မ်က္ႏွာဖံုးခြာလိုက္တဲ႔သစ္ပင္

အဲဒီသစ္ပင္ေပါ႔...
ေျခလက္ေတြ သုတ္သင္ခံရတိုင္း
ဘ၀ကို က်ိန္စာတိုက္တိုက္ေနတတ္တာ ။

ေျခာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံခံရတဲ႔ ရြက္ေၾကြေတြအတြက္
ေရေသာက္ျမစ္ကို အဆက္ျဖတ္ရင္းက
ေလာကကို ေလွာင္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္
ရင္ဘတ္မွာ အက္ရာေတြထင္ရင္းနဲ႔ေပါ႔ ။

ျဖစ္တည္ျခင္းကို တိုက္စားခံရရင္း
ျပဌာန္းခ်က္ ခပ္ညစ္ညစ္နဲ႔
ဘ၀ထဲကို တိုး၀င္လာခဲ႔လိုက္တာ
ရုန္းထြက္ျခင္း ကမ္းပါးေရာက္မွ
လကေလွာင္ပိတ္ခံထားရမွန္း သိတယ္ ။

စြန္႔ပစ္ျခင္းခံညနဲ႔ အေရာင္ခြ်တ္ခံရတဲ႔ဘ၀မွာ
ဂုဏ္သိကၡာအတြက္တဲ႔ ငါ႔ရင္ဘတ္ျမစ္ထဲ
လူမဆန္တဲ႔ဒဏ္ရာေတြ စိုက္သြင္းခဲ႔လိုက္ၾက ။

တကယ္ေတာ႔...
ျမစ္ေတြက်ယ္ဘို႔ အတြက္
ေသာင္ျပင္အသက္ေတြ စေတးခဲ႔ရတာ ။

ေနာက္ဆံုးမွာ...
ခ်ဥ္ဆီလိႈက္တိုင္း ကဗ်ာေတြထပြင္႔တတ္တဲ႔ရာသီအေရာက္
ဟန္ေဆာင္မႈကိုရြံမုန္းသြားတဲ႔ သစ္ပင္ဟာ
သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးကို သူခြာခ်လိုက္တယ္ ။

စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ

မိုးျမင္႔တိမ္

အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.library.uvic.ca မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ယေန႔မွစ၍

ႏႈတ္ဆက္သူေတြ ႏႈတ္ဆက္ၾကျပီ
ထြက္ခြာသူေတြ ထြက္ခြာၾကျပီ

ျပံဳးက်န္ရစ္သူေတြ ရွိတယ္
မုန္းက်န္ရစ္သူေတြ ရွိတယ္
လက္ျပႏႈတ္ဆက္သူေတြ ရွိတယ္
ေဆြးေျမ့ငိုေၾကြးသူေတြ ရွိတယ္
၀မ္းသာၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ျမဳးတဲ႔အျပံဳးေတြရွိတယ္
ရင္ႏွလံုးညိႈးခ်ံဳး ရႈံုးသူရဲ႕ အလြမ္းေတြရွိတယ္
ေနျခည္ျဖာလင္းလက္ အခ်စ္ရဲ႕ရက္ေတြရွိတယ္
ရင္နင္႔တိုက္စား မိုက္မွားတဲ႔ညေတြရွိတယ္ ။

ကမၻာေျမက လမိုက္ညကိုႏႈတ္ဆက္
ၾကယ္တာရာက ကုမုျဒာကိုႏႈတ္ဆက္
ေနျခည္ႏုႏုက မနက္ခင္းကိုႏႈတ္ဆက္
အံု႔မိႈင္းေနတဲ႔ အလြမ္းတိုင္းျပည္ကို
လ်စ္လ်ဴရႈ ခ်စ္သူက ႏႈတ္ဆက္
စာနာမႈေတြကို စြန္႔လႊတ္ျခင္းကႏႈတ္ဆက္
ခင္မင္သူေတြကို ခြဲခြာျခင္းကႏႈတ္ဆက္ ။

ကဲ...
ယိုင္နဲ႔နဲ႔ကမ္းပါးေတြေတာင္
ပင္လယ္ဆီကို ေမ်ာပါေနၾကေပါ႔ ။

ဘ၀အခါးတဲ႔
ရင္နင္႔သြားေစေလာက္ရဲ႕
အမွားကို အေရာင္ထပ္ရင္း
နက္သထက္နက္လာခဲ႔လိုက္တာ
သန္းေခါင္ေတြသာ မ်ားမ်ားလာခဲ႔တယ္ ။

ျမစ္တို႔ရဲ႕ လွည္႔စားျခင္းဟာ
ေဗဒါအတြက္ ဆုလာဘ္ျဖစ္ခဲ႔ရင္

ေကာင္းကင္ရယ္...
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္လိုက္မွေတာ႔
တိမ္ညိဳေတြ ျပိဳတာမဆန္းေတာ႔ဘူး ။


စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.flickr.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ကဗ်ာမဟုတ္ပါ

မင္းမွတ္မိေသးလား
အေမဆူတိုင္း မင္းအတြက္ကူေျပာတတ္ခဲ႔တာေတြ
တစ္ဆိုင္တည္း အတူထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြ
အတူေသာက္ခဲ႔တဲ႔ အရက္ေတြ
ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ႏွစ္ေယာက္ေသာက္တဲ႔အျဖစ္ေတြ
ျပီးေတာ႔ ေန႔တိုင္းေသာ႔ဖြင္႔ေပးရတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ညေတြ ။

မင္းမွတ္မိေသးလား
ခုနစ္စင္ၾကယ္တို႔ အျမီးေထာင္တုန္း
အေမတစ္ေယာက္နဲ႔ ညီတစ္ေယာက္
ရတက္ေပြရင္း ရွင္းခဲ႔ရတဲ႔
မင္းရွာခဲ႔တဲ႔ ျပသနာေလ ။

မင္းမွတ္မိေသးလား
မင္းတာ၀န္က်တဲ႔ ျမိဳ႕ေလးမွာ
ငါတို႔ေႏြးေထြးစြာ အတူထိုင္ျဖစ္ၾကတုန္း
ညီအကိုခ်စ္ျခင္းကို သက္ေသထူခဲ႔တာ
ငါမေမ႔ရက္ဘူး ။

မင္းမွတ္မိေသးလား
ေခတၱျပန္လာတဲ႔ ငါ႔ကိုၾကည္႔တဲ႔
မင္းရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ မ်က္၀န္းေတြ
ငါ႕ေရွ႕မွာ အားတင္းရင္း
မ်က္ရည္က်တဲ႔ အျဖစ္ေတြ
ငါနဲ႔ေနခ်င္တယ္လို႔ မင္းေျပာခဲ႔တာေတြ ။

မင္းသိရဲ႕လား
မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေျပာျပေနတဲ႔
မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈ
ကြဲေၾကတဲ႔မ်က္၀န္းနဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲေနတဲ႔ဖခင္
ေမးေၾကာေတြေထာင္ေလာက္ေအာင္
အံတင္းတင္းၾကိတ္ထားတဲ႔ အကိုၾကီးရဲ႕ေသာက
ေမာင္ေလးရယ္လို႔ဖက္ငိုတဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာအမရဲ႕ ေ၀ဒနာ
ဒီအပူေတြ ၾကားထဲမွာ ငါ႔မ်က္ႏွာဟာ
မခ်ိတင္ကဲ ဒဏ္ရာေတြအျပည္႔နဲ႕ ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ခုနစ္လကေပါ႔
ငါ႔ရင္ဘတ္ကို မိုးၾကိဳးပစ္ခဲ႔တာ...။

လာကတည္းက သြားဘို႔အတြက္ဘဲ
တရားဆိုတာလည္း ရင္ထဲမွာေတာ႔ ရွိခဲ႔ၾကတယ္
လက္ေတြ႔မွာတရားကို ေသာကေတြစားတဲ႔အခါ
အကိုေရ....
ဒါဟာ မင္းအတြက္ေတာ႔
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး ။

စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ

မိုးျမင္႔တိမ္

အကိုဆံုးခဲ႔တာ ခုနစ္လျပည္႔တဲ႔ ေန႔ေလးမွာ ကဗ်ာမဟုတ္စာ မဟုတ္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ပိုစ္႔ေလးတစ္ပုဒ္ အေနနဲ႔ တင္မိလိုက္တယ္။ ေၾကကြဲမႈကို ေဖာက္ထုတ္ျခင္းျဖစ္လို႔ ဖတ္လို႔မေကာင္းခဲ႔ရင္ အားလံုးဘဲ နားလည္ေပးၾကပါဗ်ာ။

အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.ncac.org မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

မက်က္ေတာ႔မယ္႔ဒဏ္ရာ

တက္က်မ္းနဲ႔ ဆန္းလဂ္ကို
အားကိုးလာၾကတဲ႔ ေခတ္ထဲ
ျမစ္ေတြလည္း ေဒါင္လိုက္ျဖတ္စီး
အခ်စ္ေတြလည္း ေလာင္ျမိဳက္ပ်က္ဆီး
ဘ၀ေတြလည္း ေဘာင္ကန္႔သတ္ျပီးၾကီးျပင္းေနေလရဲ႕ ။

အမွန္အမွားဆိုတာ လူ႔သတ္မွတ္ခ်က္
သံုးသပ္သူတို႔ဘက္မွာ ရႈေထာင္႔ဆိုတာရပ္တည္ေတာ႔
ကိုယ္႔ေလွကိုယ္ထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္စိတ္ထားေတြ
ထြန္းကားလာလိုက္ၾကတာမ်ား
မိုးရာသီမွာေတာင္ ေႏြေခါင္တတ္လာျပီ ။

ေတာင္သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ရည္စက္လက္ညေတြ
ဂြင္က်ဂဏန္းေတြတြက္တဲ႔ ကုန္သည္တို႕ရဲ႕လက္ေတြ
အနင္းခံဘ၀ေတြ ျပားသထက္ျပားလာၾက
ဒါဟာ....
လိုက္ဖက္ညီမွ်မႈတစ္ခု မဟုတ္ခဲ႔တာေတာ႔
ေသခ်ာတယ္ ။

ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတဲ့
ေမ်ာပါတတ္သူေတြအတြက္ေတာ႔ ေက်နပ္စရာ
မုသာ၀ါဒတံတိုင္းေတြ ၾကားမွာ
ေပ်ာ္ပါးေနလိုက္က် ယဥ္ပါးေနလိုက္က်
ကုတ္ျခစ္တြယ္တက္သူတို႔ရဲ႕ ကမ္းပါးမွာေတာ႔
ေလျပင္းတိုက္တိုင္း ခ်ဥ္ဆီခိုက္ေနတုန္းဘဲ ။

ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ႔ ဆႏၵတစ္စံုတစ္ရာကို
အေရာင္တင္ဘို႔ ၾကိဳးစားၾကည္႔ေတာ႔
ကိုယ္တိုင္ကိုက ဖြတ္ပံုဘ၀နဲ႔
ခြ်တ္ျခံဳက်ဆဲ ။

ကဲ....
လုပ္ပိုင္ခြင္႔နဲ႔ အခြင္႔အလမ္း
စြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္
ဒါေတြဟာ ေန႔ဘက္မက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြေပါ႔ ။

ႏိုးထခ်ိန္မွာေတာ႔
အရာရာဟာ ေမွးမွိန္မႈန္၀ါးလို႔ ။

တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀ကိုျဖတ္ရိုက္ခံရတာမ်ား
ႏွလံုးေသြး ပြက္ပြက္အန္တယ္ ။



စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

အထက္တြင္ အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.artist-starving.livejournal.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

သျဂိဳၤဟ္ျခင္း

စိတ္ကိုက တစ္ခါတစ္ခါ
ထထပြင္႔တတ္တဲ႔ ရာသီပန္းလိုမ်ိဳး ။

ရင္ကိုေဖာက္တဲ႔ ေမွာ္ဘီလူးလက္ေတြ
အစြမ္းထက္ေနလိုက္ပံုမ်ား...

ေန႔ရက္ေတြကို အစိမ္းေရာင္ျခယ္ၾကည္႔ေတာ႔
ျပကၡဒိန္ဆိုတာ ငါတို႔တည္ရွိရာကို မညႊန္းဆိုဘူး ။

ကံၾကမၼာတဲ႔
ဘ၀ေတြကို နင္းေခ်လိုက္ပံုမ်ား
အတင္႔ရဲလြန္းေနလိုက္တာ...

ျပိဳက်ကမ္းပါးေတြရဲ႕ ရာဇ၀င္ေတြေအာက္မွာဘဲ
အနင္းခံဘ၀ေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ေပါ႔ ။

ေၾကးနီေရာင္ေတာက္တဲ႔ မ်က္ႏွာ
ေက်ာက္သားျဖစ္ ပုခံုးနဲ႔
ေက်ာျပင္မွာ လမိုက္တဲ႔ဘ၀ေတြရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ
သံေယာဇဥ္စိုက္၀င္ရင္း တန္းလန္းနဲ႔
ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းဘဲ ျဖတ္သန္းလိုက္တယ္ ။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူေယာင္ေဆာင္လိုက္တာကလြဲလို႔
ဘ၀ကို ဘ၀နဲ႔ဖမ္းဆုပ္ေနရတာလည္း
ေမာပန္းလြန္းေနခဲ႔ျပီ ။

ဇာတာနိမ္႔လို႔ ေတာင္းစားတဲ႔ဘ၀ေတြကိုေတာင္
ေလွာင္ေျပာင္တဲ႔ လူေတြရွိေနၾကမွေတာ႔
ငါေလ....
စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ကို သျဂိဳၤဟ္ပစ္လိုက္တယ္ ။

စိတ္၏ေစရာနာခံေလေသာ
မိုးျမင္႔တိမ္

အထက္တြင္အသံုးျပဳထားေသာပံုကို www.ian-upton.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။