အမယ္အို

ေၾကးစားဆန္ဆန္ ေန႔ရက္ထဲ
စြန္လႊတ္သူမ်ားရဲ႕ အဘိဓမၼာဟာ
အေလွ်ာ႔အတင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျပ႒ာန္းရင္း
မာတိကာဟာ ဘ၀စာမ်က္ႏွာျဖစ္လာတယ္ ။

စားေနက် ထမင္းတစ္လုတ္ဟာ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ၾကီးမွန္း
၀ယ္ျခမ္းစရာမရွိတဲ႔အခါမွ တမ္းတမ္းတတေရရြတ္
ေန႔တဓူ၀ကေတာ႔ ဖုန္ေတြသဲေတြနဲ႔အတူ လြင္႔ပ်ံလို႔
ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းေန႔ရက္ေတြဆီ လည္ျပန္ၾကည္႔ေတာ႔
ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ၾကည္႔ရင္း သံုးပစ္လိုက္တဲ႔ပိုက္ဆံေတြျပန္လိုခ်င္မိတယ္ ။

သိပ္ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔
ေရႊထီးေဆာင္းေန႔ရက္ေတြအေၾကာင္း တဖြဖြေျပာျပမိေတာ႔
တစ္ခ်ိဳ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြက စုပ္တသတ္သတ္
တစ္ခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာျပင္ေတြက မဲ႔ရြဲ႕လို႔
တစ္ခ်ိဳ႕မ်က္၀န္းေတြက ဟုတ္ပါ႔မလားဆိုတဲ႔အၾကည္႔နဲ႔
လူေတြသိပ္ရီဖို႔ေကာင္းတယ္ ။

ငါအိုခဲ႔ပါျပီ
အေထာက္အပံ႔ဆိုလို႔ ငါေထာက္ထားတဲ႔ေတာင္ေ၀ွးကလြဲလို႔မရွိ
မင္းတို႔အၾကည္႔ေတြၾကားထဲ ေသးငယ္လာတဲ႔စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔
ေမွ်ာ္လင္႔တၾကီးရပ္လိုက္မိတယ္ အူေတြမီးထေတာက္ေနတယ္ ။

မင္းတို႔အစာေျပဟာ ငါ႔အတြက္တစ္ရက္စာျဖစ္ေလရဲ႕
ဟိုတစ္ေန႔က အမ်ိဳးေကာင္းသားေလးတစ္ေယာက္
သဒၵါေပါက္လို႔ေကြ်းတဲ႔ မနက္စာ
ငါ႔တစ္သက္မွာ အရသာအရွိဆံုးအျဖစ္သတ္မွတ္ရင္း
မ်က္၀န္းထဲ မိုးဖြဲဖြဲရြာတယ္ ။

ျမဴပါးပါးက်ေနတဲ႔ အျမင္အာရံုဟာ
ဇရာဆိုတာကို ေရးခ်ယ္ေနၾကရဲ႕
မၾကိဳးစားရပါပဲ ကိုင္းလာတဲ႔ခါးရယ္
အားယူလွမ္းေနရတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကိုအရဲကိုးလို႔
ဒီကမၻာမွာ က်ေပ်ာက္သြားတဲ႔ ဂရုဏာတရားကိုရွာေဖြဖို႔
ေနာက္တစ္ေန႔ဆိုတာကို ခရီးဆက္ခဲ႔ျပန္ျပီ ။


မိုးျမင္႔တိမ္
(၁၄.၁၂.၂၀၁၁)