပရမွာ နည္းနည္းေလးရွည္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ္႔ blog ကို ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈ အားေပးၾကတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက နည္းနည္းသည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးဖို႔ ေမတၲာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီမိုးၿမင္႔တိမ္ blog ေလးကုိ ဖန္တီးခဲ႕သူက ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မိုးၿမင္႔တိမ္ေမြးဖြားဖို႔အတြက္ အဓိကအခန္းက႑က ပါ၀င္ကူညီေပးတာကေတာ႔ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးပါ။ သူမပါဘဲ မိုးၿမင္႔တိမ္ဆိုတာ ေမြးဖြားလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ညီမအရင္းေလးလိုခင္ရတဲ႕ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလး ေတြ႔ဆံုခင္မင္မႈကို နည္းနည္း ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေစာေစာက ေၿပာၿပခဲ႔သလို ဘ၀ဇာတ္ဆရာအလိုက် အင္ဂ်င္နီယာဘ၀ကုိ ကၿပဘို႔အတြက္ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸၸဏီတခုမွာ အလုပ္၀င္ခဲ႕ပါတယ္။ စလုပ္ခါစေတာ႔ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆို္င္ရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ႔လည္း တေၿဖးေၿဖး အဆင္ေၿပလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ႔အခ်ိန္ တေန႔ကြ်န္ေတာ္စာရြက္ပံုေတြၾကား ေခါင္းစိုက္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ႔္ဆရာက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေခၚၿပီး အသစ္ေရာက္လာတဲ႔ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး ၿဖစ္လာမယ္႔ ေကာင္မေလးလဲ ပါတာေပါ႔။ ၿပီးေတာ ႔လိုအပ္တာေတြလည္း သင္ၿပေပးဘို႔ ေၿပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အဲဒီေကာင္မေလးသံုးေယာက္နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အလုပ္အတူတူလုပ္ၾကရင္းနဲ႔ တေန႔ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ခြဲခြာရမယ္႔တေန႔ကို ေရာက္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီခြဲခြာမူကို စတင္ဖန္တီးခဲ႔သူကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္႔၀ါသနာ၊ ကြ်န္ေတာ္႔မိသားစု အတြက္ ကြ်န္ေတာ္႔အင္ဂ်င္နီယာဘ၀ အစပိ်ဳးရာ ေဆာက္လုပ္ေရးကုုမၸၸဏီအပါအ၀င္ ကြ်န္ေတာ္႔ညီမေလး သုံးေယာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ခြဲခြာခဲ႕ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ဘ၀ကိုတိုးတက္ရာ ရွာရင္းနဲ႔ ကုုမၸၸဏီတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေၿပာင္းခဲ႔ပါတယ္။ဒီလိုဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ေနရင္းနဲ႕ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလး ၿဖစ္လာမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ညီမေလး စကာၤပူထြက္သြားၿပီလို႔ သတင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီသတင္းၾကားေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔၀မ္းလည္းနည္းမိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ဒီညီမေလးန ဲ႔ၿပန္ေတြ႔ဘို႔မလြြယ္ေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ အသိေၾကာင္႔ပါ။ေနာက္ငါးလေလာက္ၾကာေတာ႔ ေနာက္ထပ္ညီမေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ထြက္သြားၿပန္တယ္။ အဲဒီတုန္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္၀မ္းသာ၀မ္းနည္း ၿဖစ္ရပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္ရုန္းကန္ရင္း တေန႔ေတာ႔ စကၤာပူႏုိင္ငံမွာ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ အေၾကာင္းကဖန္လာ ပါေတာ႔တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤာပူလာဖို႔ၿပင္ဆင္ရင္း အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ၿပန္ရခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စကၤာပူေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ သူဟာအစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔တေန႔စကားစပ္မိရင္းကေန သူ႕blog address ကို ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေၿပာၿပခဲ႔ပါတယ္။ ၀င္ၿပီးေလ႔လာဖို႔လည္း တိုက္တြန္းခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အစကတည္းက ကြန္ၿပဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ၀ါသနာပါၿပီးသားဆိုေတာ႔ သူတိုက္တြန္းသလို သူ႔blogကို ၀င္ေရာက္ေလ႔လာမိပါတယ္။ ဒီလုိေလ႔လာမိတဲ႔အခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း blog ေရးခ်င္စိတ္ ၿဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးကို အကူအညီေတာင္းခဲ႔ပါတယ္။ သူကလည္း အားတက္သေရာ္နဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္႔က ိုကူညီခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ခံ backgroundကအစ post ေခါင္းစဥ္အဆံုး အားလံုးဟာအစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔ ပံုေဖာ္မႈေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္က သူစိတ္ကႈးပံုေဖာ္ထားတဲ႕ blogေလးေပၚမွာ postေလးေတြ ေရးတင္ရုံသာ ရွိပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႔မို႔ မိုးၿမင္႔တိမ္ဟာ အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးမရွိဘဲနဲ႕ ၿဖစ္တည္မလာႏုိင္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာခဲ႕တာပါ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးရဲ႕ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕post ေတြ ေပါင္းစပ္ၿပီး "မိုးၿမင္႔တိမ္" ဆိုတဲ႕blogေလးကို ေအာင္ၿမင္စြာန ဲ႔ ေမြးဖြားခဲ႔ပါၿပီ။ ဒီအတြက္ အစစအရာရာ ကူညီပံ႕ပိုးပံုေဖာ္ေပးခဲ႔တဲ႕ အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ထာ၀ရ ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလးရဲ႕ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕postမ်ား ေပါင္းစပ္ထားတဲ႕ ဒီblogေလးေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏုိင္သမ်ွ၊ လက္လွမ္းမွီသမွ် postမ်ားကို ဆက္လက္ ေရးသားသြားပါမယ္လို႔ ေၿပာရင္း "မိုးၿမင္႔တိမ္ေမြးဖြားၿခင္း"ဆိုတဲ႔ ေဆာင္းပါးေလး
ကိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။